MN-01-02-05. අනුමාන සූත්‍රය

පුජ්‍ය වෑගොඩපොල විමලඥාණ නායක ස්වාමින්වහන්සේ කල විවරණය

භික්ෂු ප්‍රතිමොක්ඛ සුත්‍රය 

§1 .මා විසින් මෙසේ අසනලදී.
එක්කාලයෙක ආයුෂ්මත් මහා මොග්ගල්ලාන ස්ථවිරයන් වහන්සේ භගු නම් දනව්වෙහි සුංසුමාර ගිරි නම් නුවර මිගදාය නම්වූ භෙසකලා නම් වනයෙහි වාසය කරති. එකල්හි ආයුෂ්මත් මහා මොග්ගල්ලාන ස්ථවිරයන් වහන්සේ ‘ඇවැත්නි, මහණෙනි, කියා භික්ෂූන්ට කථාකළහ. ‘ඇවැත්නි, කියා ඒ භික්ෂූහු පිළිතුරු දුන්හ. ආයුෂ්මත් මහා මොග්ගල්ලාන ස්ථවිරයන් වහන්සේ මේ ධර්මය මෙසේ ප්‍රකාශ කළහ.


§2. ඇවැත්නි, (යම්කිසි) භික්ෂුවක් “ආයුෂ්මතුන් විසින් මට අවවාද , අනුශාසනා කරත්වා, මගේ අඩු පාඩු සකස් කරගන්නට උපදේස ලැබෙත්වා” යි කිව්වද212 එම භික්ෂුව දුර්වච ස්වභාව (අවවාදය නොපිළිගන්නා සවභාව ) ඇත්තේ වේනම්, අවවාද නොඉවසන ගතියෙන් යුක්ත නම්, අනුශාසනාව නුහුරට ගන්නේ නම් එසේ ඇතිකල්හි එක්ව මහණදම් පුරන භික්ෂූහු නොහොත් සබ්‍රහ්මචාරින් වහන්සේලා ඔහු අවවාද කළ යුත්තෙකු කොට නොහඟිත්. අනුශාසනා කළ යුත්තෙකු කොට නොහඟිත්. ඒ පුද්ගලයා විශ්වාසය තැබිය යුත්තෙකු කොට නොහඟිත්.

[212: Note: වදන්ත : ලෙස විනය සංග්‍රහ වල දැක්වෙන උපදෙස් ඉල්ලීමේ සිරිත.]

දුර්වච බව 

§ 3. “ඇවැත්නි, දුර්වච බව ඇති කරන කරුණු කවරහුද?
ඇවැත්නි, මේ ශාසනයෙහි භික්ෂුවක් 

  • 1. ලාමක වුද, ග්‍රාම්‍යය වුද [MN අංගම්මන සුත්‍රයේ 5-10-29 චේදයන් කියවන්න.] අදහස් ඇත්තේ වේද ඔහුට අවවාද දීම දුෂ්කරය (ඔහු දුර්වච කෙනෙකි.).
  • 2. ඔහු තමා තුල තැතිගුණ හඟවන, අනුන් පහත කොට සලකන ගති ඇත්තේ වේද අනුන්ට ගරහන්නේ වෙයිද,වේද ඔහුට අවවාද දීම දුෂ්කරය (ඔහු දුර්වච කෙනෙකි.)
  • 3. ක්රොිධ කරන ස්වභාව ඇත්තේද, ක්‍රෝධයෙන් මඩනාලද සිත් ඇත්තේ වේද, ඇවැත්නි, ඒ භික්ෂුව ක්රොදධ කරන ස්වභාව ඇත්තේය. ක්‍රෝධයෙන් මඩනාලද සිත් ඇත්තේය යන මේ කාරණයද දුර්වච බව ඇති කරන්නකි.
  • 4. ඒ භික්ෂුව ක්‍රෝධ කරන ස්වභාව ඇත්තේ ක්‍රෝධය හෙතුකොටගෙන වෛර ඇත්තේ වේද, ඇවැත්නි, ඔහුට අවවාද දීම දුෂ්කරය (ඔහු දුර්වච කෙනෙකි.)
  • 5. “ඇවැත්නි, භික්ෂුවක් තරහව, වෛරය නිසා නපුරු ක්‍රියාවන් කරන ගති ඇත්තේ වේ නම් ඔහුට අවවාද දීම දුෂ්කරය (ඔහු දුර්වච කෙනෙකි.)
  • 6. භික්ෂුවක්, අමනාපය, තරහව, වෛරය නිසා නපුරු වචන කියන්නේ වීනම් ඔහුට අවවාද දීම දුෂ්කරය (ඔහු දුර්වච කෙනෙකි.)
  • 7. චෝදනා කරන්නකු විසින් චොදනා කරන ලද විට චොදනා කළ තැනැත්තාට ප්‍රතිවිරුද්ධව සිටීද, ඔහුට අවවාද දීම දුෂ්කරය (ඔහු දුර්වච කෙනෙකි.)
  • 8. භික්ෂුවක් චෝදනා කරන්නා විසින් චොදනා කරන ලද්දේ චොදනා කරන තැනැත්තාට අවමන් කෙරේද, ඔහුට අවවාද දීම දුෂ්කරය (ඔහු දුර්වච කෙනෙකි.)
  • 9. යම් භික්ෂුවක් චොදකයාට (චොදනා කළ තැනැත්තාට) චොදනාව හරවයිද, ඔහුට අවවාද දීම දුෂ්කරය (ඔහු දුර්වච කෙනෙකි.)
  • 10. භික්ෂුවකට චොදනා කරන්නා විසින් චොදනා කරන ලද්දේ අනික් කථාවකින් අනික් කරුණක් එම චෝදනාව වසාද, කථාව පිටතට නමාද කෝපයද තරහයද නොසතුටද පහළ කරයිද, ඇවැත්නි ඔහුට අවවාද දීම දුෂ්කරය (ඔහු දුර්වච කෙනෙකි.)
  • 11. භික්ෂුව චොදනා කරන්නා විසින් චොදනා කරන ලද්දේ තමන්ගේ චෝදිත පැවැත්ම ගැන උත්තර නොදෙයිද, ඔහුට අවවාද දීම දුෂ්කරය (ඔහු දුර්වච කෙනෙකි.)
  • 12. භික්ෂුව ගුණමකු වේද (ගුණ නැතිව සිටිමින් ගුණවතුන් හා තමා සමකර සලකන්නේ) යුගග්රාමහ ඇත්තේ වෙයිද, ඔහුට අවවාද දීම දුෂ්කරය (ඔහු දුර්වච කෙනෙකි.)
  • 13. භික්ෂුවක් ඊර්ෂ්‍යා කරන සිත් ඇත්තේ වෙයිද මසුරු මලයෙන් යුක්ත වූයේ වෙයිද ඔහුට අවවාද දීම දුෂ්කරය (ඔහු දුර්වච කෙනෙකි.)
  • 14. භික්ෂුවක් කෛරාටිකවේද, රැවටිලි ගති ඇත්තේ වේද, ඇවැත්නි, ඔහුට අවවාද දීම දුෂ්කරය (ඔහු දුර්වච කෙනෙකි.)
  • 15. භික්ෂුවක් දැඩි තදගති ඇත්තේවේද අධික මාන ඇත්තේ වේද ඇවැත්නි, ඔහුට අවවාද දීම දුෂ්කරය (ඔහු දුර්වච කෙනෙකි.)
  • 16. ඇවැත්නි, භික්ෂුවක් තමාගේම අදහස් පමණක් නිවැරදි යැයි දැඩි වශයෙන් ගන්නේ එයින් කෙලෙසකවත් බැහැර කරවිම අපහසු වේද ඔහුට අවවාද දීම දුෂ්කරය (ඔහු දුර්වච කෙනෙකි.)

