සිංහල ත්‍රිපිටකය

බුද්ධ ජයන්ති ත්‍රිපිටක පරිවර්තනය, ඒ පී ඩි සොයිසා මහත්මා ගේ පරිවර්තනය, පුජ්‍ය ඥානමොලි හිමියන්ගේ සහ පුජ්‍ය බෝධි හිමියන්ගේ ඉංග්‍රීසි පරිවර්තන, රිස් ඩේවිස් මැතිනියගේ සහ  PTS පරිවර්තන උපයෝගී කරගෙන මේ වෙබ් අඩවිය සකස් කර ඇත. මෙහි ඇති සුත්‍ර පරිවර්තනවල වැරැද්දක් ඇත්නම් කරුණාවෙන් ඒ නිවැරදි කර ඒ නිවැරදි පිටපතක් මා වෙත එවන මෙන් කරුණාවෙන් ඉල්ලමි.

අවශ්‍ය කරන සුත්‍රය අඩංගු පිටකයේ නම ක්ලික් කර ඉන් පසු යොමුවෙන් අවශ්‍ය සුත්‍රයේ නම ක්ලික්  කරන්න.

මේ වෙබ් අඩවියට දැනට ඇතුලත්කර ඇත්තේ  සුත්‍ර ස්වල්පයක් බව සලකන්න. මජ්ජිම නිකාය මුල සිටම කියවා ඔබේ ප්‍රතිචාර දක්වන්නේ නම් කෘතඥ වෙමි.  පාළි සුත්‍රයේ යොමු සදහන් කර ඇති නිසා පාළි දත් පැවිදි උතුමන්ගේ ප්‍රතිචාර අගයමි. නිර්මල බුද්ධ භාෂිතය කිලිටි කරන්නට උත්සාහ කරන මිනිසුන් ඉන්නා මේ යුගයේ ඉතා පරීක්ෂාවෙන් පරිවර්තන කියවන්නට අවශ්‍යබව පෙනේ. මේ පරිවර්තන වල අඩු පාඩුවක් ඇතොත් කරුණාකර COMMENTS  හි ලියන්න. 

CLICK  BELOW  TO ACCESS

දීඝ නිකාය 
මජ්ජිම නිකාය
සංයුක්ත නිකාය
අංගුත්තර නිකාය
ඛුද්දක නිකාය

සුත්රාන්ත දෙසනා අසන්නට 

 

Advertisements

SN 01-11-02. සත්තවත වර්‍ගය

SN 01-11.02.01. දේවා (නොහොත් වතපද) සූත්‍රය

§ 1.මා විසින් මෙසේ අසනලදී.
එක් කලෙක භාග්‍යවතුන් වහන්සේ සැවැත්නුවර සමීපයෙහිවූ අනේපිඬු සිටාණන් විසින් කරවන ලද ජේතවනාරාමයෙහි වැඩවසනසේක.

§ 2. එකල්හි වනාහි භාග්‍යවතුන් වහන්සේ ’’මහණෙනි’’ යි භික්‍ෂූන් ඇමතූසේක. ’’ස්වාමීනී’’ යි කියා ඒ භික්‍ෂූහු භාග්‍යවතුන් වහන්සේට උත්තර දුන්හ. භාග්‍යවතුන් වහන්සේ මෙසේ වදාළසේක:

§ 3. ’’මහණෙනි, ශක්‍රදේවේන්‍ද්‍රයා පෙර මනුෂ්‍යයව සිටි කල වත් සතක් සමාදන්වන ලද්දේය. මේ වත්සත සමාදන්වීම නිසා ශක්‍රතෙම ශක්‍ර පදවියට පැමිණියේය.
’’කවර වත් සතක්ද? යත්:

  1. දිවි ඇති තෙක් මව්පියන් පෝෂ්‍ය කරන්නෙම්වා.
  2. දිවි ඇතිතෙක් කුලදෙටුවන් පුදන්නෙම්වා,
  3. දිවි ඇතිතෙක් මෘදු වචන ඇත්තේ වන්නෙම්වා,
  4. දිවි ඇතිතෙක් කේළාම් නොකියනෙම්වා,
  5. දිවි ඇතිතෙක්  මසුරු මළ  සිත් නැතිව  , නිතර දෙන්නේ දෙනු පිණිස හැම කල සේදූ අත් ඇත්තේ, දීමෙහි නිතර ඇලුනේ, අනුන් විසින් ඉල්ලනු ලැබීමට සුදුසුවූයේ, දන් බෙදාදීමෙහි ඇලුනේ වන්නෙම්වා,
  6. දිවි ඇතිතෙක් සත්‍ය වචන ඇත්තෙම් වෙම්වා.
  7. දිවි ඇතිතෙක් ක්‍රෝධ නැත්තෙම් වෙම්වා, ඉදින් මට ක්‍රෝධය උපනි නම් වහාම එය දුරුකරන්නෙම්වා (යන මේ සතයි.)

’’මහණෙනි, පෙර මිනිස් බවෙහි වසද්දී   සක්දෙවිඳු විසින් මේ වත් සත සමාදන්වූයේ විය. මේ වත් සත සමාදන්ටූ බැවින් ශක්‍ර තෙම ශක්‍රත්වයට පැමිණියේය.

§ 4. ’’මව්පියන් පෝෂණය කරන්නාවූ, කුලදෙටුවන්ට ගරුබුහුමන් කරන්නාවූ, මෘදු වචන කියන්නාවූ, කේළාම් බස් නොකියන්නාවූ, මසුරු මළ දුරු කිරීමෙහි යෙදුනාවූ, මෘදු තෙපුල් ඇත්තාවූ, ක්‍රෝධය මැඩ පවත්නාවූ, ඒ සත්ත්‍වයා සත්පුරුෂයෙකැයි තව්තිසා වැසි දෙවියෝ ඒකාන්තයෙන් කියත්.’

SN 01-11.02.01.02 .සක්ක නාම සුත්තං

§ 1. මා විසින් මෙසේ අසනලදී. එක් කලෙක භාග්‍යවතුන් වහන්සේ සැවැත්නුවර සමීපයෙහිවූ අනේපිඬු සිටාණන් විසින් කරවන ලද ජේතවනාරාමයෙහි වැඩවෙසෙති.
එකල්හි  භාග්‍යවතුන් වහන්සේ ’’මහණෙනි’’ යි භික්‍ෂූන් ඇමතූසේක.
’’ස්වාමීනී’’ යි කියා ඒ භික්‍ෂූහු භාග්‍යවතුන් වහන්සේට උත්තර දුන්හ.

§ 2. භාග්‍යවතුන් වහන්සේ මෙය වදාළසේක:

  • ’’මහණෙනි, ශක්‍රදේවේන්‍ද්‍ර කෙම පෙර මිනිස්බවෙහි සිටිකල මඝ නම් මාණවකයෙක් විය. එහෙයින් ’මඝවා’ යයි කියනු ලැබේ.
  • ’’මහණෙනි, ශක්‍රදේවේන්‍ද්‍ර තෙම පෙර මිනිස්බවෙහි සිටිකල පුරයක් පුරයක් පාසා දන් දුන්නේය. එහෙයින් ’පුරින්‍දද’ යයි කියනු ලැබේ. 
  • ’’මහණෙනි, ශක්‍රදේවේන්‍ද්‍ර තෙම පෙර මිනිස්බවෙහි සිටිකල සකස්කොට දන්දුනි. එහෙයින් ’ශක්‍ර යයි කියනු ලැබේ. 
  • ’’මහණෙනි, ශක්‍රදේවේන්‍ද්‍ර තෙම පෙර මිනිස්බවෙහි සිටිකල වාසස්ථානයක් දුන්නේය. එහෙයින් ’වාසව’ යයි කියනු ලැබේ. 
  • ’’මහණෙනි, ශක්‍රදේවේන්‍ද්‍ර තෙම කරුණු දහසක් මොහොතින් සිතයි. එහෙයින් ’සහස්සක්ඛ’ (දහසක් ඇස් ඇත්තා) යයි කියනු ලැබේ.
    ’’මහණෙනි, ශක්‍රදේවේන්‍ද්‍රයාට ’සුජා’ නම් අසුර කන්‍යාව ප්‍රජාපතී වූවාය. එහෙයින් (ඔහුට) ’සුජම්පතී’ යයි කියනු ලැබේ. 
  • ’’මහණෙනි, ශක්‍රදේවේන්‍ද්‍ර තෙම තව්තිසා වැසි දෙවියන්ගේ ඓශ්චර්‍ය්‍යාධිපති භාවයෙන් රාජ්‍යය කරවීය. එහෙයින් ’දේවා නම්න්‍ද’ යයි කියනු ලැබේ. 

SN 01-11.02.01. 03 . මහාලි  සුත්‍රය

§  1. මා විසින් මෙසේ අසනලදී.
එක් කලෙක භාග්‍යවතුන් වහන්සේ විශාලානුවර මහවනයෙහි කූටාගාර ශාලාවෙහි වසනසේක.

§  2. ඉක්බිති මහාලි ලිච්ඡවි  භාග්‍යවතුන් වහන්සේ වෙත පැමිණ, භාග්‍යවතුන් වහන්සේ වැඳ එකත්පසෙක හුන්නේය.
එකත්පසෙක හුන් මහාලි ලිච්ඡවිතෙම භාග්‍යවතුන් වහන්සේගෙන් ’’ස්වාමීනි, ඔබ වහන්සේ විසින් ශක්‍රදේවේන්‍ද්ද්‍රයන් දැක ඇත්දැයි 
?’’ යි ඇසීය.

§  3. ’’මහාලියෙනි, මා  ශක්‍රදේවේන්‍ද්‍ර තෙම දක්නා ලද්දේය’’.
’’ස්වාමීනි, හෙතෙම  ඒකාන්තයෙන් ශක්‍රයාමෙන් පෙනී සිටියෙක් විය යුතුයි. ස්වාමීනි, ශක්‍රදේවේන්‍ද්‍ර තෙම දැකීමට ඉතා දුෂ්කරය.’’
’’මහාලි, මම ශක්‍රයාද ශක්‍රකරණ (ශක්‍රබව ලබා දෙන) ධර්‍මයන්ද දනිමි.
යම් ධර්‍මයක් සමාදන්වූ බැවින් ශක්‍ර තෙම ශක්‍ර බවට පැමිණියේ නම් ඒ ධර්‍මයන්ද දනිමි.

§  4. ’’මහාලි,
ශක්‍රදේවේන්‍ද්‍ර පෙර මිනිස්බවෙහි සිටිකල මඝ නම් මාණවකයෙක් විය. එහෙයින් ඔහු ’මඝවා’ යි කියනු ලැබේ.
මහාලි, ශක්‍රදේවේන්‍ද්‍ර තෙම පෙර මිනිස්බවෙහි සිටිකල පුරයක් පුරයක් පාසා  (ගමක්, නගරයක් පාසා) දන් දුනි. එහෙයින් ’පුරින්‍දද’ යයි කියනු ලැබේ.
මහාලි, ශක්‍රදේවේන්‍ද්‍ර තෙම පෙර මිනිස්බවෙහි සිටිකල සකස්කොට දන්දුනි. එහෙයින් ’ශක්‍ර’ යයි කියනු ලැබේ.
මහාලි, ශක්‍රදේවේන්‍ද්‍ර තෙම පෙර මිනිස්බවෙහි සිටිකල වාසස්ථානයන් දන් දුන්නේය. එහෙයින් ’වාසව’ යයි කියනු ලැබේ.
මහාලි, ශක්‍රදේවේන්‍ද්‍ර තෙම කරුණු දහසක් මොහොතින් සිතයි. එහෙයින් ’සහස්සක්ඛ’ යයි කියනු ලැබේ.
මහාලි, ශක්‍රදේවේන්‍ද්‍රයාට ’සුජා’ නම් අසුර කන්‍යාවක් ප්‍රජාපතී වූවාය. එහෙයින් ’සුජම්පතී’ යයි කියනු ලැබේ.
මහාලි, ශක්‍රදේවේන්‍ද්‍ර තෙම තව්තිසා වැසි දෙවියන් කෙරෙහි ඓශ්චර්‍ය්‍යාධිපති භාවයෙන් රජය කරවීය. එහෙයින් ’දේවා නම්න්‍ද’ යයි කියනු ලැබේ.

§ 5. ’’මහාලියෙනි, ශක්‍රදේවේන්‍ද්‍රයා පෙර මිනිස්බවෙහි සිටි කල වත් සතක් සමාදන්වන ලද්දාහුය. ශක්‍ර තෙම ඒ වත් සත සමාදන්වූ බැවින් ශක්‍රබවට පැමිණියේය.
’’ඒ වත්සත කවරේද යත් ? ’ දිවි ඇති තෙක් මව්පියන් පෝෂණය කෙරෙම්වා: දිවි ඇතිතෙක් කුලදෙටුවන් පුදන්නෙම්වා: දිවි ඇතිතෙක් ප්‍රිය වචන ඇත්තේ වෙම්වා: දිවි ඇතිතෙක් කේළාම් නැත්තේ වෙම්වා: දිවි ඇතිතෙක් පහවූ මසුරු මළ ඇත්තේ, සිතින් දෙන්නේ දීම පිණිස යෙදූ අත් ඇත්තේ, දීමෙහි ඇලුනේ, දන් ඉල්ලීමට යෝග්‍යවූයේ, වස්තුව බෙදාදීමෙහි ඇලුනේව වසන්නෙම්වා: දිවි ඇතිතෙක් සත්‍ය වචන ඇත්තේ වෙම්වා: දිවි ඇතිතෙක් ක්‍රෝධ නැත්තේ වෙම්වා, ඉදින් මට ක්‍රෝධය උපනි නම් වහාම එය දුරුකරන්නෙම්වා (යනුයි).
’’මහාලියෙනි, සක් දෙවිඳු පෙර මිනිස්බවෙහි සිටි කල මේ වත්සත සම්පූර්‍ණ කරන ලද්දාහුය. මේ වත්සත සමාදන්වූ බැවින් ශක්‍රතෙම ශක්‍රබවට පැමිණියේය.

§ 6.’’මව්පියන් පෝෂණය කරන්නාවූ, කුලදෙටුවන්ට ගරුබුහුමන් කරන්නාවූ, මෘදු තෙපුල් කියන්නාවූ, කේළාම් බස් නොකියන්නාවූ, මසුරු මළ දුරුකිරීමෙහි යෙදුනාවූ, සැබෑ වචන ඇත්තාවූ, ක්‍රෝධය මැඩ පවත්නාවූ, ඒ සත්ත්‍වයා සත්පුරුෂයෙකැයි තව්තිසා වැසි දෙවියෝ කියත්.’’

SN 01-11.02.01. 04. දළිද්ද සූත්‍රය

§ 1.මා විසින් මෙසේ අසනලදී.
එක් සමයෙක භාග්‍යවතුන් වහන්සේ රජගහනුවර අසල කලන්‍දකනිවාප නම්වූ වේළුවනයෙහි වසන සේක. එකල්හි භාග්‍යවතුන් වහන්සේ ’’මහණෙනි’’ යි ඒ භික්‍ෂූන්ට කථාකළසේක. ’’ස්වාමීනී’’ යි කියා ඒ භික්‍ෂූහු භාග්‍යවතුන් වහන්සේට උත්තර දුන්හ.

§ 2. භාග්‍යවතුන් වහන්සේ මෙය වදාළසේක:
’’මහණෙනි, පෙරවූ  දෙයක් කියමි.
මේ රජගයනුවරම සිඟා ජීවිකාව උපයාගන්නාවූ  ඉතා 
දිළිඳුවූ එක්තරා පුරුෂයෙක් විය. මේ යාචකයා තථාගතයන් වදාළ ධර්‍මවිනයෙහි ශ්‍රද්‍ධාව පිහිටවීය, සීලය සමාදන්වීය. ධර්‍මය ඉගෙනීමෙහි යෙදුනේය, ත්‍යාගය සමාදන්වීය, ප්‍රඥාව සමාදන් වීය. මෙසේ වූ මේ සිඟන්නා මරණයෙන් පසු, ශරීරය බිඳී ගිය පසු යහපත් වූ තව්තිසා දිව්‍යය ලෝකයෙහි පහල විය. හෙතෙම ශරීර ශෝභාවෙන්ද යසසින්ද අන් දෙවියන් පරදවයි. [මේ සිඟන්නා බුදුන් වහන්සේගෙන් ධර්මය අසා සෝතාපන්න ඵල ලැබූ සුප්පබුද්ධ නම් ලාදුරු රෝගීයා බව අටුවාව සඳහන් කරයි.]

§ 3. ’’ මහණෙනි, ඒ  තව්තිසා වැසි දෙවියෝ  ඒ නව  දෙවියා ගැන ලඝු කොට සිතත්:, ( ඒ බව ) ප්‍රකාශ කෙරෙත්., ඒ ඒ තැන පතුරවත්: ’පින්වත්නි, මෙය ඒකාන්තයෙන් ආශ්චර්‍ය්‍යයකි.: පින්වතුනි, ඒකාන්තයෙන් පුදුමයකි, මේ දිව්‍යපුත්‍රයා පෙර මිනිස්බවෙහි සිටිකල හිඟන්නෙකි.  නිවටෙක් විය. ඔහු  මැරී ශරීරය බිඳීගිය පසු තව්තිසාවැසි දෙවියන් අතර පහලවුයේ අප සැමටම වඩා උසස් වර්‍ණයෙන්ද යසසින්ද යුතුවයි.  (කියායි.)

§ 4.’’ මහණෙනි,  ඒ දැනගත්  ශක්‍රදේවේන්‍ද්‍රයා  තව්තිසා වැසි දෙවියන් (මෙසේ) ඇමතීය. පින්වතුනි, තෙපි මේ දෙව්පුතු ලාමකකොට නොසිතව්, පහත් කොට නොසලකව්. පින්වතුනි, මේ දෙව්පුත් පෙර මිනිස් භවයෙහි සිටිකල තථාගතයන් වහන්සේ විසින් දේශනා කරනලද ධර්‍මවිනයෙහි ශ්‍රද්‍ධාව සමාදන්විය, සීලය සමාදන්විය, ධර්‍මය ඉගෙනගැනීමෙහි යෙදුනි, ත්‍යාගය සමාදන්විය, ප්‍රඥාව සමාදන්විය, හෙතෙම තථාගතයන් වදාළ ධර්‍මවිනයෙහි ශ්‍රද්‍ධාව සමාදන්ව, සීලය සමාදන්ව, ශ්‍රුතය සමාදන්ව, ත්‍යාගය සමාදන්ව, ප්‍රඥාව සමාදන්ව, කල උසස් කර්මයෙන් , මිනිස් භාවයෙන්  මැරී ශරීරය බිඳීගිය පසු තව්තිසා වැසි දෙවියන්ගේ සමාගමයට,  සුගති නම්වූ ස්වර්‍ග ලෝකයට උප්පත්ති වශයෙන් පැමිණියේය. හෙතෙම අන් දෙවියන් වර්‍ණයෙන්ද යසසින්ද පරදවයි.’’ (කියායි.)

§ 5. ’’ මහණෙනි, එකල සක් දෙවිඳු තව්තිසා වැසි දෙවියන් සතුටු කරනුයේ, ඒ වේලාවෙහි මේ ගාථාවන් කීය:

’’යමකුට තථාගතයන් වහන්සේ කෙරෙහි ශ්‍රද්‍ධාව ස්ථිරවේද,
නොසැලී දෘධව හොඳින් පිහිටියේ ද,
ඔහුගේ යහපත්වූ ශීලය ආර්‍ය්‍යයන් විසින් ප්‍රිය කරන ලද්දේද,
ඔවුන් විසින් ප්‍රශංසා කරන ලද්දේද,

’’යමකුට සංඝයා කෙරෙහි පැහැදීම ඇත්තේද,
ඔහුගේ  දර්‍ශනය ඎජුවූයේ ද,
ඔහු දිළිඳු නොවූ වේ යැයි උතුමෝ කියති.
ඔහුගේ ජීවිතය හිස්නොවේ.