. ඇවැත්නි, මේ කරුණු දුර්වච බව ඇති කරන ගතියයි කියනු ලැබෙත්.

§4. “ඇවැත්නි, භික්ෂුවක් “ආයුෂ්මතුන් විසින් මට අවවාද , අනුශාසනා කරත්වා, මගේ අඩු පාඩු සකස් කරගන්නට උපදේස ලැබෙත්වා” යි නොකීවද (එසේ ඉල්ලා නොසිටියත්) ඒ භික්ෂුව සුවචයෙක් නම්, (අවවාදය පිළිගන්නා හෙයින් අවවාද කිරීමට පහසු කෙනෙක්) වෙයි නම්, සුවච බව ඇති කරන්නාවූ කරුණුවලින් යුක්ත නම්, ඉවසන ගතියෙන් යුක්ත නම් අනුශාසනාව ගෞරවයෙන් පිළිගන්නේ නම් එකල්හි එක්ව මහණදම් පුරන අනෙක් සබ්රහ්මචාරී භික්ෂූහු ඔහු කියයුත්තෙකු කොට හඟිත්. අනුශාසනා කටයුත්තෙකු කොට හඟිත්. ඒ පුද්ගලයා කෙරෙහි විශ්වාසය තැබිය යුතුයයි හඟිත්.

සුවච බව

§5. “ඇවැත්නි, සුවචබව ඇති කරන ධර්මයෝ කවරහුද?

  • 1. මහණෙනි, මේ ශාසනයෙහි භික්ෂුවක් ලාමක වුද, ග්‍රාම්‍යය වුද අදහස් නැත්තේ වේද, ඒ සුවච බව ඇති කරන්නකි.
  • 2. තමා උසස් කොට නොසිතාද, අනුන් පහත් කොට නොසලකාද, අනුනට නොගරහන්නේ වේද ඔහු සුවච කෙනෙකි. අවවාද උපදෙස් ලබන්නට සුදුස්සෙකි.
  • 3. භික්ෂුවක් ක්‍රෝධ කරන ස්වභාව නැත්තේද, ක්‍රෝධයෙන් මඩනාලද සිත් නැත්තේ වේද, ඇවැත්නි, ඒ භික්ෂුව සුවච කෙනෙකි. අවවාද උපදෙස් ලබන්නට සුදුස්සෙකි.
  • 4. භික්ෂුවක් ක්‍රෝධ නොකරණ ස්වභාව ඇත්තේ ක්‍රෝධය හෙතුකොටගෙන බද්ධ වෛර නැත්තේ වේද, ඇවැත්නි, ඔහු සුවච කෙනෙකි. අවවාද උපදෙස් ලබන්නට සුදුස්සෙකි.
  • 5. ඇවැත්නි, භික්ෂුවක් ක්‍රොධ නොකරන ස්වභාව ඇත්තේ ක්‍රොධ හෙතුවෙන් (නපුරු ක්‍රියාවන්හි ) නොඇලෙන්නේ වේද, ඇවැත්නි, ඔහු සුවච කෙනෙකි. අවවාද උපදෙස් ලබන්නට සුදුස්සෙකි.
  • 6. භික්ෂුවක් ක්‍රොධ නොකරන ස්වභාව ඇත්තේ තරහවෙන් කිලිටි වචන නොකියන්නේද, ඇවැත්නි, ඔහු සුවච කෙනෙකි. අවවාද උපදෙස් ලබන්නට සුදුස්සෙකි.
  • 7. ඇවැත්නි, භික්ෂුවක් චොදනා කරන්නා විසින් චොදනා කරන ලද කල චොදනාකළ තැනැත්තාට ප්‍රතිවිරුද්ධව නොසිටීද, ඔහු සුවච කෙනෙකි. අවවාද උපදෙස් ලබන්නට සුදුස්සෙකි.
  • 8. භික්ෂුවක් චෝදනා කරන්නා විසින් චෝදනා කරන ලද්දේ චෝදනා කළ තැනැත්තාට අවමන් නොකෙරේද, ඔහු සුවච කෙනෙකි. අවවාද උපදෙස ලබන්නට සුදුස්සෙකි.
  • 9. “ඇවැත්නි, භික්ෂුවක් චොදනා කළ තැනැත්තාට චෝදනා නොනංවයිද ඇවැත්නි, ඔහු සුවච කෙනෙකි. අවවාද උපදෙස් ලබන්නට සුදුස්සෙකි.
  • 10. “ඇවැත්නි, භික්ෂුවකට චෝදනා කරන්නා විසින් චෝදනා කරනලද්දේ අනික් කථාවකින් අනික් කරුණක් ඒ චෝදනාව නොවසයිද කථාව පිටතට නොනමයිද කෝපයද තරහද නොසතුටද පහළ නොකරයිද ඇවැත්නි, ඔහු සුවච කෙනෙකි. අවවාද උපදෙස් ලබන්නට සුදුස්සෙකි.
  • 11. භික්ෂුවක් චෝදනා කරන්නා විසින් චෝදනා කරන ලද්දේ තමාගේ නිදහසට කරුණු ඇත්තේ නම් කියාද, ඔහු සුවච කෙනෙකි. අවවාද උපදෙසස් ලබන්නට සුදුස්සෙකි.
  • 12. භික්ෂුවක්, ගුණමකු නොවේද ගුණ නැතිව ගුණ ඇති අනුන් හා සමාන නොකරන්නේ වේද, ඇවැත්නි, ඔහු සුවච කෙනෙකි. අවවාද උපදෙස් ලබන්නට සුදුස්සෙකි.
  • 13. ඇවැත්නි, භික්ෂුව ඊර්ෂ්යාන නොකරන්නේ වේද, මසුරු මල නැත්තේ වේද, ඇවැත්නි, ඔහු සුවච කෙනෙකි. අවවාද උපදෙස ලබන්නට සුදුස්සෙකි.
  • 14. “ඇවැත්නි, භික්ෂුවක් කෛරාටික නොවේද රැවටිලි නැත්තේ වේද, ඇවැත්නි, ඔහු සුවච කෙනෙකි. අවවාද උපදෙස් ලබන්නට සුදුස්සෙකි.
  • 15. “ඇවැත්නි භික්ෂුවක් තද ගති නැත්තේ වේද, අධික මාන නැත්තේ වේද, ඇවැත්නි, ඔහු සුවච කෙනෙකි. අවවාද උපදෙස් ලබන්නට සුදුස්සෙකි.
  • 16. ඇවැත්නි, භික්ෂුවක් තමාගේම අදහස් පමණක් නිවැරදි යැයි නොගන්නේ වේද එහෙයින් ඔහුගේ සාවද්ය මතයන්ගෙන් ඔහු පහසුවෙන් බැහැර කරවන්න හැක්කේ නම් , ඇවැත්නි, ඔහු සුවච කෙනෙකි. අවවාද උපදෙස් ලබන්නට සුදුස්සෙකි.