’’එහෙයින් ප්‍රාඥයා බුදුවරයන්ගේ ශාසනය සිහිකරන්නේ,
ශ්‍රද්‍ධාවද, ශීලයද, පැහැදීමද, ධර්‍මය දැකීමද,  වඩා,
එහි යෙදීමෙන් පිරිසිදු කරන්නේය.’’

SN 01-11.02.01. 05. රාමණෙය්‍යක සූත්‍රය

§ 1. මා විසින් මෙසේ අසනලදී.
එක් කලෙක භාග්‍යවතුන් වහන්සේ සැවැත්නුවර සමීපයෙහිවූ අනේපිඬු සිටාණන් විසින් කරවන ලද ජේතවනාරාමයෙහි වැඩවසනසේක.

§ 2,  එකල්හි වරක්  ශක්‍රදේවේන්‍ද්‍ර යන භාග්‍යවතුන් වහන්සේ  වෙත  පැමිණ, භාග්‍යවතුන් වහන්සේ හොඳාකාර වැඳ එකත්පසෙක හිඳ  ’’ස්වාමීනි, භූමිය පිළිබඳ රමණීය භාවය නම් කිමෙක්දැ’’ යි ඇසීය.

§ 3.  භාග්‍යවතුන් වහන්සේ මෙසේ වදාළසේක:  ’

’ආරාම චෛත්‍යයෝද, වන චෛත්‍යයෝද,
සුන්දරව  තනා පැන් පිරවූ පොකුණු තටාකද,
මිනිසුන් ගේ දහසය කලාවෙන් සැකසූ වක් ,

’’ගමෙහි වේවා,  වනයෙහි හෝ වේවා,
තැන්නෙහි වේවා, කන්දෙහි වේවා,
රහතුන් වසන බිමක්  මෙන් රමණිය  නොවේ.
’’

SN 01-11.02.01. 06. යජමාන සූත්‍රය

§ 1. මා විසින් මෙසේ අසනලදී.
එක් සමයෙක භාග්‍යවතුන් වහන්සේ රජගහනුවර ගිජුකුළු පව්වෙහි වැඩ වසනසේක.

§ 2. එකල්හි ශක්‍රදේවේන්‍ද්‍රයන්  භාග්‍යවතුන් වහන්සේ වැඳ එකත්පසෙක හිඳ ගාථායෙන් මෙසේ කීය:

’’පින් කැමතිව යාග හෝම  කරන්නාවු,
මතු භවයන්හි සුඛ විපාක පිණිස  පින් කරන්නාවූ,
මනුෂ්‍යයන්  විසින් කවර කෙනෙකුන්ට දෙන
දානයක්  දීමක්  මහත්ඵල වේද?’’

§ 3, (භාග්‍යවතුන් වහන්සේ මෙසේ වදාළ සේක: )

’’සිව්මගට පිළිපන්නෝද,
(සෝවාන් ආදී) සිව් පෙලෙහි සිටියෝද,
යන මේ (අෂ්ටාර්‍ය්‍යපුද්ගල) සඞ්ඝයා
ඎජුය, ප්‍රඥාශීල සමාධීන් යුක්තය.

’’පුණ්‍යාර්ත්‍ථිව යාග කරන්නාවූ,
මතු භවයෙහි විපාක ගෙන දෙන්නාවූ,
පින් කරන්නාවූ, මනුෂ්‍යන්
සඞ්ඝයාහට දෙනලද්ද මහත් විපාක ඇත්තේයි.’’

SN 01-11.02.01.07. වන්‍දනා සූත්‍රය

§ 1. මා විසින් මෙසේ අසනලදී.
එක් කලෙක භාග්‍යවතුන් වහන්සේ සැවැත්නුවර සමීපයෙහිවූ අනේපිඬු සිටාණන් විසින් කරවන ලද ජේතවනාරාමයෙහි වැඩවසනසේක.

§ 2. එකල භාග්‍යවතුන් වහන්සේ දහවල් විවේකය පිණිස වැඩිසේක් විවේකීවූ සේක. ඉක්බිති ශක්‍රදේවේන්‍ද්‍රයන්ද, සහම්පතී බඹහුද, භාග්‍යවතුන් වහන්සේ උන් ගඳ කිළිය වෙත පැමිණ කිළියේ දොර  දෙපස සිටගත්හා. 

§ 3. එසේ හුන්  ශක්‍රදේවේන්‍ද්‍රයන් භාග්‍යවතුන් වහන්සේ සමීපයෙහි මේ ගාථාව කීය.

’’ මාරයන්  හා  යුද්ධකොට  දිනනලද , සසර බර  බහා තබන ලද්දාවූ ,
ණයගැති නොවූ මහා වීරයන් වහන්ස, නැගිටින්න.
ලෝකයෙහි දහම් අමා දිය වස්වමින් චාරිකා වෙහි වඩින්න,
නුඹවහන්සේගේ සිත, පසළොස්වක් පොහෝ රාත්‍රියෙහි සඳ මෙන් මිදුනේය.’’

(භාග්‍යවතුන් වහන්සේ මෙසේ වදාළ සේක: )

’’දේවේන්‍ද්‍රය, තථාගතයන් වැන්දයුත්තේ ඔය ලෙසින් නොවේ.
දේවේන්‍ද්‍රය, තථාගතයන් වැන්දයුත්තේ මේ ලෙසය:

’’ මාරයන්  හා  යුද්ධකොට  දිනනලද , සසර බර  බහා තබන ලද්දාවූ ,
ණයගැති නොවූ මහා වීරයන් වහන්ස, නැගිටින්න.
ලෝකයෙහි දහම් අමා දිය වස්වමින් චාරිකා වෙහි වඩින්න

පින්වතුන් වහන්සේ දහම් දෙසන සේක්වා.
ඒ අවබෝධකරන සත්ත්‍වයෝ ඇතිවන්නාහ.
’’  

SN 01-11.02.01. 08.(පළමුවන) සක්ක නමස්සන සූත්‍ර

§ 1,මා විසින් මෙසේ අසනලදී. එක් කලෙක භාග්‍යවතුන් වහන්සේ සැවැත්නුවර සමීපයෙහිවූ අනේපිඬු සිටාණන් විසින් කරවන ලද ජේතවනාරාමයෙහි වැඩවසනසේක. ඉක්බිති ශක්‍රදේවේන්‍ද්‍රතෙම භාග්‍යවතුන් වහන්සේ යම් තැනෙකද එතැනට පැමිණියේය. පැමිණ, භාග්‍යවතුන් වහන්සේ හොඳාකාර වැඳ එකත්පසෙක සිටියේය.

§ 2. භාග්‍යවතුන් වහන්සේ මෙය වදාළ සේක: ’’ මහණෙනි, පෙරවූ දෙයක් කියමි. ශක්‍රදේවේන්‍ද්‍රතෙම වරක් මාතලී රථාචාර්‍ය්‍යයාට කථා කෙළේය. ’යහලු මාතලිය, (අසුන්) දහසින් යුත් ආජන්‍ය රථය යොදව. උයන් සිරි දකිනු පිණිස උද්‍යාන භූමියට යමු.’’
’’ මහණෙනි, මාතලී රථාචාර්‍ය්‍ය තෙම ’ එසේ යහපති ස්වාමීනි’ යි ශක්‍රදේවේන්‍ද්‍රයාට උත්තරදී සහශ්‍රයුක්ත ආජන්‍ය රථය යොදා ශක්‍රදේවේන්‍ද්‍රයාට ’නිදුකාණනි, ඔබ වහන්සේගේ සහශ්‍රයුක්ත ආජන්‍ය රථය යොදන ලද්දේය. ගමනට සුදුසු කල් දනුව’ යි සැලකෙළේය.

§ 3. ’’ මහණෙනි, ඉක්බිති ශක්‍රදේවේන්‍ද්‍රතෙම වෛජයන්ත ප්‍රාසාදයෙන් බස්නේ ඇඳිලි බැඳ සියලු දිශාවන් වැන්දේය.
’’ මහනෙනි, ඉක්බිති මාතලී රථාචාර්‍ය්‍ය තෙම (ඒ දැක) ශක්‍රදේවේන්‍ද්‍රයාට ගාථායෙන් (මෙසේ ) කීය.
’’වේදත්‍රය හදාරන්නාවූ සියලු පොළෝතලවාසීහුද, ක්‍ෂත්‍රියයෝද, සතරවරම් මහරජහුද, පිරිවර (සෙසු) දෙවියෝද, ඔබට වඳිති. සක්දෙවිඳුනි, පිරිවර සහිතවූ යමෙකුට ඔබවහන්සේ වඳනෙහිද, ඒ තෙමේ කිනම් (යකෙක්ද?)
’’වෙදත්‍රය පාරප්‍රාප්තවූ පෘථිවිතලවාසීවූ සියල්ලෝද, ක්‍ෂත්‍රියයෝද, සිවුවරම් මහරජදරුවෝද, පරිවාර සම්පන්නවූ සෙසු දෙවියෝද මට වඳිත්.
’’ඒ මමද ශීලයෙන් සමෘද්‍ධවූ, බොහෝ කලක් මුළුල්ලෙහි එකඟකළ සිත් ඇති, (දිවිහිමියෙන්) බ්‍රහ්මචර්‍ය්‍යාවෙහි යෙදී වසන්නාවූ පැවිද්දන් සකසා වඳිමි.
’’පින් කරන්නාවූ, සිල්වත්වූ, උපාසක ගුණයෙහි පිහිටියාවූ, යම් ගෘහස්ථකෙනෙක් දැහැමින් අඹුදරුවන් රකිත්ද, එම්බා මාතලිය, මම ඔවුන් වඳිමි.’’
’’(මාතලී මෙසේ කීය:) සක්දෙවිඳුනි, යමකුන්ට නුඹවහනුසේ වඳිනෙහිද (ඔහු) ලෙව්හි ශ්‍රේෂ්ඨයෝම වෙති. වාසව නම්වූ දෙව් රජුනි, යම් කෙනෙකුන්ට ඔබ වඳිනෙහිද මමත් ඔවුන් වඳිමි’ යි.
’’මෙසේ කියා මඝ යන නම් ඇත්තාවූ, දෙව් ලොව දෙවියන්ට රජවූ, සුජා නම් අසුර දුහිතෘවගේ සැමිවූ, ශක්‍ර දේවේන්‍ද්‍ර තෙම (සතර දිසාවන් හා සතර අනු දිසාවන්) වැඳ දෙවියන් අභිමුඛයෙහි දිව්‍ය රථයට නැංගේය.’’

SN 01-11.02.01. 09 . (දෙවන) සක්ක නමස්සන සූත්‍ර

§ 1.මා විසින් මෙසේ අසනලදී.
එක් කලෙක භාග්‍යවතුන් වහන්සේ සැවැත්නුවර සමීපයෙහිවූ අනේපිඬු සිටාණන් විසින් කරවන ලද ජේතවනාරාමයෙහි වැඩවසන සේක.

§ 2. එකල්හි වනාහි භාග්‍යවතුන් වහන්සේ ’’මහණෙනි’’ යි භික්‍ෂූන් ඇමතූ සේක, ’’ස්වාමීනී’’ යි කියා ඒ භික්‍ෂූහු භාග්‍යවතුන් වහන්සේට උත්තර දුන්හ.
භාග්‍යවතුන් වහන්සේ මෙසේ වදාළ සේක: ’’ මහණෙනි, පෙරවූ දෙයක් කියමි. ශක්‍රදේවේන්‍ද්‍රතෙම වරක් මාතලී රථාචාර්‍ය්‍යයාට (මෙසේ) කීය: ’යහලු මාතලිය, (අසුන්) දහසින් යුත් ආජන්‍ය රථය යොදවා උයන් සිරි දකිනු පිණිස උයනට යමු.’’
’’ මාතලී රථාචාර්‍ය්‍යයා ’යහපති ස්වාමීනි’ යි ශක්‍රදේවේන්‍ද්‍රයාට උත්තරදී සහශ්‍රයුක්ත ආජන්‍ය රථය යොදා ශක්‍රදේවේන්‍ද්‍රයාට ’නිදුකාණනි, ඔබ වහන්සේගේ සහශ්‍රයුක්ත ආජන්‍ය රථය යොදන ලද්දේය. සුදුසු දේට කල් දනුව’ යි සැලකෙළේය.
’’ මහණෙනි, ඉක්බිති සක්දෙවිඳු වෛජයන්ත ප්‍රාසාදයෙන් බැස ඇඳිලි බැඳ භාග්‍යවතුන් නැමඳීය. මහණෙනි, මාතලී රථාචාර්‍ය්‍යතෙම එවිට ශක්‍රදේවේන්‍ද්‍රයාට ගාථායෙන් (මෙසේ ) කීය.
’’වාසව නම්වූ සක්දෙවිඳුනි, දෙවියෝද මිනිස්සුද යම් හේතුවකින් ඔබට වඳනාහුද, සක්දෙව් රජාණනි, යම් කෙනෙකුන්ට ඔබ වඳනෙහිද ඒ සත්ත්‍වතෙම කවරෙක් නම් වෙයිද?
’’ශක්‍රතෙම මෙසේ කීය. මාතලිය, දෙවියන් සහිතවූ මේ ලෝකයෙහි යම් සම්‍යක් සම්බුදු කෙනෙක් වෙත්ද, අතිශ්‍රේෂ්ඨවූ ඒ ශාස්තෲන් වහන්සේ මම වඳිමි.
’’යම් කෙනෙකුන්ගේ රාගයත් ද්වේෂයත් මෝහයත් දුරුවූයේද, ක්‍ෂයකරණ ලද ආශ්‍රවයන් ඇත්තාහුද, පිදීමට සුදුසු වෙත්ද, මාතලිය, මම ඒ (රහතුන්) වඳිමි.
’’ මාතලිය, යම් කෙනෙක් රාගෙවෂයන් දුරු කිරීමෙන්, අවිද්‍යාව ඉක්මවීමෙන් නිවන්මගට පිළිපන්නාහු සසර නැසීමෙහි ඇලුනාහු, අප්‍රමාදවූවාහු පිළිවෙලින් හික්මෙත්ද, ඔවුන් වඳිමි.
’’(මාතලී මෙසේ කීය.) සක්දෙවිඳුනි, යමෙකුන්ට නුඹවහන්සේ වඳින්නෙහිද, (ඔවුහු) ලෙව්හි ශ්‍රේෂ්ඨයෝම වෙති. වාසවයෙනි, (නුඹවහන්සේ) යම් කෙනෙකුන්ට වඳනෙහිද, මමත් ඔවුන් වඳිමි.’’
’’ මේ වචනය කියා මඝ යන නම් ඇති, දෙවියන්ට රජවූ, සුජා නම් අසුර දුවගේ සැමිවූ, ශක්‍ර දේවේන්‍ද්‍රතෙම සියලු දිසාවන් වැඳ දෙවියන් අභිමුඛයෙහි රථයට නැංගේයි.’’

SN 01-11.02.01. 10.  (තෙවන) සක්ක නමස්සන සූත්‍ර

§ 1.මා විසින් මෙසේ අසනලදී. එක් කලෙක භාග්‍යවතුන් වහන්සේ සැවැත්නුවර සමීපයෙහිවූ අනේපිඬු සිටාණන් විසින් කරවන ලද ජේතවනාරාමයෙහි වැඩවසන සේක. එකල්හි  භාග්‍යවතුන් වහන්සේ ’’මහණෙනි’’ යි භික්‍ෂූන් ඇමතූ සේක, ’’ස්වාමීනී’’ යි කියා ඒ භික්‍ෂූහු භාග්‍යවතුන් වහන්සේට උත්තර දුන්හ.

§ 2. භාග්‍යවතුන් වහන්සේ මෙසේ වදාළ සේක:
’’ මහණෙනි, පෙරවූ දෙයක් කියමි.
ශක්‍රදේවේන්‍ද්‍රතෙම වරක් මාතලී රථාචාර්‍ය්‍යයාට (මෙසේ) කීය:
’යහලු මාතලිය, සහශ්‍රයුක්ත ආජන්‍ය රථය යොදව, උයන් සිරි දකිනු පිණිස උයනට යමු.’’
’’මහණෙනි, ඉක්බිති මාතලී රථාචාර්‍ය්‍ය තෙම ’යහපති ස්වාමීනි’ යි ශක්‍රදේවේන්‍ද්‍රයාට උත්තරදී සහශ්‍රයුක්ත ආජන්‍ය රථය යොදා ශක්‍රදේවේන්‍ද්‍රයාට ’නිදුකාණනි, ඔබ වහන්සේගේ ආජන්‍ය රථය යොදන ලද්දේය. සුදුසු දේට කල් දනුව’ යි කීවේය.

§ 3. ’’ මහණෙනි, ඉක්බිති සක්දෙවිඳු වෛජයන්ත ප්‍රාසාදයෙන් බැස ඇඳිලි බැඳ භික්‍ෂු සඞ්ඝයා වඳී. මහණෙනි, එවිට මාතලී රථාචාර්‍ය්‍යතෙම ශක්‍රදේවේන්‍ද්‍රයාට ගාථාවලින් (මෙසේ ) කීය.

’’දුගඳ කුණු සිරුරින් වැතිර සයනය කරන්නාවූ
මනුෂ්‍යයෝ  ඔබවහන්සේ ට වඳනාහ.
ඔවුහු මව්කුස නමැති කුණපයෙහි ගිලුනාහ,
බඩගින්න හා පිපාසයෙන් මඩනා ලද්දාාහ.

’’වාසවය, ගිහිගෙයින් වෙන්ව වසන්නාවූ
මේ පැවිද්දන්ගේ කිනම් හැසිරීමක්  ඔබප්‍රිය කෙරෙහිද?
කිව මැනව. අපි ඔබගේ ඒ තෙපුල අසමු.’

’’ ’මාතලිය, ගෘහවාසයෙන්  වෙන්වූ භික්ෂුවගේ
නොබැඳීම  මම ප්‍රිය කෙරෙමි.
ඔවුහු යම් ගමකින් බැහැර යෙදේද,
එකල්හි සියලු ඇල්මෙන් තොරව යෙත්.

’’(උන්වහන්සේ සතු කිසිවක්) ඇතුළුගෙහි නොතබත්,
කළයෙහිදු නොබහත්. සැළියෙහිදු නොතබත්.
අනුන් නිමවූ බත පිඬු සිඟීම් වශයෙන් සොයන්නෝ වෙත්.
යහපත් ව්‍රත (පැවතුම්) ඇත්තාහු එයින් යැපෙත්.

’’උන්වහන්සේ යහපත්ලෙස කියන කථා ඇතියහ,
ධෛර්‍ය්‍ය සම්පන්නයහ. නිශ්ශබ්ද වූවාහුය,  සමවූ හැසුරුම් ඇත්තාහුය. මාතලිය, දෙවියෝ අසුරයන් හා විරුද්ධයහ.
(එමෙන්) බොහෝ මනුෂ්‍යයෝද (එකිනෙකා හා විරුද්ධයහ.)

’’විරුද්ධයන් කෙරෙහි මොවුහු අවිරුද්‍ධයහ.
ගත් දඬු ඇතියන් කෙරෙහි නිවුනාහ.
ගැනීම් සහිත සත්ත්‍වයන් අතුරෙන් මොවුහු (ගැනීම් නැත්තෝය.)
මාතලිය, මම උන්වහන්සේ වඳිමි.’

’’(මාතලී මෙසේ කීය: )

සක් දෙවිඳුනි, යමෙකුන්ට නුඹවහන්සේ වඳිනෙහිද, ලෙව්හි ශ්‍රේෂ්ඨයෝ ඔවුහුම වෙති. වාසවය, ඔබවහන්සේ යමෙකුන් වඳනෙහිද, මමත් ඔවුන් වඳිමි.’

’’මේ වචනය කියා රජවූ, සුජා නම් අසුරදුවගේ සැමිවූ, මඝ (ශක්‍ර දේවේන්‍ද්‍ර තෙමේ) සියලු දිසාවන් වැඳ දෙවියන් අභිමුඛයෙහි රථයට නැංගේයි.’’

go

SN 01-11.02.03. තුන්වන වග. ( සක්ක පඤ්චකය )

MN 03-03-06. භූමිජ සූත්‍රය

§1, මා විසින් මෙසේ අසන ලදී.
එක්කලෙක භාග්‍යවතුන් වහන්සේ රජගහ නුවර කලන්දක නිවාප නම්වූ වෙළුවනාරාමයෙහි වැඩවසන සේක.

§ 2. එකල්හි ආයුෂ්මත් භූමිජ ස්ථවිරයන් වහන්සේ උදයකාලයෙහි හැඳ පාත්‍රා සිව්රු ගෙන ජයසේන රාජකුමාරයාගේ ගෘහය වෙත පැමිණියේය. [ජයසේන කුමරු භුකිජ ස්ථවිරයන්ගේ ගිහි මයිලණුවන් බව අටුවාව දක්වයි.] පැමිණ පනවනලද ආසනයෙහි හිඳ ගත්තේය. 

§3. ජයසේන කුමාරයන්  ආයුෂ්මත් භූමිජ ස්ථවිරයන් වහන්සේ  සමග පිළිසඳර කථාකොට නිමවා එක්පසක හිඳ  ආයුෂ්මත් භූමිජ ස්ථවිරයන්ගෙන් මෙසේ ඇසීය.

  “පින්වත් භූමිජ ස්ථවිරයෙනි, සමහර   මහණ බමුණෝ මෙවැනි මෙවැනි වාද දෘෂ්ටි ඇත්තාහ. කෙබඳු වාද ද යත්:

  • ඉදින් කැමැත්තෙන් සහ ඕනෑකමින් ප්‍රාර්ථනාවක් ඇතිව   බ්‍රහ්මචර්‍ය්‍යාවෙහි හැසිරෙන්නේ නම් එසේත් ඵලයට පැමිණිය නොහැකිය.
  • ප්‍රාර්ථනාවක් නැතිව බ්‍රහ්මචර්‍ය්‍යාවෙහි හැසිරෙන්නේ නම් ඔවුනටද  ඵලයට පැමිණිය නොහැකිය.
  • ප්‍රාර්ථනාවක් කොට හෝ ප්‍රාර්ථනාවක් නොකොට බ්‍රහ්මචර්‍ය්‍යාවෙහි හැසිරෙ න්නවුනටද  ඵලයට පැමිණිය නොහැකිය.
  • ඉදින් නොකැමැත්තෙන්ද, නොකැමැති නොවීමෙන්ද බ්‍රහ්මචර්‍ය්‍යාවෙහි හැසිරෙයි නම් එසේත් ඵලයට පැමිණිය නොහැකිය යන, (වාදයෝයි.)

“මේ කාරණයෙහිදී  පින්වත් භූමිජ ස්ථවිරයන්ගේ ශාස්තෘන් වහන්සේ කිනම් වාදයක් පිළිගන්නේද ? කුමක් කියන්නෙක්ද?”

§4 “කුමාරය, මා විසින් මේ කාරණය සම්බන්ධයෙන් භාග්‍යවතුන් වහන්සේ මුවින් දේශනා කල මතයක් අසා නැත්තෙමි. එසේ වුවද භාග්‍යයවතුන් වහන්සේ විසින් මේ මතයන් ගැන මෙසේ ප්‍රකාශ කිරීමට කරුණු ඇත.

  • ‘යමෙක් අධිගමයක් ප්‍රාර්ථනා කරමින් [click next to read aboutයෝනිසෝ මනසිකාරයෙන් තොරව, අයෝනිසෝ මනසිකාරයෙන්  (නුනුවණින් )  බ්‍රහ්මචර්‍ය්‍යාවෙහි හැසිරෙයි නම් ඒ  බ්‍රහ්මචර්යාවෙන් පලක් ලැබිය නොහැකිය. [note: අයෝනිසෝ මනසිකාරයේ ලක්‍ෂණ පහත පරිදිවේ. 
    • අනිච්චදේ නිච්ච සේ දකී
    • දුක්ඛදේ සුඛ සේ දකී
    • අනත්තදේ අත්ත සේ දකී
    • අසුබදේ සුබ සේ දකී]
  • යමෙක් අධිගමයක්  ප්‍රාර්ථනා නොකරමින් යෝනිසෝ මනසිකාරයෙන් තොරව, අයෝනිසෝ මනසිකාරයෙන් (නුනුවණින් )   බ්‍රහ්මචර්‍ය්‍යාවෙහි හැසිරෙයි නම් එයිනිදු පලක් ලැබිය නොහැකිය.
  • යමෙක් අධිගමයක් ප්‍රාර්ථනා කරමින් හෝ  අධිගමයක් ප්‍රාර්ථනා නොකරමින් යෝනිසෝ මනසිකාරයෙන් තොරව,අයෝනිසෝ මනසිකාරයෙන් (නුනුවණින්)  බ්‍රහ්ම චර්‍ය්‍යාවෙහි හැසිරෙයි නම් එයිනිදු පලක් ලැබිය නොහැකිය.
  • යමෙක් අධිගමයක් ප්‍රාර්ථනා කරමින් හෝ  අධිගමයක් ප්‍රාර්ථනා නොකරමින්  යෝනිසෝ මනසිකාරයෙන් තොරව අයෝනිසෝ මනසිකාරයෙන්ම නොකැමැත්තෙනුත් නොකැමැත්තෙන් නොවීමෙනුත් නුනුවණින් බ්‍රහ්මචර්‍ය්‍යාවෙහි හැසිරෙයි නම් ඔහුටද එම බ්‍රහ්ම චර්යාවෙන් පලක් නොලැබිය හැකිය.’
  • යමෙක් අධිගමයක් ප්‍රාර්ථනා කරමින් යෝනිසෝ මනසිකාරයෙන් යුතු  නුවණින් බ්‍රහ්මචර්‍ය්‍යාවෙහි හැසිරෙයි නම් පලක් ලැබිය හැකිය.
  • යමෙක් අධිගමයක්  ප්‍රාර්ථනා නොකරමින් වුවත්  යෝනිසෝ මනසිකාරයෙන් යුතුව නුවණින් බ්‍රහ්මචර්‍ය්‍යාවෙහි හැසිරෙයි නම් පලක් ලැබිය හැකිය.
  • යමෙක් අධිගමයක් ප්‍රාර්ථනා කරමින් හෝ  අධිගමයක් ප්‍රාර්ථනා නොකරමින්  යෝනිසෝ මනසිකාරයෙන් යුතුව  නුවණින් බ්‍රහ්මචර්‍ය්‍යාවෙහි හැසිරෙයි නම් පලක් ලැබිය හැකිය.
  • යමෙක් විටෙක  අධිගමයක් ප්‍රාර්ථනා කරමින් සහ විටෙක  අධිගමයක් ප්‍රාර්ථනා නොකරමින්  යෝනිසෝ මනසිකාරයෙන් හා  නුවණින් යුතුව  බ්‍රහ්මචර්‍ය්‍යාවෙහි හැසිරෙයි නම් ඵල  ලැබිය හැකිය” යනුවෙනි.

“රාජකුමාරය, මෙය මා විසින් භාග්‍යවතුන් වහන්සේ ගෙන් අසා නැත. එහෙත් උන්වහන්සේ විසින් මේ ආකාරයෙන් දෙශනා කිරීමට කරුණු ඇත්තේයයි කීය.

§5. “ඉදින් පින්වත් භූමිජ ස්ථවිරයන්ගේ ශාස්තෘන් වහන්සේ  මෙවැනි වාද ඇත්තෙක් වේ නම්  මෙසේ කියන්නෙක් වෙයි නම් ඒකාන්තයෙන් පින්වත් භූමිජ ස්ථවිරයන්ගේ ශාස්තෘන් වහන්සේ මේ  සියලු ශ්‍රමණ බ්‍රාහ්මණයන් ට වඩා ශ්‍රේෂ්ඨ වන්නේය. සියල්ලන්ටම පෙරමුනින් සිටින්නේ”යැයි  කියා ජයසේන කුමාරයන  ආයුෂ්මත් භූමිජ ස්ථවිරයන් තමා  පිළියෙල කළ කිරි බතින් වැළඳවීය.

§6.“ඉක්බිති ආයුෂ්මත් භූමිජ ස්ථවිරයන් පිණ්ඩපාතයෙන් පසු භාග්‍යවතුන් වහන්සේ වෙත  ගොස් භාග්‍යවතුන් වහන්සේට වැඳ එක් පසක හිඳ ජයසේන කුමරු අසන ලද ප්‍රශ්නයත් තමන් වහන්සේ දුන් පිළිතුරත් ඒ අයුරින්ම    සැල කොට මෙසේද ඇසීය.
“ස්වාමීනි,  කිමෙක්ද මෙසේ අසන ලද්දේ මෙසේ ප්‍රකාශ කළාවූ මම භාග්‍යවතුන් වහන්සේ විසින් කියන ලද්දක් කියන ලද්දේ වෙම්ද?  ඔබ වහන්සේ කියුවක්  වරදා කියුවේ වෙම්ද?  මගේ පිළිතුර 
ධර්මයට අනුකූලව ප්‍රකාශ කෙරුනේ වේද?  මගේ පිළිතුරින්  ධර්මය ට අවැඩක්  වේද?”

§7  “භූමිජය, ඒකාන්තයෙන්  ඒ ප්‍රශ්නයට ඔබ දුන්නේ මා විසින්ම දේශනා කරන ලද්දක්මය.  ඔබේ ප්‍රකාශය මාගේ  දේශනාවන්  වරදවා කීමක් ද නොවන්නේය. ඔබේ ප්‍රකාශය ධර්මානුකුල හෙයින් ඒ නිසා ධමයට වන කිසිදු හානියක් නොවෙයි.

§8 “භූමිජය, මිථ්‍යාදෘෂ්ටි ඇත්තාවූ, මිථ්‍යාකල්පනා ඇත්තාවූ මිථ්‍යා කර්මාන්ත ඇත්තාවූ මිථ්‍යා වචන ඇත්තාවූ මිථ්‍යා ජීවිකා ඇත්තාවූ මිථ්‍යා ව්‍යායාම ඇත්තාවූ මිථ්‍යා සති ඇත්තාවූ මිථ්‍යා සමාධි ඇත්තාවූ යම්  ශ්‍රමණ බ්‍රාහ්මණ කෙනෙක්  අධිගමයන් ප්‍රාර්ථනා කරමින් බ්‍රහ්මචර්‍ය්‍යාවෙහි හැසිරෙත් නම් පලක් ලබනු නොහැකිය.

§9. “එසේම එවැනි  මිථ්‍යාදෘෂ්ටි ඇත්තාවූ, මිථ්‍යාකල්පනා ඇත්තාවූ මිථ්‍යා කර්මාන්ත ඇත්තාවූ මිථ්‍යා වචන ඇත්තාවූ මිථ්‍යා ජීවිකා ඇත්තාවූ මිථ්‍යා ව්‍යායාම ඇත්තාවූ මිථ්‍යා සති ඇත්තාවූ මිථ්‍යා සමාධි ඇත්තාවූ යම්  ශ්‍රමණ බ්‍රාහ්මණයෙක්  අධිගමයන් ප්‍රාර්ථනා නොකරමින්  බ්‍රහ්මචර්‍ය්‍යාවෙහි හැසිරෙත් නම් පලක් ලබනු නොහැකිය.

§10.  “භූමිජය,  තෙල් වලින් ප්‍රයෝජන ගන්නට ඕනෑකමක් ඇති තෙල්  සොයමින් ඇවිදින්නාවූ පුරුෂයෙක්, බොරළු ගල් කැට ඔරුවක දමා, ජලයෙන් තෙමා,  තෙල් ගන්නට සිතා තෙල් ලැබෙතැයි සිතා ඒ බොරළු මිරිකන්නේය. ඉදින් තෙල් ලැබේවායි පතා ඔහු බොරළු  වැලි ඔරුවෙහි දමා ජලයෙන් තෙම තෙමා මිරිකන්නේ නම් තෙල් ලැබීය  නොහැකිය.
ඉදින් තෙල් ලැබේවායි නොපතා ඔහු බොරළු  වැලි ඔරුවෙහි දමා ජලයෙන් තෙම තෙමා මිරිකන්නේ නමුදු  තෙල් ලැබීය  නොහැකිය.
විටෙක  තෙල් ලැබේවායි පතා ද, විටෙක එසේ  නොපතාද  ඔහු බොරළු  වැලි ඔරුවෙහි දමා ජලයෙන් තෙම තෙමා මිරිකන්නේ නමුදු  තෙල් ලැබීය  නොහැකිය.
භූමිජය, ඊට හේතු කවරේද?
එය නුනුවණින් කරන නිරර්ථක 
උත්සාහයක් වන හෙයිනි.
“භූමිජය, එපරිද්දෙන්ම මිත්‍යා දිෂ්ටි ඇත්තාවූ,  මිථ්‍යා කර්මාන්ත ඇත්තාවූ, මිථ්‍යා ජීවිකා ඇත්තාවූ, මිථ්‍යා ව්‍යායාම ඇත්තාවූ, මිථ්‍යා සති ඇත්තාවූ මිථ්‍යා සමාධි ඇත්තාවූ,  මහණ බමුණෝ ප්‍රර්ථනා ඇතිව හෝ නැතිව  බ්‍රහ්ම චරියාවෙහි හැසිරෙත්නම් එයිනුදු පලක් ලැබීමට නොහැකිය.ඉදින් වරෙක ප්‍රර්තන්න ඇතිව හා  වරෙක ප්‍රර්ථනා නැතිව  බ්‍රහ්මචරියාවෙහි හැසිරෙත්ද, එයිනුදු පලක් ලැබිය නොහැකිය.  ඊට හේතු කවරේද? භූමිජය, නුනුවණින් පලක් ලැබීමට උත්සාහ කිරීමක් වන හෙයිනි.

§11. “භූමිජය, කිරෙන් ප්‍රයෝජන ගන්නට කිරි ඕනෑකමක්  ඇති, කිරි සොයන කිරි සෙවීමෙහි හැසිරෙන, පුරුෂයෙක්   වසුපැටියකු වැදු  දෙනගේ, අඟින් කිරි දොවන්නේය. කිරි එරෙවා යයි ප්‍රාර්ථනා කරමින් අඟින් කිරි දොවන්නේවුවද   කිරි ලැබිය නොහැකිය. කිරි එරෙවා යයි ප්‍රාර්ථනා නො කරමින් දෙනගේ ඇඟෙන් කිරි දොවන්නේවුවද   කිරි ලැබිය නොහැකිය. ඉදින් වරෙක ප්‍රර්තනා  ඇතිව හා  වරෙක ප්‍රර්ථනා නැතිව දෙනගේ අඟෙන් කිරි දොවන්නේ නම්ද  කිරි ලැබිය නොහැකිය.  ඊට හේතු කවරේද? නුනුවණින් කරන කිරි දෙවීමේ උත්සාහයක් වන හෙයිනි.

එසේම භූමිජය, මිථ්‍යාදෘෂ්ටි ඇත්තාවූද, මිථ්‍යා කල්පනා ඇත්තාවූද, මිථ්‍යා වචන ඇත්තාවූද, මිථ්‍යා කර්මාන්ත ඇත්තාවූද, මිථ්‍යා ආජීව ඇත්තාවූද, මිථ්‍යා ව්‍යායාම ඇත්තාවූද, මිථ්‍යා සති ඇත්තාවූද, මිථ්‍යා සමාධි ඇත්තාවූද, මහණ බමුණෝ අධිගමයන් ප්‍රාර්ථනා කරමින්  බ්‍රහ්මචර්‍ය්‍යාවෙහි හැසිරෙත් නම් පලක් ලැබිය නොහැකිය. ඉදින් අධිගමයන් ප්‍රාර්ථනා නොකරමින් බ්‍රහ්මචරියාවෙහි හැසිරෙත් නම්ද  පලක් ලැබිය නොහැකිය. . ඉදින් වරෙක ප්‍රර්තනා  ඇතිව හා  වරෙක ප්‍රර්ථනා නැතිව  බ්‍රහ්මචරියාවෙහි හැසිරෙත් නම් වුවද පලක් ලැබිය නොහැකිය. ඊටහේතු කවරේද? නුනුවණින් කරන උත්සාහයක් වන හෙයිනි.

Butter

§12.  “භූමිජය, (බටර්) වෙඬරුවලින් ප්‍රයෝජන ඇති, වෙඬරු සොයන, වෙඬරු සෙවීමෙහි හැසිරෙණ, පුරුෂයෙක්  කලයක දිය වත්කොට වෙඬරු   ප්‍රාර්ථනා කරමින් දණ්ඩෙන් කලතන්නේය. ඉදින් වෙඬරු   ප්‍රාර්ථනා නොකරමින් කලයෙහි දිය වත්කොට දණ්ඩෙන් කලතන්නේ නම් වුවද වෙඬරු ලැබීමට නොහැකිය.  වරෙක එසේ ප්‍රාර්ථනාව ඇතිවද වරෙක කිසි ප්‍රාර්ථනාවක් නැතිව  කලයෙහි වතුර දමා කලතන්නේ නම්වුවද  වෙඬරු ලැබිය නොහැකිය.

එපරිද්දෙන්ම මිථ්‍යාදෘෂ්ටි ඇත්තාවූ, මිථ්‍යා කල්පනා ඇත්තාවූ, මිථ්‍යා වචන ඇත්තාවූ, මිථ්‍යා කර්මාන්ත ඇත්තාවූ, මිථ්‍යා ආජීව ඇත්තාවූ, මිථ්‍යා ව්‍යායාම් ඇත්තාවූ, මිථ්‍යා සති ඇත්තාවූ, මිථ්‍යා සමාධි ඇත්තාවූ මහණ බමුණෝ  අධිගමයන් ප්‍රාර්ථනා කරමින්  බ්‍රහ්මචර්‍ය්‍යාවෙහි හැසිරෙත් නම් පලක් ලැබිය නොහැකිය. අධිගමයන් ප්‍රාර්ථනා නොකරමින්  බ්‍රහ්මචර්‍ය්‍යාවෙහි හැසිරෙත් නම්ද  පලක් ලබනු නොහැකිය. ඉදින් වරෙක ප්‍රර්තන්න ඇතිව හා  වරෙක ප්‍රර්ථනා නැතිව  බ්‍රහ්මචරියාවෙහි හැසිරෙත්ද, එයිනුදු පලක් ලැබිය නොහැකිය.  ඊට හේතු කවරේද? භූමිජය, නුනුවණින් පලක් ලැබීමට උත්සාහ කිරීමක් වන හෙයිනි.  ඊට හේතු කවරේද?
අයෝනිසෝ මනසිකාරයෙන්,  නුනුවණින් උත්සාහ කිරීමක් වන හෙයිනි.