අනුමාන කිරීම 

§6. “ඇවැත්නි, මහණහු විසින් මේ කරුණු දහසයෙහි තමා විසින්ම තමා මෙසේ අනුමාන කල යුතුයි.

[Note: මේ සුත්‍රයේ නම මේ චේදයෙන් ගන්නට ඇත.]

කෙසේ අනුමාන කරන්නේද යත්:

1. යම් කෙනෙක් ලාමක වුද, ග්‍රාම්‍ය වුද අදහස් ඇත්තේ වීනම්, ඒ නොහොබිනා අදහස් නිසා නපුරට පත්වේ නම් එබඳු පුද්ගලයා මට අප්‍රිය ය, මා ඔවුන් හා නොසතුටුය. මමද ලාමකවූ අදහස් ඇත්තේවී නම් ලාමක අදහස්වල වසඟයට ගියේ වෙමි නම් මමද අනුන්ට අප්‍රිය වූයේ වෙමි. අනුන් ම කෙරෙහි නොසත්ටු අමනාප වූයේ වන්නෙමි. ඇවැත්නි, මෙසේ දන්නාවූ භික්ෂුව විසින්, “මම ලාමක අදහස් ඇත්තෙක් නොවන්නෙමියි, ලාමකවූ අදහස්වල වසඟයට ගියේත් නොවන්නෙමි”යි, සිත ඉපදවිය යුතුයි.

2. “යම් කෙනෙක් තමා උසස් කරන්නේ අනුන් පහත් කරන්නේ වේද, එබඳු පුද්ගලයා මට අප්‍රිය ය, මා ඔවුන් හා නොසතුටුය. මමද මා උසස් කෙනෙක් ය අනුන් මට වඩා පහත වුයෝයි සිතන්නේ වී මමද අනුන්ට අප්‍රිය වූවෙක් අමනාප වූවෙක් වන්නෙමියි, ඇවැත්නි, මෙසේ දන්නාවූ භික්ෂුව විසින් තමා උසස් නොකරන්නෙක් අනුන් පහත් නොකරන්නෙක් වන්නෙමි”යි, සිත ඉපදවිය යුතුයි.


3. “යම් කෙනෙක් කිපෙන ගති ඇත්තේ ක්‍රෝධයෙන් මඩනාලද්දේ වේද, එබඳු පුද්ගලයා මට අප්‍රිය ය, මා ඔවුන් හා නොසතුටුය., මමද කිපෙනසුලු වූවෙක් ක්‍රෝධයෙන් මඩනා ලද්දෙක් වන්නෙම් නම් මමද අනුන්ට අප්‍රිය වූවෙක් අමනාප වූවෙක් වන්නෙමියි, ඇවැත්නි, මෙසේ දන්නාවූ භික්ෂුව විසින් “මම නොකිපෙන ගති ඇත්තෙක් ක්‍රෝධයෙන් මඩනා ලද්දෙක් වන්නෙමි”යි, සිත ඉපදවිය යුතුය.


4. “යම් පුද්ගලයෙක් කිපෙන ගති ඇත්තේ ක්‍රෝධය හෙතුකොට බද්ධ වෛර ඇත්තෙක් වේද, එබඳු පුද්ගලයා මට අප්‍රිය ය, මා ඔවුන් හා නොසතුටුය., මමද කිපෙන ගති ඇත්තෙක්, ක්‍රෝධය හෙතුකොට බද්ධ වෛර ඇත්තෙක් වී නම්, මමද, අනුන්ට අප්‍රිය වූවෙක් අනුන්ගේ අමනාපයට හේතු වූවෙක් වන්නෙමි. ඇවැත්නි, මෙසේ දන්නාවූ භික්ෂුව විසින් “මම කිපෙන ගති ඇත්තෙක් නොවන්නෙමි. ක්රෝධය හෙතුකොට බද්ධ වෛර ඇත්තෙක් නොවන්නෙමි”යි, සිත ඉපදවිය යුතුයි.


5. “යම් පුද්ගලයෙක් කිපෙන සුළු ගතිය නිසා උපන් ක්‍රෝධය හෙතුකොට නපුරු ක්රි.යාවන් කරන්නේද, එබඳු පුද්ගලයා මට අප්‍රිය ය, මා ඔවුන් හා නොසතුටුය., මමද අනුන්ට ක්‍රෝධ කරන්නෙම් නම්, ක්‍රෝධය හෙතු කොට නපුරු ක්‍රියාවන්හි කරන්නේ නම් මමද අනුන්ට අප්‍රිය වූවෙක් අමනාප වූවෙක් වන්නෙමි. ඇවැත්නි, මෙසේ දන්නාවූ භික්ෂුව විසින් “මම කිපෙන ගති ඇත්තෙක් නොවන්නෙමි. ක්‍රෝධය හෙතුකොට නපුරු ක්‍රියාවන්හි ඇලෙන්නෙක් නොවන්නෙමි”යි, සිත ඉපදවිය යුතුයි.

6. “යම් පුද්ගලයෙක් කිපෙනසුලු නිසා තරහෙන් වචන පිටකරන්නේ වේද, ඇනුම් පද, බැනුම්, දොස් පරොස්, කියන්නේ වේද එබඳු පුද්ගලයා මට අප්‍රිය ය, මා ඔවුන් හා නොසතුටුය., මමද කිපෙනසුලු වූවෙක් ක්‍රෝධයට සමීපවූ වචන කියන්නෙක් වන්නෙම් නම් මමද අනුන්ට අප්‍රිය වූවෙක් අනුන්ගේ අමනාපයට හේතු වූවෙක් වන්නෙමි. ඇවැත්නි, මෙසේ දන්නාවූ භික්ෂුව විසින් “මම , ක්‍රෝධයට සමීප වචන කියන්නෙක් නොවන්නෙමි”යි, සිත ඉපදවිය යුතුයි.

7. “යම් පුද්ගලයෙක් චොදනා කරන්නා විසින් චෝදනා කරන ලද විට චෝදනා කළ තැනැත්තාට පෙරලා චෝදනා කරයිද එබඳු පුද්ගලයා මට අප්‍රියය, මා ඔවුන් හා නොසතුටුය., මමද චෝදනා කරන්නා විසින් චෝදනා කල විටෙක චෝදනා කළ තැනැත්තාට පෙරලා චෝදනා කරන්නෙම් නම් මමද අනුන්ට අප්‍රිය ය වූවෙක් අනුන්ගේ අමනාපයට හේතු වූවෙක් වන්නෙමි. ඇවැත්නි, මෙසේ දන්නාවූ භික්ෂුව විසින් “මම චෝදනා කරන්නා විසින් චෝදනා කරන විට චෝදනා කළ තැනැත්තාට පෙරලා චෝදනා නොකරන්නෙමි”යි, සිත ඉපදවිය යුතුයි.