§13.  භූමිජය, යම්සේ ගින්නෙන් ප්‍රයෝජන ඇත්තාවූ,  ගින්දර  සොයන්නාවූ, ගින්දර  සොයමින් ඇවිදින්නාවූ, පුරුෂයෙක් ගිනි ගානා දණ්ඩක් වශයෙන් තෙත්වූfiremaking අමු ලීයක් ගෙන මදින්නේය. ඉදින් ගිනි ඇතිවේවා යයි පතමින් වුවද   තෙත්වූ අමු ලී  මදින්නේ නම් ගිනි ඉපදවිය නොහැකිය. ඉදින් ගිනි ඇතිවේවා යයි නොපතමින් වුවද තෙත්වූ අමු ලී මදින්නේ නම්ද  ගිනි ඉපද විය නොහැකිය. ඉදින් විටෙක පතමින්ද විටෙක  නොපතමින් අමු ලීයක්ම  මදින්නේ නම් ගිනි ඉපද විය නොහැකිය.  ඊට හේතු කවරේද? නුනුවණින් කරන උත්සාහයක් වන හෙයිනි.

එපරිද්දෙන්ම භූමිජය, මිථ්‍යා දෘෂ්ටි ඇත්තාවූ, මිථ්‍ය කල්පනා ඇත්තාවූ, මිථ්‍යා වචන ඇත්තාවූ, මිථ්‍යාකර්මාන්ත ඇත්තාවූ, මිථ්‍යා ආජීව ඇත්තාවූ, මිථ්‍යා ව්‍යායාම ඇත්තාවූ, මිථ්‍යා සති ඇත්තාවූ, මිථ්‍යා සමාධි ඇත්තාවූ යම් ඒ ශ්‍රමණ බ්‍රාහ්මණයෝ වෙත්ද, ඔව්හු යහපත්  ඵලයන් පතමින් බ්‍රහ්මචර්‍ය්‍යාවෙහි හැසිරෙත් නම් පලක් ලැබිය නොහැකිය. යහපත්  ඵලයන් නොපතමින් බ්‍රහ්ම චර්‍ය්‍යාවෙහි හැසිරෙත් නම් වුවද පලක් ලැබිය නොහැකිය. ඉදින් විටෙක  යහපත්  ඵලයන් පතමින්ද, විටෙක නොපතමින්ද  බ්‍රහ්මචර්‍ය්‍යාවෙහි හැසිරෙත් නම් පලක් ලැබිය නොහැකිය. ඊට හේතු කවරේද? භූමිජය, නුනුවණින් කරන උත්සාහයක් වන හෙයිනි.

අයෝනිසෝ මනසිකාරයෙන්,  නුනුවණින් උත්සාහ කිරීමක් වන හෙයිනි.

§14. “භූමිජය, තෙලින් ප්‍රයෝජන ඇති, තෙල් සොයන, තෙල් සෙවීමෙහි හැසිරෙන පුරුෂයෙක්, තල පිටි ඔරුවක දමා, දියෙන් පොඟව පොඟවා මිරිකන්නේය. ඉදින් තෙල්කැමැත්තෙන් තල පිටි ඔරුවෙහි දමා දියෙන් පොඟව පොඟවා මිරිකන්නේ  තෙල් ලැබීමට හැකිය. ඉදින් තෙල් ලැබේවා යි නොපතා  මිරිකන්නේ නම්ද  තෙල් ලැබීමට හැකිය.  ඊට හේතු කවරේද? භූමිජය  තෙල් ලැබීමට හේතුවන කරුණුවන හෙයිනි.

භූමිජය, එපරිද්දෙන්ම සම්‍යක් දෘෂ්ටිය ඇති, සම්‍යක් සංකල්පනා ඇති, සම්‍යක් වචන ඇති, සම්‍යක් කර්මාන්ත ඇති, සම්‍යක් ආජීව ඇති, සම්‍යක් ව්‍යායාම ඇති, සම්‍යක් සති ඇති, සම්‍යක් සමාධි ඇති  ශ්‍රමණ බ්‍රාහ්මණයෝ ප්‍රාර්ථනා ඇතිව හෝ නැතිව බ්‍රහ්මචරියාවෙහි හැසිරෙත් නම් ඵලයන් ලබයි. ඉදින් කැමැත්තෙන්ද නොකැමැත්තෙන්ද බ්‍රහ්මචරියාවෙහි හැසිරෙත් නම් ඵල ලැබීමට සමත්සු වෙයි. ඊට හේතු කවරේද? භූමිජය, යෝනිසෝ මනසිකාරය යොදා නුවණින් කරන  උත්සාහ කිරීමක් වන හෙයිනි.

§15. “භූමිජය, කිරෙන් ප්‍රයෝජන ඇති, කිරි සොයන, කිරි සෙවීමෙහි හැසිරෙන පුරුෂයෙක් වසුපැටවෙක් වැදු දෙනගේ බුරුල්ලෙන් කිරි දොවන්නේය. ඉදින් කැමැත්තෙන් පැටියා ඇති දෙනගේ බුරුල්ලෙන් කිරි දොවන්නේ නම් කිරි ලැබීමට සුදුසුය. ඉදින් නොකැමැත්තෙන්ද පැටියා ඇති දෙනගේ බුරුල්ලෙන් කිරි දොවයි නම් කිරි ලැබීමට සුදුසුය. ඉදින් කැමැත්තෙන්ද නොකැමැත්තෙන්ද පැටියා ඇති දෙනගේ බුරුල්ලෙන් කිරි දොවයි නම් කිරි ලැබීමට සුදුසුය. ඉදින් නොකැමැත්තෙන්ද නොකැමැති නොවීමෙන්ද, පැටියා ඇති දෙනගේ බුරුල්ලෙන් කිරි දොවන්නේ නම් කිරි ලැබීමට සුදුසුය.

“ඊට හේතු කවරේද? භුමිජය, නුවණින් කරන ලද උත්සාහයක් වන හෙයිනි.

“භුමිජය, එපරිද්දෙන්ම සම්‍යක් දෘෂ්ටි ඇති, සම්‍යක් සංකල්පනා ඇති, සම්‍යක් වචන ඇති, සම්‍යක් කර්මාන්ත ඇති, සම්‍යක් ආජීව ඇති, සම්‍යක් ව්‍යායාම ඇති, සම්‍යක් ස්මෘති ඇති, සම්‍යක් සමාධි ඇති යම්කිසි ශ්‍රමණබ්‍රාහ්මණයෝ වෙත්ද, ඔව්හු ඉදින් කැමැත්තෙන් බ්‍රහ්මචරියාවෙහි හැසිරෙත්ද, ඵල ලැබීමට සුදුසුය. ඉදින් නොකැමැත්තෙන් බ්‍රහ්මචරියාවෙහි හැසිරෙත්ද, පල ලැබීමට සුදුසුය. ඉදින් කැමැත්තෙන්ද නොකැමැත්තෙන්ද බ්‍රහ්මචරියාවෙහි හැසිරෙත්ද, පල ලැබීමට සුදුසුය. ඉදින් නොකැමැත්තෙන්ද නොකැමැති නොවීමෙන්ද බ්‍රහ්මචරියාවෙහි හැසිරෙත් නම් ඵල ලැබීමට සුදුසුය.

භූමිජය, ඊට හේතු කවරේද? යෝනිසෝ මනසිකාරය යොදා  නුවණින් කරන ලද උත්සාහයන් වන හෙයිනි.

§16 . ‘භූමිජය, වෙඬරු වලින් ප්‍රයෝජන ඇති, වෙඬරු සොයන, වෙඬරු සෙවීමෙහි හැසිරෙන පුරුෂයෙක් කලයක දී කිරි  වත්කොට දණ්ඩෙන් කලතන්නේද, ඉදින් කැමැත්තෙන් කලයක දී වත්කොට දණ්ඩෙන් කලතන්නේද,  වෙඬරු ලැබීමට හැකිය. ඉදින් කැමැත්තෙන්ද නොකැමැත්තෙන්ද කලයක දී කිරි  වත්කොට දණ්ඩෙන් කලතන්නේද එවිටද  වෙඬරු ලැබීමට පිළිවන. “ඉදින් නොකැමැත්තෙන්ද නොකැමැති නොවී මෙන්ද කලයක දී වත්කොට දණ්ඩකින් කලතන්නේද, වෙඬරු ලැබීමට සුදුසුය. ඊට හේතු කවරේද? භූමිජය, එය වෙඬරු ලැබීමට හේතුවන හෙයිනි.

“භූමිජය, එපරිද්දෙන් සම්‍යක් දෘෂ්ටි ඇති, සම්‍යක් සංකල්පනා ඇති, සම්‍යක් වචන ඇති, සම්‍යක් කර්මාන්ත ඇති, සම්‍යක් ආජීව ඇති, සම්‍යක් ව්‍යායාම ඇති, සම්‍යක් ස්මෘති ඇති, සම්‍යක් සමාධි ඇති  මහණ බමුණෝ ප්‍රාර්ථනා සහිතව කැමැත්තෙන් බ්‍රහ්මචරියාවෙහි හැසිරෙත් නම් ඵල ලැබීමට සුදුසුය. ඉදින් ප්‍රාර්ථනාවෙන් තොරව  බ්‍රහ්මචරියාවෙහි හැසිරෙත් නම් පල ලැබීමට සුදුසුය. ඉදින් කැමැත්තෙන්ද නොකැමැත්තෙන්ද බ්‍රහ්ම චරියාවෙහි හැසිරෙත්ද, පල ලැබීමට සුදුසුය. ඉදින් නොකැමැත්තෙන්ද නොකැමැති නොවීමෙන්ද බ්‍රහ්ම චරියාවෙහි හැසිරෙත් නම් පල ලැබීමට සුදුසුය. භූමිජය, ඊට හේතු කවරේද? නුවණින් කරනලද උත්සාහයක් වනහෙයිනි.

§17. “භූමිජය, ගින්නෙන් ප්‍රයොජන ඇති, ගිනි සොයන, ගිනි සෙවීමෙහි හැසිරෙන, පුරුෂයෙක් තෙම වියලි ලීයකින් කරනලද, ගිනිගානා දණ්ඩක් ගෙන යම්සේ එකට මදින්නේය. ඉදින් කැමැත්තෙන්ද, වියලි ලීයකින් කරණ ලද ගිනිගානා දණ්ඩක් ගෙන මදින්නේද, ගිනි ලැබීමට සුදුසුය. ඉදින් නොකැමැත්තෙන්ද වියලි ලීයකින් කරන ලද ගිනිගානා දණ්ඩක් ගෙන එකට මැදීමෙන් ගිනි ලැබීමට සුදුසුය. ඉදින් කැමැත්තෙන්ද නොකැමැත්තෙන්ද වියලි ලීයකින් කරණ ලද ගිනිගානා දණ්ඩක් ගෙන මදින්නේද ගිනි ලැබීමට සුදුසුය. ඉදින් නොකැමැත්තෙන්ද නොකැමැති නොවීමෙන්ද වියලි ලීයකින් කරණ ලද ගිනිගානා දණ්ඩක් ගෙන එකට මදින්නේද, ගිනි ලැබීමට සුදුසුය. ඊට හේතු කවරේද? භූමිජය, ගිනි ලැබීමට එය හේතුවන හෙයිනි.

““භූමිජය, එපරිද්දෙන් සම්‍යක් දෘෂ්ටි ඇති, සම්‍යක් සංකල්පනා ඇති, සම්‍යක් වචන ඇති, සම්‍යක් කර්මාන්ත ඇති, සම්‍යක් ආජීව ඇති, සම්‍යක් ව්‍යායාම ඇති, සම්‍යක් ස්මෘති ඇති, සම්‍යක් සමාධි ඇති  මහණ බමුණෝ ප්‍රාර්ථනා සහිතව කැමැත්තෙන් බ්‍රහ්මචරියාවෙහි හැසිරෙත් නම් ඵල ලැබීමට සුදුසුය. ඉදින් ප්‍රාර්ථනාවෙන් තොරව  බ්‍රහ්මචරියාවෙහි හැසිරෙත් නම් පල ලැබීමට සුදුසුය. ඉදින් කැමැත්තෙන්ද නොකැමැත්තෙන්ද බ්‍රහ්ම චරියාවෙහි හැසිරෙත්ද, පල ලැබීමට සුදුසුය. ඉදින් නොකැමැත්තෙන්ද නොකැමැති නොවීමෙන්ද බ්‍රහ්ම චරියාවෙහි හැසිරෙත් නම් පල ලැබීමට සුදුසුය. භූමිජය, ඊට හේතු කවරේද? යෝනිසෝ මනසිකාරයෙන්  නුවණින් කරනලද උත්සාහයක් වනහෙයිනි.

§19  “භූමිජය, ඉදින් ජයසේන කුමාරයාහට මේ උපමා සතරත් ඔබ කිවාහු නම්, ජයසේන නුඹට පහදින්නේය. පැහැදුනු ආකාරයක් දක්වන්නේය යනු ආශ්චර්‍ය්‍යයක් නොවේ.”

“ස්වාමීනි, මා කෙසේ නම් මේ උදාහරණ දක්වම්ද? මේ ඔබ වහන්සේගේම අනුපම ඥනයෙන් දැක වදාරණ ලද මේ උදාහරණයන් පෙර අප අසා නැත්තෝ වෙම්හ.” යි ආයුෂ්මත් භුමිජ ස්වාමින් වහන්සේ පිළිවදන් දුන්හ.

භාග්‍යවතුන් වහන්සේ මේ සූත්‍රය මෙසේ  වදාළසේක.
සතුටු සිතැති ආයුෂ්මත් භූමිජ ස්ථවිරයන්  භාග්‍යවතුන් වහන්සේගේ දෙශනාව සතුටින් පිළිගත්තේය.

English Version Pali Version

Meethirigala

AN 04- 20-1. සොතානුගත සූත්‍රය

’’මහණෙනි, තමන් විසින් වන පොත් කරණ ලද ධර්මය (කට පාඩම් කල ධර්මය) , සිතින් විමසා බලන්නාවූ , තමන් විසින් තමාගේම දෘෂටියෙන් පිළිසිඳ දක්නාවූ, එම ධර්මය , ඤාණ සොතයෙන් දක්නා වූ (අසන්නාවූ)  භික්ෂුව ආනිසංස සතරක් කැමතිවිය යුතුය.
කවර සතරක්ද යත්.

  1. ’’මහණෙනි, මේ ශාසනයෙහි භික්ෂුවක් (සූත්‍ර, ගෙය්‍ය, වෙය්‍යාකරණ, ගාථා, උදාන, ඉතිවුත්තක, ජාතක, අබ්භූත ධම්ම, වෙදල්ල ආදී වූ) ධර්‍මය වන පොත්  කරයිද,  ඒ ධර්‍මයෝ ඔහුගේ  කණට වැදුනාහු වෙත්ද, ඒ වනපොත් කල ධර්මය වචනයෙන් සජ්ජායනා කරන ගමන්, සිතින් විමසා  බලන ලද්දාහු වෙත්ද,  ස්වකීය  දෘෂ්ටියෙන්  එම ධර්ම කාණ්ඩ අවබෝධ කරණ ලද්දාහු වෙත්ද, හෙතෙම සිහි මුළාව කාලක්‍රියා කරන්නේ නම් , එක්තරා දිව්‍ය නිකායක උපදී.
    ’’එහිදී  සුගතිගාමිවූ අනෙක් දෙවියන්  සුව ඇත්තාවූ ඔහුට ඔහු කලින් භාවයේ වනපොත් කල 
    ධර්‍මපදයන් සජ්ජායනා කරමින් ඇසෙන්නට සලස්සවයි. [tassa tattha sukhino dhammapada pilapanti] එකල්හි , තමන් පෙර භවයේ වනපොත් කරමින් ශබ්ද නගා සජ්ජායනා කල ඒ ධර්මයන් ඔහුහේ  මනසට පාවී එන්නා සේ නැවත මතු වෙයි. මෙසේ කලින් ඇසු ධර්ම කොටස් නැවත මතක් වීමේදී පුර්ණ ධර්මාවබෝධයක් සිදු නොවුවද ක්‍රමයෙන් අවබෝධයේ වැඩීමක් වෙයි.  විශෙෂගාමී (නිර්‍වාණගාමී) වේ. මහණෙනි, වචනයෙන් අසා  පුරුදු සිතින් බලන ලද, දෘෂ්ටියෙන් පිළිවිදි, ශ්‍රොතයට පැමිණි ධර්‍මයන්ගේ මේ පළමුවෙනි ආනිසංසය ය.
  2. ’’’මහණෙනි, මේ ශාසනයෙහි භික්ෂුවක් (සූත්‍ර, ගෙය්‍ය, වෙය්‍යාකරණ, ගාථා, උදාන, ඉතිවුත්තක, ජාතක, අබ්භූත ධම්ම, වෙදල්ල ආදී වූධර්‍මය වන පොත්  කරයිද,  ඒ ධර්‍මයෝ ඔහුගේ  කණට වැදුනාහු වෙත්ද, ඒ වනපොත් කල ධර්මය වචනයෙන් සජ්ජායනා කරන ගමන්, සිතින් විමසා  බලන ලද්දාහු වෙත්ද,  ස්වකීය  දෘෂ්ටියෙන්  එම ධර්ම කාණ්ඩ අවබෝධ කරණ ලද්දාහු වෙත්ද, හෙතෙම සිහි මුළාව කාලක්‍රියා කරන්නේ නම් , එක්තරා දිව්‍ය නිකායක උපදී.
    ’’එහිදී 
    එසේ සුවපත් උපතක් ලත්  ඔහුට අනෙක් දෙවියන්  සුව ඇත්තාවූ ඔහුට අනෙක් දෙවියන් ධර්‍මපද නොකියවත් මුත්, යම් සෘද්ධි ඇති මනෝ චර්යාවෙහි සමත් භික්ෂුවක් ඔහු ඇතුළු  දෙව පිරිස  වෙත එළඹ ධර්මය දේශනා කරයි. එවිට  ’මම පූර්‍වයෙහි බ්‍රහ්මචර්‍ය්‍යයෙහි හැසුරුනෙම්ද, ඒ ජීවිතයේදී මා ඇසු ධර්‍මය මේ නොවේ දැ’ යි  ඔහුගේ මතකයට නගී. මෙසේ කලින් ඇසු ධර්ම කොටස් නැවත මතක් වීමේදී පුර්ණ ධර්මාවබෝධයක් සිදු නොවුවද ක්‍රමයෙන් අවබෝධයේ වැඩීමක් වෙයි.  විශෙෂගාමී (නිර්‍වාණගාමී) වේ. එතකුදු මහණෙනි,  ඔහුගේ සිහි ඉපදවීම ප්‍රමාද වෙන මුත්, මහණෙනි, යම්සේ පෙර ටිම්පනි නම් කොට බෙර වයා පුරුදු ඇති මිනිසෙකු යම් මගක යන්නේ එසේ  කොට බෙරයක් වයන හඬක් ඇසෙත් නම් කිසිදු සැකයක් හෝ වැරදීමක් නොවී ඒ නම් ටිම්පනි කොට බෙරයක් හඬවන නාදය යැයි ඔහු නිෂ්ටාවට නිගමනයට යේ. මෙසේ කලින් ඇසු ධර්ම කොටස් නැවත මතක් වීමේදී පුර්ණ ධර්මාවබෝධයක් සිදු නොවුවද ක්‍රමයෙන් අවබෝධයේ වැඩීමක් වෙයි.  විශෙෂගාමී (නිර්‍වාණගාමී) වේ. ’මම පූර්‍වයෙහි බ්‍රහ්මචර්‍ය්‍යයෙහි හැසුරුනෙම්, මේ ඒ ධර්‍ම විනය නොවේදැ’ යි  සිතක් වේ. මහණෙනි, සිහි ඉපදවීම ප්‍රමාද වෙයි මුත් ඒ සත්ත්වයා  වහා විශෙෂගාමී වේ

“මහණෙනි, වචනයෙන් අසා  පුරුදු සිතින් බලන ලද, දෘෂ්ටියෙන් පිළිවිදි, ශ්‍රොතයට පැමිණි ධර්‍මයන්ගේ මේ දෙවන  ආනිසංසය ය.

3. ’’මහණෙනි, මේ ශාසනයෙහි භික්ෂුවක් (සූත්‍ර, ගෙය්‍ය, වෙය්‍යාකරණ, ගාථා, උදාන, ඉතිවුත්තක, ජාතක, අබ්භූත ධම්ම, වෙදල්ල ආදී වූ) ධර්‍මය වන පොත්  කරයිද,  ඒ ධර්‍මයෝ ඔහුගේ  කණට වැදුනාහු වෙත්ද, ඒ වනපොත් කල ධර්මය වචනයෙන් සජ්ජායනා කරන ගමන්, සිතින් විමසා  බලන ලද්දාහු වෙත්ද,  ස්වකීය  දෘෂ්ටියෙන්  එම ධර්ම කාණ්ඩ අවබෝධ කරණ ලද්දාහු වෙත්ද, හෙතෙම සිහි මුළාව කාලක්‍රියා කරන්නේ නම් , එක්තරා දිව්‍ය නිකායක උපදී. ඔහුට එහිදී ධර්මය පහසුවෙන්  නොවැටහෙයි.

එහිදී එසේ සුවපත් උපතක් ලත්  ඔහුට අනෙක් දෙවියන්  සුව ඇත්තාවූ ඔහුට අනෙක් දෙවියන් ධර්‍මය  නොකියවත්, සෘද්ධි ඇති මනෝ චර්යාවෙහි සමත් භික්ෂුන්  ධර්‍මය  නොකියවත් . එසේ මුත් එක් තරුණ දිව්‍ය පුත්‍රයෙක් ධර්මය දේශනා කරත්. ’මම පූර්‍වයෙහි බ්‍රහ්මචර්‍ය්‍යයෙහි හැසුරුනෙම්, මේ ඒ ධර්‍ම විනය නොවේදැ’ යි  සිතක් වේ. මහණෙනි, සිහි ඉපදවීම ප්‍රමාද වෙයි. එසේ මුත්  ඒ සත්ත්‍වයා  වහා විශෙෂගාමී වේ. ’මම පූර්‍වයෙහි බ්‍රහ්මචර්‍ය්‍යයෙහි හැසුරුනෙම්, මේ ඒ ධර්‍ම විනය නොවේදැ’ යි  සිතක් වේ. මහණෙනි, සිහි ඉපදවීම ප්‍රමාද වූ මුත්  ඒ සත්ත්‍ව තෙම වහා විශෙෂගාමී වේ.
’’මහණෙනි, සක් පිඹීමෙහි  දක්‍ෂ පුරුෂයෙක් යම්  මහා මාර්‍ගයක ගමන්ට කරන්නේ සක්හඬක්  අසන්නේය. ඔහුට ඒ සක් හඬක්ද, සක් හඬක් නොවේදැයි සැකයක් හෝ විමතියක් නොවන්නේය. වැලිදු සක්හඬක්මයයි නිෂ්ටාවට දැනීම වෙයි.

“මහණෙනි, වචනයෙන් අසා  පුරුදු සිතින් බලන ලද, දෘෂ්ටියෙන් පිළිවිදි, ශ්‍රොතයට පැමිණි ධර්‍මයන්ගේ මේ තුන්වන  ආනිසංසය ය. .

4. ’’මහණෙනි, මේ ශාසනයෙහි භික්ෂුවක් (සූත්‍ර, ගෙය්‍ය, වෙය්‍යාකරණ, ගාථා, උදාන, ඉතිවුත්තක, ජාතක, අබ්භූත ධම්ම, වෙදල්ල ආදී වූ) ධර්‍මය වන පොත්  කරයිද,  ඒ ධර්‍මයෝ ඔහුගේ  කණට වැදුනාහු වෙත්ද, ඒ වනපොත් කල ධර්මය වචනයෙන් සජ්ජායනා කරන ගමන්, සිතින් විමසා  බලන ලද්දාහු වෙත්ද,  ස්වකීය  දෘෂ්ටියෙන්  එම ධර්ම කාණ්ඩ අවබෝධ කරණ ලද්දාහු වෙත්ද, හෙතෙම සිහි මුළාව කාලක්‍රියා කරන්නේ නම් , එක්තරා දිව්‍ය නිකායක උපදී. එසේ මුත් ’’එහිදී සුවපත්වූ ඔහුට ධර්මය  නොවැටහෙත්.

එහිදී එසේ සුවපත් උපතක් ලත්  ඔහුට අනෙක් දෙවියන්  සුව ඇත්තාවූ ඔහුට අනෙක් දෙවියන් ධර්‍මය  නොකියවත්, සෘද්ධි ඇති මනෝ චර්යාවෙහි සමත් භික්ෂුන්  ධර්‍මය  නොකියවත් .  කිසියම් දිව්‍ය පුත්‍රයකු ධර්මය නොවදාරත්.

එසේමුත් යම් අලුතින් උපන්  දිව්‍ය පුත්‍රයකු, ඔහු වෙත එළඹ “නිදුකාණෙනි අපි  මින් පෙර භවයක දී  බ්‍රහ්මචර්‍ය්‍යාවෙහි හැසුරුනෙමු. ඔබට එය  මතක් වේ දැ’ යි සිහි කරවයි. එවිට හෙතෙම, ’නිදුකාණෙනි, එසේය එසේ පෙර භවයේදී අපි මෙවන් ධර්මයක් ඇත්තෝ වෙමු යි සිහි කරයි. ” නිදුකාණෙනි, සිහිවේය’ යි කියයි. මහණෙනි, සිහි ඉපදවීම ප්‍රමාද වූ මුත් .  ඒ සත්ත්‍ව තෙම වහා විශෙෂගාමී වේ.

’’මහණෙනි, මඩ බිම කෙළි සෙල්ලම් කල යහළුවන් දෙදෙනෙක් කලකට පසු හමුවූ විටක ඉන්  එක් අයෙක් අනෙකා අමතා, ’යහළුව මෙසේ අප පෙර මඩ බිමෙහි කෙළි සෙල්ලම් කල සැටි මතක දැයි  සිහි කරන්නෙහිද,

දෙවැන්නාි මෙසේ කියන්නේය. ’යහළුව සිහි වෙයි. යහළුව සිහිවෙයි’. මහණෙනි,. හෙතෙම, ’සිහි වෙයි, නිදුකාණෙනි, සිහිවෙයි, නිදුකාණෙනි ’ යි කියයි. මහණෙනි, සිහි ඉපදවීම ප්‍රමාදය. එතකුදු වුවත් ඒ සත්ත්‍ව තෙම වහා විශෙෂගාමී වේ.

“මහණෙනි, වචනයෙන් අසා  පුරුදු සිතින් බලන ලද, දෘෂ්ටියෙන් පිළිවිදි, ශ්‍රොතයට පැමිණි ධර්‍මයන්ගේ මේසතරවන   ආනිසංසය ය. .

’’මහණෙනි, වචනයෙන් පුරුදු සිතින් දක්නා ලද, දෘෂ්ටියෙන් ප්‍රතිවෙධ කරණ ලද, කණට පැමිණි ධර්මයන්ගේ මේ ආනිශංසය කැමති විය යුතුයි. මහණෙනි, වචනයෙන් පුරුදු සිතින් බලන ලද, දෘෂ්ටියෙන් ප්‍රතිවෙධ කරණ ලද, කණට පැමිණි ධර්මයන්ගේ මේ ආනිශංස සතර කැමති විය යුත්තාහ.’’

DankandeDhamma

KN 03-01 . පඨම බොධි වග්ගය

1. පඨම බොධි සූත්‍රය
[1] මා විසින් මෙසේ අසනලදී. එක්කාලයෙක්හි භාග්‍යවතුන් වහන්සේ බුද්ධත්වයට පැමිණ පළමුවෙන්ම නෙරංජරා ගඟ අද්දර බෝගස මුල වාසය කරණ සේක. භාග්‍යවතුන්වහන්සේ ඒ කාලයෙහි සත් දවසක් නිවන් රසය විඳිමින් එකම ආසනයකින් හුන්සේක.
[2] ඉක්බිති භාග්‍යවතුන් වහන්සේ ඒ සත් දවස ඇවෑමෙන් ඒ සිත එකඟ කිරීමෙන් නැගිට රාත්‍රියෙහි පළමුවැනි යාමයෙහි හේතු ප්‍රත්‍යය ධර්මය අනුපිළිවෙළින් (මෙනෙහි කළ සේක)
[3] “මෙසේ මෙය ඇතිකල්හි මෙසේවේ. මෙය ඇතිවීමෙන් මෙය උපදී එනම්:-නොදැනීම, ඇතිබව හේතු කොටගෙන සංස්කාර (කර්ම) වන්නේය. සංස්කාර ඇති බැවින් විඥානය (විපාකසිත) වන්නේය. විඥානය ඇති බැවින් නාමරූප (පංචස්කන්ධය) වන්නේය. නාමරූප ඇති බැවින් ආයතන සය වන්නේය. ආයතන සය ඇති බැවින් විපාක ස්පර්ශ චෛතසිකයවේ. ස්පර්ශය ඇති බැවින් වේදනාව ඇති වන්නේය. වේදනා ඇති බැවින් තෘෂ්ණාව ඇතිවන්නේය. තෘෂ්ණාව ඇති බැවින් දැඩිවගැන්ම ඇති වන්නේය. දැඩිව ගැන්ම ඇති බැවින් භවය (කර්මද ස්කන්ධද) වන්නේය. භවය ඇති බැවින් උත්පත්තිය වන්නේය. උත්පත්තිය ඇති බැවින් ජරාව, මරණය, ශොකය, වැළපීම, කයට දුක්, සිතට දුක් දැඩිවෙහෙස යන මොව්හු පහළවෙත්. මෙසේ මේ සියළු දුක් රැස පහළවීම වේයයි” මෙනෙහි කළ සේක.
[4] ඉක්බිති භාග්‍යවතුන් වහන්සේ මේ කාරණය දැන ඒ අවස්ථාවෙහි මේ ප්‍රීතිවාක්‍යය පහළ කළ සේක.
“කෙලෙස් තවන වීර්යය ඇති ධ්‍යාන කරණ යොගියාට යම් වේලාවක සත්තිස්බෝධිපාක්‍ෂික ධර්මයෝ පහළ වෙත්ද? එකෙණෙහි හේතු ප්‍රත්‍යයෙන් හටගත් දුක් රාශිය දනීද එහෙයින් ඔහුගේ සියළු සැකයෝ දුරුවෙත්.”

2. දුතිය බොධි සූත්‍රය
[1] මා විසින් මෙසේ අසනලදී. එක්කාලයෙක්හි භාග්‍යවතුන් වහන්සේ බුද්ධත්වයට පැමිණ පළමුවෙන්ම නෙරංජරා ගඟ අද්දර බෝගස මුල වාසය කරණ සේක. භාග්‍යවතුන්වහන්සේ ඒ කාලයෙහි සත් දවසක් නිවන් රසය විඳිමින් එකම ආසනයකින් හුන්සේක.
ඉක්බිති භාග්‍යවතුන් වහන්සේ ඒ සත් දවස ඇවෑමෙන් ඒ සිත එකඟ කිරීමෙන් නැඟිට රාත්‍රියෙහි මධ්‍යම යාමයෙහි හේතු ප්‍රත්‍යය ධර්මය අග සිට මුලට (මෙනෙහි කළ සේක.)
මෙසේ මෙය නැති කල්හි මෙය නොවේ. මෙය නිරුද්ධවීමෙන් මෙය නිරුද්ධවේ. එනම් “නොදැනීම නැති බව හේතුකොට ගෙන සංස්කාර (කර්ම) නොවන්නේය. සංස්කාර (කර්ම) නැති බව හේතුකොටගෙන විඥාන විපාක සිත් නොවන්නේය. විඥානය නැතිබව හේතුකොට ගෙන නාමරූප (පංචස්කන්ධය) නොවන්නේය. නාමරූප නැතිබව හේතුකොටගෙන ආයතන සය නොවන්නේය. ආයතන සය නැතිබව හේතුකොටගෙන විපාක ස්පර්ශය නොවන්නේය. විපාක ස්පර්ශය නැතිබව හේතුකොටගෙන වේදනාව නොවන්නේය. වේදනාව නැතිබව හේතුකොටගෙන තෘෂ්ණාව නොවන්නේය. තෘෂ්ණාව නැතිබව හේතුකොටගෙන දැඩිව ගැන්ම නොවන්නේය. දැඩිව ගැන්ම නැතිබව හේතුකොටගෙන භව (කර්මද) ස්කන්ධද නොවන්නේය. භවය නැති බව හේතුකොට ගෙන උත්පත්තිය නොවන්නෙය. උත්පත්තිය නැතිබව හේතුකොටගෙන ජරාව, මරණය, ශොකය, වැලපීම, කයට දුක්, සිතට දුක්, දැඩි වෙහෙස යන මොව්හු නොවෙත්. මෙසේ මේ සියළු දුක් රැස් නොවීම වේ. ඉක්බිති භාග්‍යවතුන් වහන්සේ මේ කරුණ දැන ඒ වේලාවෙහි මේ ප්‍රීති වාක්‍යය පහළ කළ සේක.
“කෙලෙස් තවන වීර්යය ඇති ධ්‍යාන කරණ පව් දුරු කළ යොගීහට බොධිපාක්‍ෂික ධර්ම පහළ වන කල අවිද්‍යාදී හෙතුන්ගෙන් ගෙවීමට කරුණුවූ නිවන ප්‍රත්‍යක්‍ෂ කරණ බැවින් ඔහුගේ සියලු සැකයෝ දුරුවෙත්.”

3- තතිය බොධි සූත්‍රය

එසමයෙහි වනාහි භාග්‍යවතුන් වහන්සේ නිවන් සුව විඳිමින් සත් දිනක් එකම පළඟින් වැඩසිටියේ වෙයි. ඉක්බිති භාග්‍යවතුන් වහන්සේ ඒ සත්දින ඇවෑමෙන් ඒ සමාධියෙන් නැගිට රාත්‍රි අන්තිම යාමයෙහි ප්‍රතීත්‍ය සමුත්පාදය මුල සිට අග තෙක්ද මනාකොට සිහිකළ සේක.
“මෙසේ මෙය ඇති කල්හි මෙය වෙයි. මෙය ඉපදීමෙන් මෙය උපදයි. මෙය නැති කල්හි මෙය නොවෙයි. මෙය නැතිකිරීමෙන් මෙය නැතිවෙයි. යම් ඒ නොදැනීම් හේතුවෙන් සංස්කාර වන්නේය. සංස්කාර හේතුවෙන් විඥානය වන්නේය. විඥාන හේතුවෙන් නාම රූප වන්නේය. නාමරූප හේතුවෙන් ආයතන සය ඇති වන්නේය. ආයතන සය හේතුවෙන් ස්පර්ශ වන්නේය. ස්පර්ශ හේතුවෙන් වේදනා වන්නේය. වේදනා හේතුවෙන් තෘෂ්ණාව වන්නේය. තෘෂ්ණා හේතුවෙන් උපාදාන වන්නේය. උපාදාන හේතුවෙන් භව වන්නේය. භව හේතුවෙන් ජාති වන්නේය. ජාති හේතුවෙන් ජරා, මරණද, ශෝක, වැළපීම්, කායික දුක්, දොම්නස් වන්නේය. මෙසේ ඒ සියලු දුක් රාශියේ ඇතිවීම වෙයි.
නොදැනීම ඉතිරි නොකළ නැතිකිරීමෙන් සංස්කාරයන්ගේ නැති කිරීම වන්නේය. සංස්කාරයන්ගේ නැති කිරීමෙන් විඥානය නැති කිරීම වන්නේය. විඥානය නැති කිරීමෙන් නාමරූප නැතිකිරීම වන්නේය. නාමරූප නැතිකිරීමෙන් ආයතන සය නැතිකිරීම වන්නේය. ආයතන සය නැති කිරීමෙන් ස්පර්ශය නැති කිරීම වන්නේය. ස්පර්ශය නැති කිරීමෙන් වේදනාව නැතිකිරීම වන්නේය. වේදනාව නැතිකිරීමෙන් තෘෂ්ණාව නැතිකිරීම වන්නේය. තෘෂ්ණාව නැතිකිරීමෙන් දැඩිව අල්වාගැනීම නැතිකිරීම වන්නේය. දැඩිව අල්වා ගැනීම නැතිකිරීමෙන් භවය නැති කිරීම වන්නේය.
භවය නැතිකිරීමෙන් ජාතිය (ඉපදීම) නැතිකිරීම වන්නේය. ජාතිය (ඉපදීම) නැතිකිරීමෙන් ජරා, මරණද, ශෝක, වැළපීම්, කායික දුක්, දොම්නස් නැතිකිරීම් නැතිවෙත්. මෙසේ මේ සියලු දුක් රාශියේ නැතිවීමවෙයි.
“ඉක්බිති භාග්‍යවතුන් වහන්සේ මේ කාරණය දැන ඒ වේලාවෙහි මේ ප්‍රීති වාක්‍යය ප්‍රකාශ කළ සේක.
“කෙළෙස් තවන වීර්යය ඇති පවු පිටමංකළ යොගී තෙමේ තමහට බොධිපාක්‍ෂීය ධර්ම පහළ වන කෙනෙහිම අඳුර දුර ගසා අහස බබුලුවන හිරුමෙන් සියලු මර සෙනඟ බිඳහරිමින් සිටී.”

4- (අජපාල) නිග්‍රොධ සූත්‍රය

(මේ ඡේදය මේ වර්ගයේ 1 සූත්‍රයේ 1 ඡේදය මෙනි.)
එසමයෙහි වනාහි භාග්‍යවතුන් වහන්සේ නිවන් සුව විඳිමින් සත් දිනක් එකම පළඟින් වැඩ සිටියේ වෙයි. ඉක්බිති භාග්‍යවතුන් වහන්සේ ඒ සත් දින ඇවෑමෙන් ඒ සමාධියෙන් නැගිටි සේක. ඉක්බිති එක්තරා අනුන්ට නින්දා කරන ගති ඇති බ්‍රාහ්මණයෙක් භාග්‍යවතුන් වහන්සේ යම් තැනෙකද එතැන්හි පැමිණියේය. පැමිණ භාග්‍යවතුන් වහන්සේ සමග සතුටු විය. සතුටු විය යුතු සිහිකටයුතු කථාව කොට නිමවා එකත් පසෙක සිටියේය. එකත් පසෙක සිටියාවූ ඒ බ්‍රාහ්මණතෙම භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙය කීවේය. “භගවත් ගෞතමයන් වහන්ස කරුණු කීයකින් බ්‍රාහ්මණයෙක් වේද? කෙනෙකු බමුණකු කරණ ධර්මයෝ කවරහුද?” යනුවෙනි.
ඉක්බිති භාග්‍යවතුන්වහන්සේ මේ කාරණය දැන ඒ වේලාවෙහි මේ ප්‍රීතිවාක්‍යය ප්‍රකාශ කළසේක.
‘පවු දුරුකළ මානාහංකාරයෙන් අනුන් හෙලා නොදක්නා කෙලෙස් කසට නැති, කෙලෙසුන් කෙරෙන් සිත රැකගත්, සතර
මග නුවණින් නිවන් කරා පැමිණි මාර්ග බ්‍රහ්මචර්යය වැසනිමවූ යමෙක් වේද, හේ සැබෑ බ්‍රාහ්මණයා නම් වේ. ලොව කිසි අරමුණකුත් රාගාදී වශයෙන් නොගන්නා හෙතෙම තමා බමුණෙකැයි කියානම් ඒ කරුණු සහිතය.”