8. “යම් පුද්ගලයෙක් තමාට චෝදනා කරන්නා විසින් චෝදනා කරන ලද විට පෙරලා චෝදනා කළ තැනැත්තාට අවමන් කරයිද, එබඳු පුද්ගලයා මට අප්රි යය, මා ඔවුන් හා නොසතුටුය., මමද චෝදනා කරන්නා විසින් චෝදනා කරන ලද්දේ චෝදනා කළ තැනැත්තාට අපහාස කරන්නෙම් නම්, මමද අනුන්ට අප්‍රිය වූවෙක් අනුන්ගේ අමනාපයට හේතු වූවෙක් වන්නෙමි., ඇවැත්නි, මෙසේ දන්නාවූ භික්ෂුව විසින්, “මම චෝදනා කරන්නා විසින් චෝදනා කරන ලද විට චෝදනා කළ තැනැත්තාට අපහාස නොකරන්නෙමි”යි, සිත ඉපදවිය යුතුයි.


9. “යම් පුද්ගලයෙක් චෝදනා කරන්නා විසින් චෝදනා කරන ලද්දේ චෝදනා කළ තැනැත්තාට පෙරලා අවමන් කෙරේද, එබඳු පුද්ගලයා මට අප්‍රිය ය, මා ඔවුන් හා නොසතුටුය., මමද චෝදනා කරන්නා විසින් චෝදනා කරන ලද්දේ චෝදනා කළ තැනැත්තාට අවමන් කරන්නෙම් නම් මමද අනුන්ට අප්‍රියයෙක් අමනාපයෙක් වන්නෙමි, ඇවැත්නි, මෙසේ දන්නාවූ භික්ෂුව විසින්, “මම චෝදනා කරන්නා විසින් චෝදනා කරන ලද්දේ චෝදනා කළ තැනැත්තාට පෙරලා චෝදනා නොකරන්නෙමි”යි, සිත ඉපදවිය යුතුයි.


10. “යම් පුද්ගලයෙක් චෝදනා කරන්නා විසින් චෝදනා කරන ලද්දේ අනිකකින් අනිකක් වසාද, චෝදනා කථාව පිටතට නමයිද, කොපයද, තරහද, නොසතුටද, පහළ කෙරේද, එබඳු පුද්ගලයා මට අප්‍රිය ය, මා ඔවුන් හා නොසතුටුය., මමද චෝදනා කරන්නා විසින් චෝදනා කරන ලද්දේ, අනිකකින් අනිකක් වසන්නෙම් නම්, කථාව පිටතට නමන්නෙම් නම් කෝපයත්, තරහයත්, නොසතුටත්, පහළ කරන්නෙම් නම් මමද අනුන්ට අප්‍රියය වූවෙක් අනුන්ගේ අමනාපයට හේතු වූවෙක් වන්නෙමි., ඇවැත්නි, මෙසේ දන්නාවූ භික්සුව විසින්, “මම චෝදනා කරන්නා විසින් චෝදනා කරන ලද්දේ අනිකකින් අනිකක් නොවසන්නෙමි කතාව පිටතට නොනමන්නෙමි. කොපයත් තරහයත් නොසතුටත් පහළ නොකරන්නෙමි”යි, සිත ඉපද විය යුතුයි.


11. “යම් පුද්ගලයෙක් චෝදනා කරන්නා විසින් චෝදනා කරන ලද්දේ තමන්ගේ නිදහසට කරුණ හෝ පාපොච්චාරණය නොකියයි නම් එබඳු පුද්ගලයා මට අප්‍රිය ය, මා ඔවුන් හා නොසතුටුය., මමද චෝදනා කරන්නා විසින් චෝදනා කරන ලද්දේ තමන්ගේ පැවැත්ම නොකියන්නෙම් නම් මමද අනුන්ට අප්‍රිය වූවෙක් අනුන්ගේ අමනාපයට හේතු වූවෙක් වන්නෙමි.. ඇවැත්නි, මෙසේ දන්නාවූ භික්ෂුව විසින් , “මම චෝදනා කරන්නා විසින් චෝදනා කරන ලද්දේ තමන්ගේ පැවැත්ම කියන්නෙමි”යි සිත ඉපදවිය යුතුයි.


12. “යම් පුද්ගලයෙක් ගුණමකුවූ නම්, යුගග්‍රාහ ඇත්තේවේ නම් එබඳු පුද්ගලයා මට අප්‍රිය ය, මා ඔවුන් හා නොසතුටුය., මමද මකුගුණ ඇත්තේ යුගග්‍රාහ ඇත්තේ වන්නෙම් නම් මමද අනුන්ට අප්‍රිය වූවෙක් අනුන්ගේ අමනාපයට හේතු වූවෙක් වන්නෙමි., ඇවැත්නි, මෙසේ දන්නාවූ භික්ෂුව විසින්, “මම මකුගුණ නැත්තෙක් යුගග්‍රාහ නැත්තෙක් වන්නෙමි”යි, සිත ඉපදවිය යුතුයි.


13. “යම් පුද්ගලයෙක් ඊර්ෂ්යාි කරන ස්වභාව ඇත්තේද මසුරුවූයේද එබඳු පුද්ගලයා මට අප්‍රිය ය, මා ඔවුන් හා නොසතුටුය, මමද ඊර්ෂ්යාා ඇත්තේ වී නම් මසුරු බැව් ඇත්තේ වන්නෙම් නම් , මමද අනුන්ට අප්‍රිය වූවෙක් අනුන්ගේ අමනාපයට හේතු වූවෙක් වන්නෙමි., ඇවැත්නි, මෙසේ දන්නාවූ භික්ෂුව විසින් “මම ඊර්ෂ්යාැ නැත්තෙක් මසුරු බැව් නැත්තෙක් වන්නෙමි”යි, සිත ඉපදවිය යුතුයි.


14. “යම් පුද්ගලයෙක් කෛරාටික නම් මායා ගති (අනුන් රවටන ගති ) ඇත්තේ වේ නම් , එබඳු පුද්ගලයා මට අප්රිගයය, මා ඔවුන් හා නොසතුටුය. මමද කෛරාටික වූයේනම්, මායා ගති ඇත්තේ වන්නෙම් නම් මමද අනුන්ට අප්‍රිය වූවෙක් අනුන්ගේ අමනාපයට හේතු වූවෙක් වන්නෙමි. ඇවැත්නි, මෙසේ දන්නාවූ භික්ෂුව විසින් කෛරාටික නුවූවෙක්, මායා නැත්තෙක් වන්නෙමියි සිත ඉපදවිය යුතුයි.


15. යම් පුද්ගලයෙක් වනාහි දැඩිවූ තදගති ඇත්තෙක්වේද, අධික මාන ඇත්තෙක්වේද, මේ පුද්ගල තෙම මට අප්‍රිය ය, අමනාපය, මමද තදගති ඇත්තෙක් අධික මාන ඇත්තෙක් වන්නෙම් නම් මමද අනුන්ට අප්‍රිය වූවෙක් අනුන්ගේ අමනාපයට හේතු වූවෙක් වන්නෙමි. ඇවැත්නි, මෙසේ දන්නාවූ භික්ෂුව විසින් තදගති නැත්තෙක් අධික මාන නැත්තෙක් වන්නෙමියි, සිත ඉපදවිය යුතුයි.


16. “යම් පුද්ගලයෙක් තමාගේම මතයම හරියැයි දැඩිලෙස ගන්නේ එයින් බැහැර කරවිය නොහැක්කේ වේද? එබඳු පුද්ගලයා මට අප්‍රිය ය, මා ඔවුන් හා නොසතුටුය. මමද මගේම මතයම ගෙන සිටින්නේනම් එයම දැඩිකොට ගෙන ඉන්නේ නම් එයින් බැහැර කරවිය නොහැක්කෙක් වන්නෙම් නම් මමද අනුන්ට අප්රිය වූවෙක් අනුන්ගේ අමනාපයට හේතු වූවෙක් වන්නෙමි., ඇවැත්නි, මෙසේ දන්නාවූ භික්ෂුව විසින් තමාගේ මතය නොගන්නෙක් තමාගේම ලබ්ධිය දැඩිකොට ගැණීම නැත්තෙක්, පහසුවෙන් එයින් බැහැරකළ හැක්කෙක් වන්නෙමියි, සිත ඉපදවිය යුතුයි.
අවලෝකනය සහ අනුමානය 

අවලෝකනය කිරීම

§ 7. “ඇවැත්නි, මේ කිවූ කාරණයන්හිදී භික්ෂුව තමා විසින්ම තමා ගැනම මෙසේ සලකාබැලිය යුතුයි. අවලෝකනය කල යුතුය.

1. කිමෙක්දෝ මම ලාමක අදහස් ඇත්තේ වෙම්ද ලාමකවූ අදහස්වල වසඟයට ගියේ වෙම්දෝයි අවලෝකනය කල යුතුයි.

ඇවැත්නි, ඉදින් භික්ෂු තෙම එසේ සලකාබලන්නේ ලාමක අදහස් ඇත්තෙම් ලාමකවූ අදහස්වල වසඟයට ගියෙම් වෙමියි, දනීද, ඇවැත්නි. ඒ භික්ෂුව විසින් ඒ ලාමකවූ අකුසල ධර්මයන්ගේම දුරුකිරීම පිණිස උත්සාහ කටයුතුයි. ඇවැත්නි, ඉදින් වනාහි භික්ෂුතෙම එසේ අවලෝකනය කරන්නේ මම ලාමක අදහස් ඇත්තෙම් නොවෙමි, ලාමක අදහස්වල වසඟයට ගියෙම් නොවෙමියි, දනීද, ඇවැත්නි, ඒ භික්ෂුව කුසල ධර්මයන්හි රෑ දාවල් හික්මෙමින් ඒ සන්තොෂයෙන්ම යුක්තව වාසය කළ යුතුයි.

2. “ඇවැත්නි, නැවත අනිකක්ද කියමි. භික්ෂුව තමා විසින්ම තමා ගැන මෙසේ අවලෝකනය කල (සලකා බැලිය) යුතුයි. කිමෙක්දෝ මම මා උසස් කර සිතන්නේද? අනුන් පහත් කර සිතන්නේ’දැයි, අවලෝකනය කල යුතුයි.

ඇවැත්නි, ඉදින් භික්ෂු තෙම එසේ සලකා බලන්නේ තමන් උසස් කරන්නෙක්, අනුන් පහත් කරන්නෙක් වෙමියි දනීද, ඇවැත්නි. ඒ භික්ෂුව විසින් ඒ ලාමකවු අකුසල ධර්මයන්ගේම දුරු කිරීම පිණිස වහ වහා උත්සාහ කටයුතුයි. ඇවැත්නි, ඉදින් භික්ෂු තෙම සලකා බලන්නේ තමා උසස් කොට නොසිතන්නේ වෙමි; අනුන් පහත් කොට නොසිතන්නේ වෙමි’යි, දනීද, ඇවැත්නි, ඒ භික්ෂුව විසින් කුසල ධර්මයන්හි රෑ දාවල හික්මෙමින් ඒ සන්තොයෙන්ම යුක්තව වාසය කටයුතුයි.

3. “ඇවැත්නි, නැවත අනිකක්ද කියමි, භික්ෂුව තමා විසින්ම තමා ගැන මෙසේ අවලෝකනය කල යුතුයි. කිමෙක්දෝ මම කිපෙන සුළු ද? ක්රො,ධයෙන් මඩනා ලද්දේ දැයි, (සලකා බැලිය යුතුයි.) ඇවැත්නි, ඉදින් භික්ෂුව එසේ සලකා බලන්නේ මම කිපෙන ස්වභාව ඇත්තේ වෙමි. ක්රෝධයෙන් මඩනාලද්දේ වෙමි’යි, දනීද, ඇවැත්නි, ඒ භික්ෂුව විසින් ඒ ලාමකවූ අකුසල ධර්මයන්ගේ දුරුකිරීම පිණිස උත්සාහ කටයුතුයි. ඇවැත්නි, ඉදින් භික්ෂුව තමාගේ ගති සලකා බලන්නේ මම කිපෙන ස්වභාව ඇත්තේ නොවෙමි. ක්රො,ධයෙන් මඩනා ලද්දේ නොවෙමි’යි දනීද, ඇවැත්නි,ඒ භික්ෂුව විසින් කුසල ධර්මයන්හි රෑ දාවල් හික්මෙමින් ඒ සන්තෝෂයෙන් යුක්තව වාසය කටයුතුයි.


4. “ඇවැත්නි, නැවත අනිකක්ද කියමි,

භික්ෂුව විසින් මෙසේ තමා විසින්ම තමා අවලෝකනය කල (සලකා බැලිය) යුතුයි.
කිමෙක්දෝ මම කිපෙන ස්වභාව ඇත්තේ ක්රො ධය නිසා බද්ධ වෛර ඇත්තේ වෙම්දැයි සලකා බැලිය යුතුය.

ඇවැත්නි, ඉදින් භික්ෂුව එසේ සලකා බලන විට මම කිපෙන ස්වභාව ඇත්තෙක්මි. ක්‍රෝධය නිසා බද්ධ වෛර ඇත්තෙක් වෙමි’යි දනීද, ඇවැත්නි, ඒ භික්ෂුව විසින් ඒ ලාමකවූ අකුසල ධර්මයන්ගේම දුරුකිරීම පිණිස උත්සාහ කටයුතුයි.

“ඇවැත්නි, ඉදින් එම භික්ෂුව එසේ සලකා බලන්නේ මම කිපෙන ස්වභාව ඇත්තේ නොවෙමි. ක්‍රෝධයට හෙතුවූ බද්ධ වෛර නැත්තෙ, දනීද, ඇවැත්නි, ඒ භික්සුව විසින් කුසල ධර්මයන්හි රෑ දාවල් හික්මෙමින් ඒ සන්තොෂයෙන්ම යුක්තව වාසය කටයුතුයි.

5. “ඇවැත්නි, නැවත අනිකක්ද කියමි.