5-මහාථෙර සූත්‍රය

[1] මේ සූත්‍රය මෙසේ අසන ලදී. එක් සමයෙක්හි භාග්‍යවතුන් වහන්සේ සැවැත් නුවර අසල අනේපිඬු සිටානන් විසින් කරවන ලද ජෙතවනාරාමයයෙහි වැඩවසන සේක.
[2] එකල්හි වනාහි ඇවැත්වූ සැරියුත් තෙරුන් වහන්සේද ඇවැත්වූ මහ මුගලන් තෙරුන් වහන්සේද ඇවැත්වූ මහා කාස්සප තෙරුන් වහන්සේද, ඇවැත්වූ මහා කච්චායන තෙරුන් වහන්සේද ඇවැත්වූ මහා කොට්ඨිත තෙරුන් වහන්සේද ඇවැත්වූ මහා කප්පින තෙරුන් වහන්සේද, ඇවැත්වූ මහා චුන්‍ද තෙරුන් වහන්සේද, ඇවැත්වූ අනුරුද්ධ තෙරුන් වහන්සේද, ඇවැත්වූ රේවත තෙරුන් වහන්සේද, ඇවැත්වූ නන්‍ද තෙරුන් වහන්සේද, ඇවැත්වූ ආනන්‍ද තෙරුන් වහන්සේද, භාග්‍යවතුන් වහන්සේ යම් තැනකද එතැන්හි පැමිණියහ.
[3] භාග්‍යවතුන් වහන්සේ එන්නාවූ ඒ තෙරුන් වහන්සේලා දුරදීම දැකී සේක්මය. දැක භික්‍ෂූන් ඇමතු සේක. “මහණෙනි, බ්‍රාහ්මණවූ ඔවුහු එන්නාහ. මහණෙනි, බ්‍රාහ්මණවූ ඔවුහු එන්නාහ” යනුවෙනි. මෙසේ වදාළ කල්හි එක්තරා බ්‍රාහ්මණ ජාතික භික්‍ෂු නමක් භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙය කීවේය. “ස්වාමීනි, කරුණු කීයකින් බ්‍රාහ්මණයෙක් වේද, කෙනෙකු බමුණකු කරණ ධර්මයෝ කවරහුද?” යනුවෙනි.
[4] ඉක්බිති භාග්‍යවතුන් වහන්සේ මේ කාරණය දැන ඒ වේලාවෙහි මේ ප්‍රීති වාක්‍යය ප්‍රකාශ කළ සේක. “යමෙක් තුමූ හැම කල්හි සිහි ඇත්තාහු ලාමක අකුශල ධර්මයන් බැහැර කොට හැසිරෙද්ද, නැති කළ භව බැඳුම් ඇති ආර්‍ය්‍ය සත්‍යය අවබෝධ කළ ඔවුහුම ලෝකයෙහි බ්‍රාහ්මණයෝ වෙති.”

6- මහාකස්සප සූත්‍රය

[1] මේ සූත්‍රය මෙසේ අසන ලදී. එක් සමයෙක්හි භාග්‍යවතුන් වහන්සේ රජගහ නුවර සමීපයෙහි ලෙහෙනුන්ට අහාර දුන් වේළුවනාරාමයෙහි වැඩ වසන සේක.
[2] එකල්හි වනාහි ඇවැත්වූ මහකසුප් තෙරුන් වහන්සේ හටගත් ආබාධ ඇත්තේ දුක්වූයේ දැඩි ගිලන් බැව් ඇත්තේ පිප්ඵලී ගුහාවෙහි වාසය කරයි. ඉක්බිති ඇවැත්වූ මහකසුප් තෙරුන් වහන්සේ පසු කාලයක ඒ ආබාධයෙන් නැගිට්ටේය. ඒ ආබාධයෙන් නැගිටි ඇවැත්වූ මහකසුප් තෙරුන් වහන්සේට මේ අදහස විය. ‘මම රජගහ නුවර පිඬු පිණිස හැසිරෙන්නෙම් නම් යෙහෙක,’ යනුවෙනි.
[3] එකල්හි වනාහි පන්සියයක් දේවතාවෝ ඇවැත්වූ මහකසුප් තෙරුන් වහන්සේට පිණ්ඩපාතය දීම ලැබීමට උද්‍යෝගවත් වූහ. ඉක්බිති ඇවැත්වූ මහකසුප් තෙරුන් වහන්සේ ඒ පන්සියයක් දෙවියන් බැහැර කොට පෙරවරු කාලයෙහි හැඳ පොරවා පාත්‍ර සිවුරු ගෙන රජගහ නුවර දිළින්දන්ගේ විථිය, ඉතා දුප්පතුන්ගේ වීථිය, රෙදි වියන්නන්ගේ වීථිය යම් තැනකද එහි පිඬු පිණිස හැසුරුන සේක. රජගහ නුවර දිළින්දන්ගේ වීථිය, ඉතා දුප්පතුන්ගේ වීථිය, රෙදිවියන්නන්ගේ වීථිය යම් තැනකද එහි පිඬු පිණිස හැසිරෙන ඇවැත්වූ මහකසුප් තෙරුන් භාග්‍යවතුන් වහන්සේ දැකි සේක.
[4] ඉක්බිති භාග්‍යවතුන් වහන්සේ මේ කාරණය දැන ඒ වේලාවෙහි මේ ප්‍රීති වාක්‍යය ප්‍රකාශ කළ සේක.
“අන්‍යයන් පොෂණය නොකරන්නාවූ ආර්යය සත්‍යය දත් දැමුන, සාරයෙහි පිහිටි, නැතිකළ කෙලෙස් ඇති, වමාරා දැමූ කෝපය ඇති, ඔහු මම බ්‍රාහ්මණයා යයි කියමි.”

7. අජපාලක (යක්ඛ) සූත්‍රය
“මේ සූත්‍රය මෙසේ අසන ලදී. එක්සමයෙක්හි භාග්‍යවතුන් වහන්සේ පාටලී නුවර අජ කලාපක චෛත්‍යස්ථානයෙහි අජ කලාපක නම් යක්‍ෂයාගේ භවනයෙහි වැඩ වසනසේක.
එකල්හි වනාහි භාග්‍යවතුන් වහන්සේ රෑ අඳුරු කළුවරෙහි එළිමහන් තැනක වැඩ සිටියේ වෙයි. වැසි පොදද එක දෙක වැටෙයි. ඉක්බිති අජ කලාපක යක්‍ෂතෙම භාග්‍යවතුන් වහන්සේට බිය, තැති ගැන්ම, ලොමු ඩැහැගැන්ම, උපදවනු කැමැත්තේ භාග්‍යවතුන් වහන්සේට නුදුරෙහි “අක්කුලය, පක්කුලය, අක්කුල, පක්කුලය”යි තුන් වරක් ශබ්ද නැගීය, “ශ්‍රමණය මේ පිසාචයෙක්යයි” (තමා ගැනම) කීයේය.
“ඉක්බිති භාග්‍යවතුන් වහන්සේ මේ කාරණය දැන ඒ වේලාවෙහි මේ ප්‍රීති වාක්‍යය ප්‍රකාශ කළසේක. “යම් කලෙක බ්‍රාහ්මණතෙම ස්වකීය ධර්මයන්හි පරතෙරට ගියේ වේද එකල්හි මේ “පිසාචයාද, පක්කුල හඬද” ඉක්ම පවතියි.’ යනුයි.

8- සංගාමජි සූත්‍රය
[1] (මෙහි මේ වර්ගයේ 5 සූත්‍රයේ 1 ඡෙදය යෙදිය යුතුයි.)
[2] ඒ කාලයෙහි ආයුෂ්මත් සංගාමජි තෙමේ භාග්‍යවතුන් වහන්සේ දැකීමට සැවැත් නුවරට පැමිණියේය. ආයුෂ්මත් සංගාමජිගේ පෙර භාර්යාව ‘සංගාමජි ආර්යයතෙමේ සැවැත් නුවරට පැමිණියේයයි’ ඇසුවාය. ඕතොමෝ දරුවා රැගෙන ජෙතවනයට ගියාය. ඒ කාලයෙහි ආයුෂ්මත් සංගාමජිතෙමේ එක්තරා ගසක් යට දවල් කාලයෙහි සිටියේ විය. ඉක්බිති ආයුෂ්මත් සංගාමජිගේ පෙර භාර්යාව ආයුෂ්මත් සංගාමජි යම් තැනෙක්හිද එහි පැමිණියාය. පැමිණ (ii) ආයුෂ්මත් සංගාමජිට, “ශ්‍රමණය, පොඩි දරුවෙකු ඇත්තෙමි. මා පොෂ්‍ය කරවයි” කීවාය. මෙසේ කී කල්හි ආයුෂ්මත් සංගාමජි තෙමේ නිශ්ශබ්ද විය. (iii) දෙවනුවත් ආයුෂ්මත් සංගාමජිගේ පෙර භාර්යාව (මෙහි 2 (ii) ඡෙදය යෙදිය යුතුයි) දෙවනුවත් අයුෂ්මත් සංගාමජිතෙමේ නිශ්ශබ්ද විය. තුන්වෙනුවත් ආයුෂ්මත් සංගාමජිගේ පෙර භාර්යාව (මෙහි 2 (ii) යෙදිය යුතුයි) තුන්වෙනුවත් ආයුෂ්මත් සංගාමජිතෙමේ නිශ්ශබ්ද විය.
[3] ඉක්බිති ආයුෂ්මත් සංගාමජිගේ පෙර භාර්යාව ඒ දරුවා ආයුෂ්මත් සංගාමජි ඉදිරියෙහි “ශ්‍රමණය මේ තෙම තොපගේ පුත්‍රයාය, ඔහු පොෂ්‍ය කරවයි” දමාගියාය. ඉක්බිති ආයුෂ්මත් සංගාමජිතෙමේ ඒ දරුවා නොබැලීය. කථා නොකෙළේය. ඉක්බිති අයුෂ්මත් සංගාමජිගේ පෙර භාර්යාව නුදුරක් ගොස් බලන්නී ආයුෂ්මත් සංගාමජි ඒ දරුවා නොබලන්නාහු කථා නොකරන්නාහු දැක්කාය. දැක මේ ශ්‍රමණ තෙමේ පුත්‍රයාගේ ප්‍රයෝජන නැත්තෙකැයි’ ඈට මේ සිත විය. එතැනින් හැරී ඇවිත් දරුවා ගෙන ගියාය.
[4] භාග්‍යවතුන් වහන්සේ ආයුෂ්මත් සංගාමජිගේ පෙර භාර්යාවගේ මෙබඳු විපර්යාසය මිනිස් ඇස ඉක්මවා සිටි දිවැසින් දුටු සේක. ඉක්බිති භාග්‍යවතුන් වහන්සේ මේ කරුණ දැන ඒ වෙලාවෙහි මේ ප්‍රීති වාක්‍යය ප්‍රකාශ කළසේක.
“එන තැනැත්තියට සතුටු නොවෙයි. යන තැනැත්තියට ශොක නොකරයි. ඇලීමෙන් සංගාමජි මිදුනේය. මම ඔහුට බමුණායයි කියමි.”

9- ජටිල සූත්‍රය
මා විසින් මෙසේ අසන ලදී. එක් කාලයෙක්හි භාග්‍යවතුන් වහන්සේ ගයාවෙහි ගයාව ඉස්මත්තෙහි වාසය කරණ සේක.
ඒ කාලයෙහි බොහෝ ජටිලයෝ හිම වැටෙන කාලයෙහි නවන් මැදින් දෙමස අතරෙහිවූ දවස් අටෙහි සීතලවූ හිම වැටෙන රාත්‍රීන්හි ගයා (තොටුපලෙහි (දියෙහි) මෙයින් පිරිසිදු බව වේයයි මතුවීමද කිමිදීමද මතුවීම කිමිදීමද කරත්. වතුරද ඉසිත් ගිනිද පුදත්.
භාග්‍යවතුන් වහන්සේ හිමවැටෙන කාලයෙහි නවම් මැදින් දෙමස අතරෙහිවූ දවස් අටෙහි සීතලවූ හිම වැටෙන රාත්‍රීන්හි ගයා තොටුපලෙහි (දියෙහි) මෙයින් පිරිසිදු බව වේයයි මතුවීමද කිමිදීමද මතුවීම කිමිදීම කරන්නාවූද, වතුර ඉසින්නාවූද ගිනි පුදන්නාවූද, ඒ බොහෝ ජටිලයන් දුටු සේක්මය. ඉක්බිති භාග්‍යවතුන් වහන්සේ මේ කරුණ දැන ඒ වේලාවෙහි මේ ප්‍රීතිවාක්‍යය ප්‍රකාශ කළසේක.
“මෙහි බොහෝ දෙනා නාති. ජලයෙන් පිරිසිදු වූවෙක් නොවේ. යමෙකු කෙරෙහි සත්‍යයද ධර්මයද ඇත්නම් හෙතෙම හෙතෙම පිරිසුදුය. හෙතෙම බ්‍රාහ්මණද වේ.”

10- බාහිය සූත්‍ර

(මෙහි මේ වර්ගයේ 5 සූත්‍රයේ 1 ඡෙදය යෙදිය යතුයි.)
“ඒ කාලයෙහි බාහිය දාරුචීරිය සුප්පාරක තොටෙහි මුහුදු වෙරළහි වාසය කරයි. සත්කාර කරණ ලද්දේ ගරු කරණ ලද්දේ, බුහුමන් කරණ ලද්දේ, පුදන ලද්දේ, ගෞරව කරන ලද්දේ සිවුරු පිඬු සෙනසුන් ගිලන්පස බෙහෙත් පිරිකර ලබනසුලු දවස විය. ඉක්බිති විවේකයට ගියාවූ හෝ රහසිගතවූ බාහිය දාරුචිරියට “ලෝකයෙහි රහත්වූ හෝ රහත් මාර්ගයට බැස්ස යෙම් කෙනෙක් ඇත්ද, ඔවුන් අතරින් මමත් කෙනෙක්මියි” මෙසේ සිතට අදහසක් ඇතිවිය.
“ඉක්බිති බාහිය දාරුචීරිය හිතවත් යහපත කැමති පැරණි සහලේ නෑ දෙවතාවෙක් බාහිය දාරුචීරියගේ සිත තම සිතින් දැන බාහිය දාරුචීරිය යම් තනෙක්හීද එහි පැමිණියේය. පැමිණ, බාහිය දාරුචීරියට බාහිය ඔබ රහත්වී නැත. රහත් මාර්ගයට පැමිණවත් නැත. යමකින් ඔබ රහත් කෙනෙකු හෝ රහත් මගට පිළිපන් කෙනෙකු වන්නේද ඒ පිළිපැදීමද ඔබට නැතැයි” කීයේය.
“දෙවතාව, එසේ වීනම් ලෝකයෙහි කවරෙක් රහත්ද රහත් මගට පිළිපන්නේදැයි” ඇසීය. “බාහිය උතුරු ජනපදයන්හි, සැවැත් නම් නුවරක් ඇත්තේය. එහි අර්හත්වූ සම්‍යක් සම්බුද්ධවූ ඒ භාග්‍යවතුන් වහන්සේ රහත්වූයේද රහත් බව පිණිසද බණ කියයි.”
ඉක්බිති බාහිය දාරුචීරිය තෙමේ ඒ දෙවතාවා විසින් යොදවන ලද්දේ එකෙනෙහිම සුප්පාරක ජනපදයෙන් පිටත් වූයේය. සියලු තන්හි එක් රැයක් පමණක් විසීමෙන් යම් තැනක සැවත් නුවර අනේපිඩු සිටාණන් විසින් කරවන ලද ජෙතවනාරාමයෙහි භාග්‍යවතුන් වහන්සේ වාසය කරණ සේක්ද එහි පැමිණියේය.
ඒ කාලයෙහි බොහෝ භික්‍ෂූහු එළිමහනෙහි සක්මන් කරත්, ඉක්බිති බාහිය දාරුචීරිය තෙමේ ඒ භික්‍ෂූන් යම් තැනෙක්හිද එහි පැමිණියේය. පැමිණ ඒ භික්‍ෂූන් වෙතින් “ස්වාමීනි අර්හත් සම්‍යක් සම්බුද්ධ භාග්‍යවතුන් වහන්සේ දැන් කොහි වසන සේක්ද? අපි අර්හත් සම්‍යක් සම්බුද්ධවූ ඒ භාග්‍යවතුන් වහන්සේ දකිනු කැමැත්තෝ වෙමුයි” ඇසුවේය. “බාහිය, භාග්‍යවතුන් වහන්සේ පිඬු පිණිස ඇතුල්ගමට වැඩි සේක.”
“ඉක්බිති බාහිය දාරුචීරිය තෙමේ වහා ජෙතවනයෙන් නික්ම සැවැත් නුවරට ඇතුල්වී සැවැත් නුවර පිඬු පිණිස හැසිරෙන පැහැදීම ඇති කරණ, පැහැදිය යුතු සන්සුන් ඉඳුරන් ඇති තැන්පත් සිත් ඇති, උතුම් ආත්ම දමනයට චිත්ත දමනයට පැමිණි, දැමුණු, රැකුණු, ඉන්‍ද්‍රිය සංවරයට පැමිණි උත්තමයාවූ භාග්‍යවතුන් වහන්සේ දුටුවේය. දැක භාග්‍යවතුන් වහන්සේ යම් තැනෙක්හිද එහි පැමිණියේය. පැමිණ භාග්‍යවතුන් වහන්සේගේ සිරි පාමුල හිස තබා වැඳ භාග්‍යවතුන් වහන්සේට “ස්වාමීනි, යමක් මට බොහෝකලක් හිත සැප පිණිස වන්නේද, මට භාග්‍යවතුන් වහන්සේ ඒ ධර්මය දෙසන සේක්වා, සුගතයන් වහන්සේ මට ඒ ධර්මය දෙසනසේක්වායි’ කීයේය.
“මෙසේ කීකල්හි භාග්‍යවතුන් වහන්සේ බාහිය දාරුචීරියට බාහිය නොකල්ය. පිඬු පිණිස ඇතුළු ගමට පිවිසියෙමියි” වදාළසේක. දෙවනුවත් බාහිය දාරුචීරිය භාග්‍යවතුන් වහන්සේට “ස්වාමීනි, භාග්‍යවතුන් වහන්සේගේ ජීවිතයට අනතුරක් හෝ මගේ ජීවිතයට අනතුරක් හෝ වේද, මෙය සිතාගත නොහැක්කකි. ස්වාමීනි, යමක් මට බොහෝ කලක් හිත සැප පිණිස වන්නේද, මට භාග්‍යවතුන් වහන්සේ ධර්මය දෙසන සේක්වා. සුගතයන් වහන්සේ මට ධර්මය දෙසනසේක්වා.”
දෙවනුවත් භාග්‍යවතුන් වහන්සේ බාහිය දාරුචීරිය තවුසාට “බාහිය, මේ නොකල්ය. පිඬු පිණිස ඇතුළුගමට පිවිසියෙමියි” වදාළසේක. තුන්වෙනුවත් බාහිය දාරුචීරිය තවුසා භාග්‍යවතුන් වහන්සේට “ස්වාමීනි, භාග්‍යවතුන් වහන්සේගේ ජීවිතයට අනතුරක් හෝ මගේ ජීවිතයට අනතුරක් හෝ සිතාගත නොහැක්කකි. ස්වාමීනි, යමක් මට බොහෝකලක් හිත සැප පිණිස වන්නේද, මට භාග්‍යවතුන් වහන්සේ ධර්මය දෙසන සේක්වා.”
“බාහිය, තොප විසින් එසේ වීනම් මෙහි මෙසේ හික්මීය යුතුය. බාහිය තොපට යම්කිසි තැනක සිට දක්නා ලද්දෙහි දැකීම් මාත්‍රය වන්නේද, ඇසූ දෙයෙහි ඇසූ මාත්‍රය වන්නේද, පෘථිවි ස්පර්ශයෙහි ස්පර්ශකිරීම් මාත්‍රය වන්නේද, දක්නා ලද්දෙහි දැනීම් මාත්‍රය වන්නේද, එහෙයින් බාහිය, නුඹ ඉන් නොවේ. යම්හෙයකින් බාහිය, නුඹ ඉන් නොවේද, එහෙයින් බාහිය, ඔබ එහි නොවේ. යම්හෙයකින් බාහිය, ඔබ එහි නොවේද, එහෙයින් බාහිය, ඔබ මෙහි මෙලොව නොමවේ. පරලොව නොවේ. මෙලොව පරලොව දෙක අතරෙහි නොවේ. දුකේ අවසානය මෙයමයි.” ඉක්බිති බාහිය දාරුචීරියට භාග්‍යවතුන් වහන්සේගේ මේ ලුහුඬින් කළ ධර්ම දේශනාවෙන් එකෙණෙහිම කිසි ධර්මයක් දැඩිකොට නොගෙන කෙලෙසුන්ගේ සිත මිදුනේය. ඉක්බිති භාග්‍යවතුන් වහන්සේ බාහිය දාරුචීරියම මේ ලුහුඬු අවවාදයෙන් අවවාද කොට වැඩිසේක. ඉක්බිති භාග්‍යවතුන් වහන්සේ වැඩි ටික වේලාවකින් බාහිය දාරුචීරිය වසු පැටවෙක් ඇති දෙනක් ඇන ජීවිතය තොර කළාය.
“ඉක්බිති භාග්‍යවතුන් වහන්සේ සැවැත් නුවර පිඩු පිණිස හැසිර පසුබත පිණ්ඩ පාතයෙන් වැලැක්කේ බොහෝ භික්‍ෂූන් සමග නුවරින් නික්ම කළුරිය කළ බාහිය දාරුචීරිය දුටුසේක. දැක භික්‍ෂූන් ඇමතූසේක. “මහණෙනි, බාහිය දාරුචීරියගේ ශරීරය ගනිව්. ඇඳක තබා බැහැර කොට දවව්. ඔහුට ථූපයක්ද කරව්. මහණෙනි තොපගේ සබ්‍රම්සර කෙනෙකු කළුරිය කළේය.”
“ස්වාමීනි, එසේයයි” ඒ භික්‍ෂූහු භාග්‍යවතුන් වහන්සේට පිළිතුරු දී බාහිය දාරුචීරියගේ මළකද ඇඳක තබා බැහැරකොට දවා ඔහුට ථූපයක්ද කොට භාග්‍යවතුන් වහන්සේ යම් තැනෙක්හිද එහි පැමිණියාහුය. පැමිණ භාග්‍යවතුන් වහන්සේ වැඳ එකත්පසෙක සිටියාහුය. එකත් පසෙක සිටි ඒ භික්‍ෂූහු භාග්‍යවතුන් වහන්සේට “ස්වාමීනි, බාහිය දාරුචීරියගේ ශරීරය දවන ලදී. ඔහුට ථූපයක්ද කරණ ලදී. ඔහුගේ ගතිය කවරේද? පරලොව කීමෙක්දැ”යි ඇසූහ.
“මහණෙනි, බාහිය දාරුචීරිය පණ්ඩිතය. නව ලොකොත්තර ධර්මයට හා විදර්ශනා ඥානයට පැමිණියේය. ධර්මය වෙනුවෙන් මට වෙහෙස නොකළේය. මහණෙනි, බාහිය දාරුචීරිය පිරිනිවියේය.” ඉක්බිති භාග්‍යවතුන් වහන්සේ මේ කරුණු දැන ඒ වේලාවෙහි මේ ප්‍රීති වාක්‍යය ප්‍රකාශ කළසේක. “යම් නිවණක පොළොව ජලය ගින්දර වාතය යන සතර නොපිහිටාද, එහි තාරකාද නොබබලත්. හිරුද නොපෙනේ.”