භික්ෂුව විසින් තමා විසින්ම තමා ගැන මෙසේ සලකා බැලිය යුතුයි.
කිමෙක්දෝ මම කිපෙනසුලු වූයේ වෙම්දෝයි. (සලකා බැලිය යුතු)

ඇවැත්නි, ඉදින් භික්ෂුව එසේ සලකා බලන්නේ මම කිපෙන ස්වභාව ඇත්තේ වෙමි. නපුරු ක්‍රියාවන්හි ඇලෙන්නෙක් වෙමියි දනීද, ඇවැත්නි, ඒ භික්ෂුව විසින් ඒ ලාමකවූ අකුසල ධර්මයන් දුරුකිරීම පිණිස උත්සාහ කටයුතුයි.

ඇවැත්නි, ඉදින් ඒ භික්ෂුව එසේ සලකා බලන්නේ මම කිපෙන ස්වභාව ඇත්තේ නපුරු ක්‍රියාවන්හි ඇලෙන්නෙක් නොවෙමි’යි දනීද, ඇවැත්නි, ඒ භික්ෂුව විසින් කුසල ධර්මයන්හි රෑ දාවල් හික්මෙමින් ඒ සන්තෝෂයෙන්ම යුක්තව වාසය කටයුතුයි.

6. “ඇවැත්නි, නැවත අනිකක්ද කියමි.

භික්ෂුව තමා විසින්ම තමා මෙසේ සලකා බැලිය යුතුයි.
කිමෙක්දෝ, මම කිපෙන ස්වභාව ඇත්තේ වෙම්ද, තරහව නිසා දුෂිත නපුරු වචන කියන්නේ වෙම්දැයි (සලකා බැලිය යුතුය)

ඇවැත්නි, ඉදින් භික්ෂු තෙම එසේ සලකා බලන්නේ මම කිපෙන ස්වභාව ඇත්තේ වෙමි, ක්රොේධයට සමීපවූ වචන කියන්නේ වෙමි’යි දනීද, ඇවැත්නි, ඒ භික්ෂුව විසින් ඒ ලාමකවූ අකුසල ධර්මයන්ගේ දුරුකිරීම පිණිස උත්සාහ කටයුතුයි.

ඇවැත්නි, ඉදින් ඒ භික්ෂුව එසේ සලකා බලන්නේ මම කිපෙන ස්වභාව ඇත්තේ නොවෙමි. කිපීමට සමීපවූ වචන නොකියන්නේ වෙමියි දනීද ඇවැත්නි, ඒ භික්ෂුව විසින් කුසල ධර්මයන්හි රෑ දාවල් හික්මෙමින් ඒ සන්තොෂනේම යුක්තව වාසය කටයුතුයි.

7. “ඇවැත්නි, නැවත අනිකක්ද කියමි.

භික්ෂුව තමා විසින්ම තමා ගැන මෙසේ අවලෝකනය කල (සලකා බැලිය) යුතුයි.
කිමෙක්දෝ මම චෝදනා කරන්නා විසින් චෝදනා කරන ලද්දේ චෝදනා කළ තැනැත්තාට ප්රකතිවිරුද්ධව සිටිම්දැයි (සලකා බැලිය යුතුය.)

“ඇවැත්නි, ඉදින් භික්ෂුතෙම මෙසේ සලකා බලන්නේ මම චෝදනා කරන්නා විසින් චෝදනා කරන ලද්දේ චෝදනා කළ තැනැත්තාට ප්‍රති වීරුද්ධව සිටිමියි මෙසේ දනීද ඇවැත්නි, ඒ භික්ෂුව විසින් ඒ ලාමකවූ අකුසල ධර්මයන්ගේම දුරුකිරීම පිණිස උත්සාහ කටයුතුයි.

ඇවැත්නි, ඉදින් භික්ෂුව එසේ සලකන්නේ මම චොදනා කරන ලද්දේ, චෝදනා කළ තැනැත්තාට ප්ර තිවිරුද්ධව නොසිටිමියි දනීද ඇවැත්නි, ඒ භික්ෂුව විසින් කුසල ධර්මයන්හි රෑ දාවල් හික්මෙමින් ඒ සන්තෝෂයෙන්ම යුක්තව වාසය කටයුතුයි.

8. “ඇවැත්නි, නැවත අනිකක්ද කියමි.

භික්ෂුව තමා විසින්ම තමා මෙසේ අවලෝකනය කල (සලකා බැලිය) යුතුයි,
කිමෙක්දෝ මම චෝදනා කරන්නා විසින් චෝදනා කරන ලද විටෙක චෝදනා කළ තැනැත්තාට අපහාස කරම්දැයි සලකා බැලිය යුතුයි.

ඇවැත්නි, ඉදින් භික්ෂුතෙම එසේ සලකා බලන්නේ මම චෝදනා කරන්නා විසින් චෝදනා කරන ලද විට චෝදනා කළ තැනැත්තාට අපහාස කරමි’යි, දනීද ඇවැත්නි,ඒ භික්ෂුව විසින් ඒ ලාමකවූ අකුසල ධර්මයන්ගේම දුරුකිරීම පිණිස උත්සාහ කටයුතුයි.

ඇවැත්නි, ඉදින් භික්ෂුව සිය අවලෝකනයෙදී සලකා බලන්නේ මම චෝදනා කරන්නා විසින් චෝදනා කරන ලද්දේ චෝදනා කළ තැනැත්තාට අපහාස නොකරමියි මෙසේ දනීද ඇවැත්නි, ඒ භික්ෂුව විසින් කුසල ධර්මයන්හි රෑ දාවල් හික්මෙමින් ඒ සන්තෝෂයෙන්ම යුක්තව වාසය කටයුතුයි.

9. “ඇවැත්නි, නැවත අනිකක්ද කියමි.

භික්ෂුව තමා විසින්ම තමා මෙසේ අවලෝකනය කල (සලකා බැලිය) යුතුයි.
කිමෙක්දෝ, මම චෝදනා කරන්නා විසින් චෝදනා කරන ලද විට චෝදනා කළ තැනැත්තාට පෙරළා චෝදනා කෙරෙම්දැයි (සලකා බැලිය යුතුය.)

“ඇවැත්නි, ඉදින් භික්ෂුව එසේ සලකා බලන්නේ මම චෝදනා කරන්නා විසින් චෝදනා කරන ලද විට චෝදනා කළ තැනැත්තාට පෙරළා චෝදනා කරමි,යි, දනීද ඇවැත්නි, ඒ භික්ෂුව විසින් ඒ ලාමකවූ අකුසල් ධර්මයන්ගේ දුරුකිරීම පිණිස උත්සාහ කටයුතුයි.

“ඇවැත්නි, ඉදින් වනාහි භික්ෂු තෙම සලකා බලන්නේ මම චෝදනා කරන්නා විසින් චෝදනා කරන ලද්දේ චෝදනා කළ තැනැත්තාට පෙරළා චෝදනා නොකරමියි, දනීද ඇවැත්නි, ඒ භික්ෂුව විසින් කුශල ධර්මයන්හි රෑ දාවල් හික්මෙමින් ඒ සන්තෝෂයෙන්ම යුක්තව වාසය කටයුතුයි.

10. “ඇවැත්නි, නැවත අනිකක්ද කියමි.

භික්ෂුව තමා විසින් තමා මෙසේ අවලෝකනය කල (සලකා බැලිය) යුතුය.
කිමෙක්දෝ, මම චෝදනා කරන්නා විසින් චෝදනා කරන ලද විට අනෙක් කතාවකින් ඒ චෝදනාව වසම්ද, කථාව පිටතට නමම්ද, කොපයත්, තරහත් නොසතුටත් පහල කෙරෙම්දැයි සලකා බැලිය යුතුයි.

“ඇවැත්නි, ඉදින් භික්ෂුතෙම එසේ සලකා බලන්නේ මම චෝදනා කරන්නා විසින් චෝදනා කරන ලද්දේ අනිකකින් අනිකක් වසමි. කථාව පිටතට නමමි, කොපයත්, තරහත්, නොසතුටත් පහල කරමි’යි, දනීද, ඇවැත්නි, ඒ භික්ෂුව විසින් ලාමකවූ ඒ අකුසල ධර්මයන්ගේ දුරුකිරීම පිණිස උත්සාහ කටයුතුයි.

ඇවැත්නි, ඉදින් භික්ෂුව අවලෝකනය කරණ විට, මම චොදනා කරන්නා විසින් චොදනා කරන ලද විට අනෙක් කතාවකින් ඒ චෝදනාව නොවසමි. කථාව පිටතට නොනමමි. කොපයත්, තරහත්, නොසතුටත් පහළ නොකරමි”යි, දනීද, ඇවැත්නි ඒ භික්ෂුව විසින් කුසල ධර්මයන්හි රෑ දාවල් හික්මෙමින් ඒ සන්තෝෂයෙන්ම යුක්තව වාසය කටයුතුයි.

11. “ඇවැත්නි, නැවත අනිකක්ද කියමි.

භික්ෂුව තමා විසින්ම තමා මෙසේ සලකා බැලිය යුතුයි.
කිමෙක්දෝ මම චොදනා කරන්නා විසින් චොදනා කරන ලද විට වරද නිවරද බව කරුණු සහිතව ප්රරකාශ නොකරන්නෙම් දැයි සලකා බැලිය යුතුයි.

ඒ භික්ෂුව විසින් එසේ සලකා බලන්නේ චොදනා කරන්නා විසින් චෝදනා කරන ලද්දේ පැවැත්ම ප්රුකාශ නොකරන්නෙමි’යි දනීද, ඇවැත්නි,ඒ භික්ෂුව විසින් ලාමකවූ ඒ අකුසල ධර්මයන්ගේ දුරුකිරීම පිණිස උත්සාහ කටයුතුයි.

ඇවැත්නි, ඉදින් භික්ෂුව මම චොදනා කරන්නා විසින් චොදනා කරන ලද විට පැවැත්ම ප්‍රකාශ කරමි”යි දනීද, ඇවැත්නි, ඒ භික්ෂුව විසින් කුසල ධර්මයන්හි රෑ දාවල් හික්මෙමින් ඒ සන්තෝෂයෙන්ම යුක්තව වාසය කටයුතුයි.

12. “ඇවැත්නි, නැවත අනිකක්ද කියමි.

භික්ෂුව විසින් තමා විසින්ම තමා මෙසේ සලකා බැලිය යුතුයි.
කිමෙක්දෝ මම ගුණමකු වුවෙක්ද? යුගග්‍රාහ ඇත්තේ වෙම්දැයි, සලකා බැලිය යුතුය.

ඇවැත්නි, ඉදින් භික්ෂුතෙම එසේ සලකා බලන්නේ, තමා ගුණමකු හා යුගග්රාෝහ ඇත්තේ වෙමි’යි, දනීද, ඇවැත්නි, ඒ භික්ෂුව විසින් ඒ ලාමකවූ අකුසල ධර්මයන්ගේම දුරුකිරීම පිණිස උත්සාහ කටයුතුයි.

ඇවැත්නි, ඉදින් භික්ෂුතෙම සලකා බලන්නේ මම ගුණමකු නොවූයේ යුගග්රාවහ නැත්තේ වෙමියි දනීද, ඇවැත්නි, ඒ භික්ෂුව විසින් කුසල ධර්මයන්හි රෑ දාවල් හික්මෙමින් ඒ සන්තෝෂයෙන්ම යුක්තව වාසය කටයුතුයි.

13. “ඇවැත්නි, නැවත අනිකක්ද කියමි.

භික්ෂුව විසින් තමා විසින්ම තමා මෙසේ සලකා බැලිය යුතුයි.
කිමෙක්දෝ මම ඊර්ෂ්යාය ඇත්තෙක්, මසුරු බැව් ඇත්තෙක් වෙම්දෝ’යි, සලකා බැලිය යුතුයි.

ඇවැත්නි, ඉදින් භික්ෂුව එසේ සලකා බලන්නේ තමා ඊර්ෂ්යාු ඇත්තෙක්, මසුරු බැව් ඇත්තෙක් වෙමි’යි දනීද, ඇවැත්නි, ඒ භික්ෂුව විසින් ඒ ලාමකවූ අකුසල ධර්මයන්ගේ දුරු කිරීම පිණිස උත්සාහ කටයුතුයි.

ඇවැත්නි, ඉදින් භික්ෂුතෙම සලකා බලන්නේ මම ඊර්ෂ්යා නැත්තේ මසුරු බැව් නැත්තේ වෙමි’යි, දනීද, ඇවැත්නි, ඒ භික්ෂුව විසින් කුසල ධර්මයන්හි රෑ දාවල් හික්මෙමින් ඒ සන්තෝෂයෙන්ම යුක්තව වාසය කටයුතුයි.

14. “ඇවැත්නි, නැවත අනිකක්ද කියමි.

භික්ෂුව විසින් තමා විසින්ම තමා මෙසේ අවලෝකනය කල (සලකා බැලිය) යුතුයි.
කිමෙක්දෝ මම කෛරාටික ගති , රැවටිලි ස්වභාව ඇතියෙක් වෙම්දෝ?”යි, සලකා බැලිය යුතු.

ඇවැත්නි, ඉදින් භික්ෂුව එසේ සලකා බලන්නේ තමා කෛරාටිකය රැවටිලි ස්වභාව ඇත්තේ වෙමි’යි දනීද, ඇවැත්නි, ඒ භික්ෂුව විසින් ඒ ලාමකවූ අකුසල ධර්මයන්ගේ දුරු කිරීම පිණිස උත්සාහ කටයුතුයි.

ඇවැත්නි, ඉදින් භික්ෂුව සලකා බලන්නේ මම කෛරාටික නොවූයෙමි. රැවටිලි ගති නැත්තේ වෙමි”යි දනීද, ඇවැත්නි, ඒ භික්ෂුව විසින් කුසල ධර්මයන්හි රෑ දාවල් හික්මෙමින් ඒ සන්තෝෂයෙන්ම යුක්තව වාසය කටයුතුයි.