AN 04- 20- 3. භද්දිය ලිච්ඡවි සූත්‍රය

§ 1. ’’එක් සමයෙක්හි භාග්‍යවතුන් වහන්සේ විශාලාමහනුවර මහා වනයෙහි කූටාගාර ශාලාවෙහි වාසය කරණ සේක. ඉක්බිති භද්දිය නම් ලිච්ඡවි රජ, භාග්‍යවතුන් වහන්සේ දැකීමට  පැමිණ, භාග්‍යවතුන් වහන්සේ වැඳ, මෙසේ  භාග්‍යවතුන් වහන්සේට කීය.

 ’’ස්වාමීනි, මා විසින් අසන ලද්දක් පවසමි.  ශ්‍රමණ භවත්  ගෞතමයන් වහන්සේ මායාවන් දන්නේය, අන්‍ය තීර්ත්‍ථකයන්ගේ ශ්‍රාවකයන් සිය ශ්‍රාවකයන් බවට හරවා ගන්නට හැකි  එබඳු ආවර්‍තනීය මායාවක්  දනී”යයි මා විසින් අසන ලදී.

§ 2. ’’ ස්වාමීනි, කිමෙක්ද, ඔවුහු භාග්‍යවතුන් වහන්සේ වදාළ දෙයක් කියන්නාහුද, භාග්‍යවතුන් වහන්සේ ගැන  බොරු චෝදනා කරත්ද?, ධර්‍මයට අනුව්ක දෙයක් ප්‍රකාශ කරන්නහුද, කරුණු සහිතව කිසියම් වාදයක් මතුකොට දක්වත්ද?  ස්වාමීනි, අපි භාග්‍යවතුන් වහන්සේ අභිභවා යමක් කියනු කැමැත්තෝ නොවෙමු. ඔබ වහන්සේගෙන්ම මේ ගැන අසන්නට ආවෙමු”

§ 3. ’’භද්දියෙනි,  මුඛ පරම්පරාවෙන් අසා ඇති නිසා වත්,  අන්‍යයන් විසින් කියන ලද්දක් ඇසූ පමණකින්වත්  යමක් විශ්වාස නොකරව.  මෙය පිටක වල පොත්වල ලියා ඇති නිසා සත්‍ය වේ යැයි පිලි නොගනුව. තමන්ගේ  තර්‍කයට ගැලපෙන නිසා පිලිනොගනුව. යමක් න්‍යායානුකුලව ඇතැයි කියාද පිලි නොගනුව. කියන්නාගේ දේශකයාගේ හැඩ රුව වැදගත් සේ හොඳයයි කියාද පිලිනොගනුව. අපගේ දාෂ්ටියට ගැලපේ යැයි කියාද නොගනුව. හොඳ තැනැත්තාගේයයි කියාද නොගනුව. මේ ශ්‍රමණයන්  අපේ ගුරුවරයාය ඔහු කියන දේ සත්‍යයයැයි ද නොගනුව. [ කාලාම සුත්‍රයේ දැක්වෙන ඉගැන්වීමට සමාන මේ දේශනාව ඉන් වෙනස් වන්නේ භාග්‍යවතුන් වහන්සේ අකුසල මුලයන් ගැන මෙහි කරන එක් කිරීමෙන් පමණි.]

§ 4. ’’භද්දියෙනි, යම් කලක තොපට මේ පිළිවෙත  අකුශලය, මේ  පිළිවෙත වැරදිය, මේ හැසිරීම් ඤාණවන්තයන් විසින් ගර්‍හා කරණ ලද්දාහ. මේ ආකාරවූ  හැසිරීම පිළිවෙත තමන්ගේත් අන්‍යයන්ගේත් අයහපත,  අනර්ථය පිණිස වේ යැයි යම් කලෙක  තමන්ම දන්නහු නම්,  භද්දිය, එය  අත්හරිව්. ඉන් වැලකෙව්.

(4.1) ’’භද්දිය,  ලොභය, යමෙකු ගේ සිතෙහි උපන්නේ වී නම් එය ඔහුගේ යහපත පිණිස වන්නේද? අයහපත පිණිස වන්නේද?”
’’ස්වාමීනි, අයහපත  පිණිස වන්නේය.’’
’’භද්දිය, ලොභයෙන් මඩනා ලද,  ලෝභයෙන් යටකොට ගත් සිත් ඇති  පුද්ගලයා ප්‍රාණ ඝාත කරයි. අන් සතු දේ අනවසරයෙන් ගනී. 
පර අඹුවන් වෙතද යයි. බොරුද කියයි. යම් කරුණක් ඒ පුද්ගලයාට බොහෝ කාලයක් අහිත පිණිස, දුක් පිණිස වේද, අනුන්ද ඒ පිණිස පමුණුවයි. ඒ එසේ වන්නේද? නොවන්නේද?’’
’’එසේ වන්නේය, ස්වාමීනි.’’

(4.2) ’’භද්දිය, ද්වේෂයෙන් මඩනා ලද ද්වේශයෙන් යටකොට ගත් සිත් ඇති  පුද්ගලයා ප්‍රාණ ඝාත කරයි. අන් සතු දේ අනවසරයෙන් ගනී. පර අඹුවන් වෙතද යයි. බොරුද කියයි. යම් කරුණක් ඒ පුද්ගලයාට බොහෝ කාලයක් අහිත පිණිස, දුක් පිණිස වේද, අනුන්ද ඒ පිණිස පමුණුවයි. ඒ එසේ වන්නේද? නොවන්නේද?’’
’’එසේ වන්නේය, ස්වාමීනි.’’

(4.3). ’’භද්දිය, සාරම්භයෙන් මඩනා ලද සාරම්භයෙන් යටකොට ගත් සිත් ඇති  පුද්ගලයා [සාරම්භය: අනෙකාට වඩා තමන් බලවත්ය, සිල්වත්ය, උසස් ය යන හැගීමය.. Buddhist Hybrid Sanskrit Dictionary defines sarambha as “quarrelsomeness” and connects the word with Skt samrambha, which SED explains as “the act of grasping or taking hold of,” and gives as meanings “vehemence, impetuosity. . . fury, wrath against.”Since the sutta speaks about sarambha as occurring through body, speech, and. mind, I settle for “vehemence.”] ප්‍රාණ ඝාතය කරයි. අන් සතු  දේ අනවසරයෙන් ගනී. පර අඹුවන් වෙතද යයි. බොරුද කියයි. යම් කරුණක් ඒ පුද්ගලයාට බොහෝ කාලයක් අහිත පිණිස, දුක් පිණිස වේද, අනුන්ද ඒ පිණිස පමුණුවයි. ඒ එසේ වන්නේද? නොවන්නේද?’’
’’එසේ වන්නේය, ස්වාමීනි.’’

(4.4).’’භද්දිය, ඔබ දකිනා අයුරින්  මේ ධර්‍මයෝ කුසල් හෝ අකුසල් වෙත්ද?’’ –
’’ස්වාමීනි, අකුසල්ය.’’
’’වරද සහිත හෝ වරද රහිතද?’’ –
’’ස්වාමීනි, වරද සහිතය.’’
’’ඤාණවන්තයින් විසින් ගර්‍හා කරණ ලද්දේද, ඤාණවන්තයන් විසින් ප්‍රශංසා කරණ ලද්දේද?’’ –
’’ස්වාමීනි, ඤාණවන්තයින් විසින් ගර්හා කරණ ලද්දේය.’’
’’මේ ආකාරවූ පැවතුම් නිසා තොපගේ අහිත පිනි
ස, දුක් පිණිස පවතිත්ද?’’
’’මෙ පැවතුම්  අපට දුක් පිණිස,  අයහපත පිණිසම වේ.’’

§ 5. ’’භද්දිය, මෙසේ  ’භද්දියෙනි, ඇසූ පමණකින් පිළිනොගනුව. පරම්පරාවෙන් ආ පමණකින් පිළිනොගනුව. …………. මේ කීවේ අපේ ගුරුවරයායයිද නොගනුව.” ආදී ලෙස යමක් කීවෙමුද , අප කලින් දේශනා කලේ ඒ නිසාය.

’’භද්දිය, තොප යම් කලෙක මේ ධර්‍මයෝ කුසල්ය. මේ ධර්‍මයෝ නිවරදය. මේ ධර්‍මයෝ ඤාණවන්තයන් විසින් ප්‍රශස්තයයි. මේ ධර්‍මයෝ සම්පූර්‍ණ කරණ ලද්දාහු, සමාදන්වන ලද්දාහු, හිත පිණිස, සුව පිණිස පවතිත්යයි තමා විසින්ම දන්නහු නම්, භද්දිය, තොප නැවත, නැවත එම පිළිවෙත් හි වසවූ.’’

§ 6.1 . “භද්දිය,  අලොභය, පුද්ගලයෙකුගේ  සිතෙහි උපදින්නේ ඔහුගේ හිත පිණිස හෝ අහිත පිණිස ද?’’ – ’’ස්වාමීනි, හිත පිණිසය.’’
’’භද්දිය, මේ අලෝභ  පුද්ගලයා,  ලෝභයෙන් මැඩ පවත්වන 
නොලද්දේ, ලෝභයෙන් යටකොට නොගන්නා ලද සිත් ඇත්තේ, ප්‍රාණීයකු නොමරයි. නුදුන්දේ නොගනියි. පරදාරාවන් කරා නොයයි. බොරු නොකියයි. යමක් බොහෝ කලක් හිත පිණිස, සැප නිණිස වේද, අනුන්ද ඒ පිණිස සමාදන් කරවයි.’’ – ’’ස්වාමීනි, එසේය.’’

§ 6.2. ’’භද්දිය,  අද්වේශය නොව මෛත්‍රිය  පුද්ගලයෙකුගේ  සිතෙහි උපදින්නේනම් එය ඔහුගේ හිත  පිණිස හෝ අහිත පිණිස ද?’’ – ’’ස්වාමීනි, හිත පිණිසය.’’

’’භද්දිය, මේ මෛත්‍රී සහගත සිත් ඇති අද්වේශි පුද්ගලයා  ද්වේශයෙන් මැඩ  නොපවත්වන ලද්දේ යටකොට නොගන්නා ලද සිත් ඇත්තේ, ප්‍රාණීයකු නොමරයි. නුදුන්දේ නොගනියි. පරදාරාවන් කරා නොයයි. බොරු නොකියයි. යමක් බොහෝ කලක් හිත පිණිස, සැප නිණිස වේද, අනුන්ද ඒ පිණිස සමාදන් කරවයි.’’ – ’’ස්වාමීනි, එසේය.’’

§ 6.3. ’’භද්දිය, ඒ කුමකැයි හඟින්නෙහිද? මොහය දුරුකළ සිතක් ඇති පුරුෂයාගේ අධ්‍යාත්මයෙහි උපදින්නේ හිත පිණිස හෝ අහිත පිණිස වෙන සිතිවිලිද?’’ – ’’ස්වාමීනි, හිත පිණිසය.’’

’’භද්දිය, මේ මොහය දුරුකළ සිතක් ඇති පුරුෂයා, මෝහයෙන් මැඩ නොපවත්වන ලද්දේ යටකොට නොගන්නා ලද සිත් ඇත්තේ, ප්‍රාණීයකු නොමරයි. නුදුන්දේ නොගනියි. පරදාරාවන් කරා නොයයි. බොරු නොකියයි. යමක් බොහෝ කලක් හිත පිණිස, සැප නිණිස වේද, අනුන්ද ඒ පිණිස සමාදන් කරවයි.’’ – ’’ස්වාමීනි, එසේය.’’

§ 6.4. ’’ සාරම්භය (එකට එක කිරීම)  පුද්ගලයෙකුගේ  සිතෙහි නොඋපදින්නේ හිත පිණිස හෝ අහිත පිණිස ද?’’ – ’’ස්වාමීනි, හිත පිණිසය.’’

’’භද්දිය, මේ එකට එක කිරීමෙන් දුරුවූ  පුද්ගලයා එකට එක කිරීමෙන් නොමඩනා ලද්දේ සතුන් නොමරයි. නුදුන් දෙය නොගනියි. පරදාරාවන් කරා නොයයි. බොරු නොකියයි. යමක් ඔහුට බොහෝ කලක් හිත පිණිස, සැප පිණිස පවතීද, අනුන් ඒ පිණිස යොදවයිද?’’ – ’’ස්වාමීනි, එසේය.’’

§ 6. 5.  ’’භද්දිය, ඒ කුමකැයි හඟින්නෙහිද? මේ ධර්‍මයෝ කුසල් හෝ අකුසල් වේද?’’ – ’’ස්වාමීනි, කුසල්ය.’’
’’වරද සහිතද, නිවරදද?’’ – ’’ස්වාමීනි, නිවරදය.’’
’’ඤාණවන්තයින් විසින් ගර්හා කරණ ලද්දේද, ඤාණවන්තයන් විසින් ප්‍රශංසා කරණ ලද්දේද?’’ – ’’ස්වාමීනි, ඤාණවන්තයන් විසින් ප්‍රශංසා කරණ ලද්දේය.’’
’’මේ පිළිවෙත්හි හැසිරීමෙන්, ඒ පුද්ගලයා ගේ  හිත පිණිස, සැප පිණිස පවතීද, නොවේද, මෙහි කෙසේ හෝ වේද?’’
’’ ස්වාමිනි මේ පිළිවෙත් 
සම්පූර්‍ණ කරණ ලද්දාහු, සමාදන් වන ලද්දාහු, හිත පිණිස, සැප පිණිස පවතිත් යැයි  අපට  සිතේ.’’

two trees

§ 6.6 . ’’ භද්දියෙනි,  ඇසූ පමණකින් පිළිනොගනුව. පරම්පරාවෙන් ආ පමණකින් පිළිනොගනුව. මෙය, මෙය මෙසේයයි නොගනුව. පිටකය හා සමයයිද නොගනුව. තර්‍කයෙන්ද නොගනුව. න්‍යායයෙන්ද නොගනුව. හැඩහුරුකම (සමාන බව පෙනෙන) හොඳ නිසාත් නොගනුව. අපගේ දාෂ්ටියට සමයයි කියාද නොගනුව. හොඳ තැනැත්තාගේයයි කියාද නොගනුව. ශ්‍රමණයන් වහන්සේ අපේ ගුරුවරයායයිද නොගනුව.