15. ඇවැත්නි, නැවත අනිකක්ද කියමි. භික්ෂුව විසින් තමා විසින්ම තමා මෙසේ (සලකා බැලිය) අවලෝකනය කල යුතුයි. කිමෙක්දෝ, මම තදගති ඇත්තේ වෙම්ද? මාන අධික ගති ඇත්තේ වෙම්දෝ?”යි, සලකා බැලිය යුතුය,

ඇවැත්නි, ඉදින් භික්ෂුව එසේ සලකා බලන්නේ තමා තදගති ඇත්තෙක් ය. අධික මාන ඇත්තේ වෙමියි, දනීද, ඇවැත්නි, ඒ භික්ෂුව විසින් ඒ ලාමකවූ අකුසල ධර්මයන්ගේ දුරුකිරීම පිණිස උත්සාහ කටයුතුයි.

ඇවැත්නි, ඉදින් භිකෂුව එසේ සලකා බලන්නේ මම තදගති අධික මාන නැත්තේ වෙමි”යි, මෙසේ දනීද, ඇවැත්නි, ඒ භික්ෂුව විසින් කුසල ධර්මයන්හි රෑ දාවල් හික්මෙමින් ඒ සන්තොෂයෙන්ම යුක්තව වාසය කටයුතුයි.

16. “ඇවැත්නි, නැවත අනිකක්ද කියමි.

භික්ෂුව විසින් තමා විසින්ම තමා මෙසේ සලකා බැලිය (අවලෝකනය කල) යුතුයි.
කිමෙක්දෝ මම මගේම මතය දැඩිකොට අල්වාගෙන මගේ මතය පමණක් නිවැරදියි සිත කෙනෙක්ද? මගේ මතයෙන් වෙනස් කිරීමට නොහැකි කෙනෙක් දැයි සලකා බැලිය යුතුය.

ඇවැත්නි, ඉදින් භික්ෂුව එසේ සලකා බලන්නේ, තමා ගේම මතය අල්වාගත්තේ තමාගේ ලබ්ධිය දැඩිකොට ගැනීම ඇත්තෙක් එයින් බැහැර කරවිය නොහැක්ක් වෙමි”යි දනීද, ඇවැත්නි, ඒ භික්ෂුව විසින් ඒ ලාමකවූ අකුශල ධර්මයන්ගේ දුරුකිරීම පිණිස උත්සාහ කටයුතුයි.

ඇවැත්නි, ඉදින් භික්ෂුව එසේ සලකා බලන්නේ තමාගේ මතය දැඩිව අල්වා නොගත් බවද තමාගේ මතය සුදුසු සාධක, ඇත්නම් අතහැර වෙනත් මතයක් පිළිගැනීමට තරම් නම්ය, කෙනෙක් මැ” යි දනීද, ඇවැත්නි, ඒ භික්ෂුව විසින් කුසල ධර්මයන්හි රෑ දාවල් හික්මෙමින් ඒ සන්තොෂයෙන්ම යුක්තව වාසය කටයුතුයි.

§ 8. “ඇවැත්නි, ඉදින් භික්ශුවක් මෙසේ අවලෝකනය කරන්නේ (තමා ගැන සලකා බලන්නේ) තමා කෙරෙහි පහනොකළාවූ මේ සියලු ලාමකවූ අකුසලධර්මයන් දකීද, ඇවැත්නි, ඒ භික්ෂුව විසින් මේ සියලු ලාමකවූ අකුසල ධර්මයන්ගේ දුරුකිරීම පිණිස උත්සාහ කටයුතුයි.

ඇවැත්නි, ඉදින් භික්ෂුව මෙසේ සලකා බලන්නේ මේ සියලු ලාමකවූ අකුසල ධර්මයන් තමන් කෙරෙහි නැතැයි දකීද, ඇවැත්නි, ඒ භික්ෂුව විසින් කුසල ධර්මයන්හි රෑ දාවල් හික්මෙමින් ඒ සන්තොෂයෙන්ම යුක්තව වාසය කටයුතුයි.

[Note: අතීතයේ ස්ථවිරයන් විසින් මෙම සුත්ර ධර්මය “භික්ෂු පාටිමොක්ක සුත්‍රය” ලෙස හැඳින්වූ බවත්, සෑම භික්ෂුවක්ම දිනකට තෙවරක් මෙසේ ස්වයන් චරිතාවලොකනය කර ඒ අනුව හැසිරිය යුතු බවත්, අටුවාව කියයි. දිනක තෙවරක් නොහැකි නම්, දෙවරක් මෙසේ කල් යුතු බවත්, එසේද නොහැකි උනි නම් දිනෙකට වරක් වත් මේ සුත්රයේ ආකාරයෙන් කලයුතු බවත් සඳහන් වේ.]

§ 9. “ඇවැත්නි, යම්සේ තරුණ මෙනෙවියක් හෝ මානවකයෙක් කැඩපතකින් හෝ දිය පිරවූ බඳුනකින් තම මුහුණ බලන්නේ සිය මුහුණේ කැළලක් හෝ කිළුටක් දුටුවිට ඒ කළල, කිලිට්ට වහා ඉවත් කරන්නට උත්සාහ දරන්නේ යම් සේද, එසේම සිය මුහුණේ කිලිට්ටක් හෝ කැළලක් නැති බව දකින්නේ , තමාගේ මුහුණ නොකැළැල්ය , නොකිලිටියයි” දකින්නේ මාගේ මුහුණ නිර්මල යයි සතුටුවන්නේ යම් සේද, ඇවැත්නි, එපරිද්දෙන්ම……..

…භික්ෂුව තමාගේ මේ ස්වයන් අවලොකනයෙන් මේ යම් කිසි ලාමකවූ අකුසල ධර්මයක් තමා කෙරෙහි ඇති බව දකීද, ඇවැත්නි, ඒ භික්ෂුව විසින් සියලුම ඒ ලාමකවූ අකුසල ධර්මය වහ වහා දුරුකිරීම පිණිස උත්සාහ කටයුතුයි. ඇවැත්නි, ඉදින් භික්ෂුව මේ සියලුම ලාමකවූ අකුසලධර්මයන් තමා කෙරෙහි නැති බව දකීද ඇවැත්නි, ඒ භික්ෂුව විසින් කුසල ධර්මයන්හි රෑ දාවල් හික්මෙමින් ඒ සන්තොෂයෙන්ම යුක්තව වාසය කටයුතුයි.”

ආයුෂ්මත් මහා මොග්ගල්ලාන ස්ථවිරයන් මෙසේ වදාළේය.

සතුටු සිත් ඇත්තාවූ ඒ භික්ෂූහු ආයුෂ්මත් මහා මොග්ගල්ලාන ස්ථවිරයන් වහන්සේගේ වචනය සතුටින් පිළිගත්තාහුය

ප්‍රතිචාරයක් ලබාදෙන්න

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

ඔබ අදහස් දක්වන්නේ ඔබේ WordPress.com ගිණුම හරහා ය. පිට වන්න /  වෙනස් කරන්න )

Google photo

ඔබ අදහස් දක්වන්නේ ඔබේ Google ගිණුම හරහා ය. පිට වන්න /  වෙනස් කරන්න )

Twitter picture

ඔබ අදහස් දක්වන්නේ ඔබේ Twitter ගිණුම හරහා ය. පිට වන්න /  වෙනස් කරන්න )

Facebook photo

ඔබ අදහස් දක්වන්නේ ඔබේ Facebook ගිණුම හරහා ය. පිට වන්න /  වෙනස් කරන්න )

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.