§  7. ’’භද්දිය, යම් කාලයෙක්හි තොප මේ ධර්‍මයෝ කුසල්ය, මේ ධර්මයෝ නිවරදය. මේ ධර්මයෝ ඤාණවන්තයන් විසින් ප්‍රශස්තය. මේ ධර්මයන් සම්පූර්‍ණ කරණ ලද්දාහු, සමාදන් වන ලද්දාහු, හිත පිණිස, සැප පිණිස පවතිත් යයි තමා විසින්ම දන්නහුද, භද්දිය, එකල තොප පැමිණ වාසය කරව්යයි, මේ සඳහා වදාරණ ලද්දේනම්, මෙය ඒ සඳහා වදාරණ ලදී

§  8. ’’භද්දිය, මේ ලෝකයෙහි යම්  සත්පුරුෂ කෙනෙක් ඇද්ද? ඔවුහු,

  • ’එම්බා පුරුෂය, නැවත, නැවත ලෝභය යටපත්කර වාසය කරව. නැවත, නැවත ලෝභය යටපත්කර වාසය කරන්නේ කයින්, වචසින්, මනසින්, ලෝභයෙන් උපන් අකුසල කර්මයන්  නොකරන්නෙහිය.’’ 
  • ’’නැවත, නැවත, ද්වේෂය යටපත්කර වාසය කරන්නේය. නැවත, නැවත,  ද්වේෂය යටපත්කර වාසය කරන්නේ කයින්, වචසින්, මනසින්, ද්වේෂයෙන් උපන් කර්ම නොකරන්නේය.’’ 
  • ’’නැවත, නැවත, මෝහය යටපත්කර වාසය කරන්නේය. නැවත, නැවත මෝහය යටපත්කර වාසය කරන්නේ කයින්, වචසින්, මනසින්, මොහයෙන් උපන් කර්ම නොකරන්නේය.’’ 
  • ’’නැවත, නැවත, එකට එක නොකිරීමෙන් සාරම්භය  යටපත්කර වසන්නේය. නැවත, නැවත සාරම්භය  යටපත්කර වසන්නේ, කයින්, වචසින්, මනසින්, අකුසල් කරන්තුතරිය කර්ම නොකරන්නේයයි” ඒ සත් පුරුෂයා මෙසේ පිරිස  සමාදන් කරවත්.

§ 9.  මෙසේ වදාළ කල්හි භද්දිය ලිච්ඡවි රජ,  භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙසේ කීය. ’’භවත් ගෞතමයන් වහන්ස, ඉතා යහපති. භවත් ගෞතමයන් වහන්ස, යම් සේ යටිකුරු කරණ ලද්දක් උඩුකුරු කරන්නේද, වැසුණු දෙයක් විවෘත කරන්නේද, මංමුලා වූවෙකුට මාර්ගය කියන්නේද, ඇස් ඇත්තෝ රූප දකිත්වායි අඳුරෙහි තෙල් පහනක් දරන්නේද, එලෙස  භවත් ගෞතමයන් වහන්සේ විසින් අනේක ප්‍රකාරයෙන් ධර්මය ප්‍රකාශ කරණ ලදී.  මම භවත් ගෞතමයන් වහන්සේ සරණ යමි. ධර්මයද, භික්‍ෂු සංඝයාද සරණ යමි. අද සිට දිවි හිම් කොට සරණ ගිය උපාසකයකු කොට භවත් ගෞතමයන් වහන්සේ මා දරාවා.’’

§ 10. ’’භද්දිය, ඔබට කතා කොට , ’භද්දිය, එව. මගේ ශ්‍රාවකයකු වෙව. මම  ඔබගේ  ශාස්තෘ වන්නෙමි’ යි මා  කීයෙම්ද? නොවෙම්ද?’’
’’නැත, ස්වාමීනි.’’
’’ඇතැම් ශ්‍රමණ බ්‍රාහ්මණයෝ, ’ශ්‍රමණ ගෞතමයන් වහන්සේ මායාකාරයෙක්ය., ආවර්තනීය මායාවක් දනියි. අන්‍ය තීර්ත්‍ථකයන්ගේ ශ්‍රාවකයන් තමා අතට නම්මවා ගන්නේය ආදී 
අසත්‍යවූ, හිස්වූ, බොරුවූ, නොවූ දෙයකින් මා මෙසේ කියන්නෙකැයි  කීයේ නොවේද?’’

’’ස්වාමීනි, එසේ ඔබවහන්සේ ගේ ආවර්‍තනීය මායාවක් වේ නම් එම ආවර්‍තනීය මායාව   යහපත්ය. එම ආවර්‍තනීය මායාව ඉතා යහපත්ය.

  • ස්වාමීනි, යම් මායාවකින් මාගේ නෑයන් සහලේ නෑයන් මෙලෙසම කුසලට  පෙරලා ගැනීමෙන් හරවා ගන්නාහු නම්, මගේ ප්‍රියවූ නෑයන්ට සහලේ නෑයන්ට බොහෝ කාලයක් හිත පිණිස, සැප පිණිස වන්නේය.
  • ස්වාමීනි, ඉදින් සියලු ක්‍ෂත්‍රියයෝ ’’මේ ආවර්‍තනීය මායාවෙන් පෙරලා ගන්නාහු නම්, සියලු ක්‍ෂත්‍රියයන්ට, ’’බොහෝ කාලයක් හිත පිණිස, සැප පිණිස වන්නේය.
  • ’’ස්වාමීනි ඉදින් සියලු බ්‍රාහ්මණයන්  ’’මේ ආවර්‍තනීය මායාවෙන් පෙරලා ගන්නාහු නම්, සියලු  බ්‍රාහ්මණයන්ට බොහෝ කාලයක් හිත පිණිස, සැප පිණිස වන්නේය.
  • ඉදින් සියලු වෛශ්‍යයන් ’’මේ ආවර්‍තනීය මායාවෙන් පෙරලා ගන්නාහු නම්, සියලු වෛශ්‍යයන්ට බොහෝ කාලයක් හිත පිණිස, සැප පිණිස වන්නේය.
  • ඉදින් සියලු  ක්‍ෂුද්‍රයෝ ’’මේ ආවර්‍තනීය මායාවෙන් පෙරලා ගන්නාහු නම්, සියලු  ක්‍ෂුද්‍රයන්ට  බොහෝ කාලයක් හිත පිණිස, සැප පිණිස වන්නේය.

භද්දිය, එය එසේමය. සියලු ක්‍ෂත්‍රියයන්,  සියලු බ්‍රාහ්මණයන්, වෛශ්‍යයන්, ක්‍ෂ්‍රද්‍රයන් මේ  ’’ආවර්‍තනය කරන්නාහු නම්, අකුශල ධර්‍මයන් ප්‍රහීන කිරීම පිණිස. කුශල ධර්මයන්ට පැමිණීම පිණිස, ඔවුන්ට බොහෝ කාලයක් හිත පිණිස, සැප පිණිස වේ.

’’බද්දිය, ඉදින් දෙවියන් සහිත, මරුන් සහිත, බඹුන් සහිත, ලොකයෙහි, ශ්‍රමණ බ්‍රාහ්මණයන් සහිත ප්‍රජාවෙහි, දෙවි මිනිසුන් අතරෙහි, බොහෝ කාලයක් හිත පිණිස, සැප පිණිස වේ.

භද්දියය, මේ මහා සල් ගස් දෙක මේ ආවර්‍තනයෙන් අකුශල් ප්‍රහීන කිරීමට, කුසල් වැඩීමට ඕනෑකමක් ඇතිකර ගනී නම් , මේ මහා සල් ගස්වලටද ඉදින් සිතන්නට හැක්කේ නම්,  මේ ධර්මය ඔවුනටද බොහෝ කාලයක් හිත පිණිස, සැප පිණිස වේ. ඉදින්  මනුෂ්‍යයන් ගැන කියනුම කවරේද?’’

English Version

KN 03- උදාන පාලිය

බෝධි වග්ගය AN 03-01-01 1. අත්තපිය සූත්‍රය
AN 03-01-02 2. අප්පායුක සූත්‍රය
AN 03-01-03 3. සුප්පබුද්ධ කුට්ඨි සූත්‍රය
AN 03-01-04 4. කුමාරක ජුණ්හ සූත්‍රය
AN 03-01-05 5. උපොසථකරණ සූත්‍රය
AN 03-01-06 6. සොණ කුරරඝරික සූත්‍රය
AN 03-01-07 7. කංඛාරෙවත සූත්‍රය
AN 03-01-08 8. ආනන්ද දෙවදත්ත සූත්‍රය
AN 03-01-09 9. වධායමාන රූප සූත්‍රය
AN 03-01-10 10. චුල්ලපන්ථක සූත්‍රය
මුචලින්ද වග්ගය AN 03-02-01 1. මුචලින්‍ද සූත්‍රය
AN 03-02-02 2. විරාජ සූත්‍රය
AN 03-02-03 3. දණ්ඩාභි හනන සූත්‍රය
AN 03-02-04 4. සක්ක රාසහන සූත්‍රය
AN 03-02-05 5. ඉච්ඡානංගල (උපාසක) සූත්‍රය
AN 03-02-06 6. ගර්භනී සූත්‍රය
AN 03-02-07 7. එකපුත්තන සූත්‍රය
AN 03-02-08 8. සුප්පවාසා සූත්‍රය
AN 03-02-09 9. විසාඛා සූත්‍රය
AN 03-02-10 10. භද්දිය කාලිගොධා සූත්‍රය
නන්ද වග්ගය AN 03-03 -01 1. කම්ම විපාකජ සූත්‍රය
AN 03-03 -02 2. නන්‍ද බ්‍රහ්මචරිය සූත්‍රය
AN 03-03 -03 3. යසොජපමුඛ සූත්‍රය
AN 03-03 -04 4. සාරිපුත්ත පසංසා සූත්‍රය
AN 03-03 -05 5. කොලිත පසංසා සූත්‍රය
AN 03-03 -06 6. පිළින්‍දිවච්ඡ (සමුදාචාර) සූත්‍රය
AN 03-03 -07 7. මහාකස්සප පසංසා සූත්‍රය
AN 03-03 -08 8. පිණ්ඩපාතික පසංසා සූත්‍රය
AN 03-03 -09 9. සිප්පග්ග සූත්‍රය
AN 03-03 -10 10. ලොකවොලොකන සූත්‍රය
මේඝිය වග්ගය AN 03-04 -01 1. මෙඝිය සූත්‍රය
AN 03-04 -02 2. උද්ධත භික්ඛු සූත්‍රය
AN 03-04 -03 3. ගොපාල (මරණ) සූත්‍රය
AN 03-04 -04 4. ජුණ්හරත්ති සූත්‍රය
AN 03-04 -05 5. පාරිලෙය්‍යක සූත්‍රය
AN 03-04 -06 6. පිණ්ඩොලභාරද්වාජ සූත්‍රය
AN 03-04 -07 7. (අසොක) සාරිපුත්ත සූත්‍රය
AN 03-04 -08 8. සුන්‍දරී සූත්‍රය
AN 03-04 -09 9. උපසෙන පසංසා සූත්‍රය
AN 03-04 -10 (උපසන්ත) සාරිපුත්ත සූත්‍රය
සෝණ වග්ගය AN 03-05 -01 1. අත්තපිය සූත්‍රය
AN 03-05 -02 2. අප්පායුක සූත්‍රය
AN 03-05 -03 3. සුප්පබුද්ධ කුට්ඨි සූත්‍රය
AN 03-05 -04 4. කුමාරක ජුණ්හ සූත්‍රය
AN 03-05 -05 5. උපොසථකරණ සූත්‍රය
AN 03-05 -06 6. සොණ කුරරඝරික සූත්‍රය
AN 03-05 -07 7. කංඛාරෙවත සූත්‍රය
AN 03-05 -08 8. ආනන්ද දෙවදත්ත සූත්‍රය
AN 03-05 -09 9. වධායමාන රූප සූත්‍රය
AN 03-05 -10 10. චුල්ලපන්ථක සූත්‍රය
ජච්චන්ධ වග්ගය AN 03-06 -01 1. ආයුසංඛාරොස්සජන සූත්‍රය
AN 03-06 -02 2. ජටිලාදිසත්තක සූත්‍රය
AN 03-06 -03 3. පච්චවෙක්ඛණ සූත්‍රය
AN 03-06 -04 4. ප්‍රථම තීර්ථය සූත්‍රය
AN 03-06 -05 5. (ද්විතීය) තීර්ථය සූත්‍රය
AN 03-06 -06 6. (තෘතීය) තීර්ථ සූත්‍රය
AN 03-06 -07 7. සුභූති පසංසා සූත්‍රය
AN 03-06 -08 8. ගණිකා පූග සූත්‍රය
AN 03-06 -09 9. උපාති (අධිපාතක) සූත්‍රය
AN 03-06 -10 10. උප්පජ්ජන්ති (බුද්ධුප්පාද) සූත්‍රය
චුල වග්ගය AN 03-07 -01 1. ලකුණ්ටක භද්දික සූත්‍රය
AN 03-07 -02 2. (සෙක්ඛ) ලකුණ්ටක භද්දිය සූත්‍රය
AN 03-07 -03 3. (ප්‍රථම) කාම සත්ත සූත්‍රය
AN 03-07 -04 4. (ද්විතීය) කාම සත්ත සූත්‍රය
AN 03-07 -05 5. ලකුණ්ටක සූත්‍රය
AN 03-07 -06 6. කොණ්ඩඤ්ඤ පසංසා සූත්‍රය
AN 03-07 -07 7. ප්‍රපඤ්චක්ෂය සූත්‍රය
AN 03-07 -08 8. කම්මාන පසංසා සූත්‍රය
AN 03-07 -09 9. උදපාන සූත්‍රය
AN 03-07 -10 10. උදෙන සූත්‍රය
පාඨලී ගාමිය වග්ගය AN 03-08 -01 1. (ප්‍රථම) නිර්වාණ සූත්‍රය
AN 03-08 -02 2. (ද්විතීය) නිර්වාණ සූත්‍රය
AN 03-08 -03 3. (තෘතීය) නිර්වාණ සූත්‍රය
AN 03-08 -04 4. (චතුර්ථ) නිර්වාණ සූත්‍රය
AN 03-08 -05 5. චුන්ද සූත්‍රය
AN 03-08 -06 6. පාටලිගාමිය සූත්‍රය
AN 03-08 -07 7. විධාපථ (නාගසමාල) සූත්‍රය
AN 03-08 -08 8. විශාඛා සූත්‍රය
AN 03-08 -09 9. (ප්‍රථම) දබ්බ සූත්‍රය
AN 03-08 -10 10. (ද්විතීය) දබ්බ සූත්‍

 

AN 04- 20- 10. පෙමජායන සූත්‍රය

’මහණෙනි,  ප්‍රේමය (ඇල්ම) නිසා  කරුණු සතරක් හටගනී.
කවර සතරක්ද යත්.

  1. ඇල්ම නිසා  ඇල්ම හටගනී.
  2. ඇල්ම නිසා  තරහව  හටගනී.
  3. ද්වේෂයෙන් ඇල්ම හටගනී.
  4. ද්වේෂයෙන් ද්වේෂය හටගනී.

මහණෙනි,

§1. ’’ඇල්ම නිසා  ඇල්ම කෙසේ හටගනීද?’’

’’මහණෙනි,  පුද්ගලයෙක් (A)  තවත්  පුද්ගලයෙකු (B) කෙරෙහි කැමැත්තේද, ඕ කෙරෙහි සිත් පහදා සිටීද, ඒ පුද්ගලයා කෙරෙහි අන් යම් කෙනෙක් (C)   කැමැත්තේද, ඕ කෙරෙහි සිත් පහදා සිටීද, ඒ අන්‍ය පුද්ගලයා (C) කෙරෙහිද ඔහු (A) ට ඇල්මක්ය ඇතිවේ. මන්ද යත් මා ප්‍රිය කරන්නාට (B) මොහුද (C)  ප්‍රිය කරන්නේය. එහෙයින් මට (A) මොහුද (C) ප්‍රිය ය.

මහණෙනි, මෙසේ  ඇල්මෙන්  ඇල්ම  උපදී

§2. ’’ඇල්ම නිසා  තරහව   කෙසේ  උපදීද?’’

’’මහණෙනි,  පුද්ගලයෙක් (A)  තවත්  පුද්ගලයෙකු (B) කෙරෙහි කැමැත්තේද, ඕ කෙරෙහි සිත් පහදා සිටීද, ඒ පුද්ගලයා කෙරෙහි අන් යම් කෙනෙක් (C)   අකැමැත්තේද, ඕ කෙරෙහි සිත් පහදා නොසිටීද, ඔහුගේ අගුණ කියයිද, ඒ අන්‍ය පුද්ගලයා (C) කෙරෙහි ඔහු (A) ට ද්වේශයක්  ඇතිවේ.

මන්ද යත් මා ප්‍රිය කරන්නාට (B) මොහු (C)  ප්‍රිය නොකරන්නේය. එහෙයින් මට (A) මොහු (C) අප්‍රිය ය. . මහණෙනි, මෙසේ  ඇල්මෙන් ද්වේෂය උපදී.

§3. ’’ද්වේෂයෙන් කෙසේ ඇල්මක්   හටගනීද?’’

’’මහණෙනි,  පුද්ගලයෙක් (A)  තවත්  පුද්ගලයෙකු (B) කෙරෙහි අකැමැත්තේද, ඕ කෙරෙහි අමනාප සිතින් පවතීද, ඕ හට ද්වේශ සිතින් සිටීද, ඒ පුද්ගලයා කෙරෙහි අන් යම් කෙනෙක්ද (C)  අකැමැත්තේද, ඕ කෙරෙහි අමනාප සිතින් සිටීද, ඕ හට දෝෂ සිතින් සිටීද,  ඒ අන්‍ය පුද්ගලයා (C) කෙරෙහි ඔහු (A) ට ඇල්මක් ඇතිවේ. මන්ද යත් මා අප්‍රිය කරන්නාට (B) මොහුද (C)  අප්‍රිය කරන්නේය. එහෙයින් මට (A) මොහු (C) ප්‍රිය ය.

මහණෙනි, මෙසේ , ද්වේෂයෙන්  ඇල්මක්  උපදී.

§4. ’’කෙසේ  ද්වේෂයෙන්,  ද්වේෂය උපදීද?’’

මහණෙනි,  පුද්ගලයෙක් (A),  තවත්  පුද්ගලයෙකු (B) කෙරෙහි අකැමැත්තේද, ඕ කෙරෙහි අමනාප සිතින් පවතීද, ඕ හට ද්වේශ සිතින් සිටීද, ඒ පුද්ගලයා කෙරෙහි අන් යම් කෙනෙක්ද (C),  කැමැත්තේද, ඕ කෙරෙහි මනාප සිතින් සිටීද, ඕ හට ඇළුම් සිතින් සිටීද,  ඒ අන්‍ය පුද්ගලයා (C) කෙරෙහිද ඔහු (A) ට ද්වේශයක්  ඇතිවේ. මන්ද යත් මා අප්‍රිය කරන්නාට (B) මොහු  (C)  ප්‍රිය කරන්නේය. එහෙයින් මට (A) මොහුද (C) අප්‍රිය ය වශයෙන් සිතාය.

මහණෙනි, මෙසේ , ද්වේෂයෙන්  ද්වේශය  උපදී.
මහණෙනි, එසේ  මේ සතර පහළ වෙත්.

§ 5. ’’මහණෙනි, යම්  භික්ෂුවක් , කාමයන්ගෙන් වෙන්ව, අකුශල ධර්‍මයන්ගෙන් වෙන්ව. විතර්‍ක සහිත, විචාර සහිත, විවේකයෙන් හටගත් ප්‍රීතිය හා සැපය ඇති, ප්‍රථම ධ්‍යානයට පැමිණ වාසය කරයි නම්  ඔහු තුල ඇල්ම නිසා වන  ඇල්මක් හට නොගන්නේය. ඇල්ම නිසා  හටගන්නා ද්වේෂයක් හට නොගන්නේය. ද්වේෂයෙන් යම් ඇල්මක් ඉපදුනේ වන්නේද, ඒද ඔහුට නැත. ද්වේෂයෙන්,  උපදින ද්වේෂයක්ද   ඔහුට  නැත.

§ 6, ’’මහණෙනි, යම් භික්ෂුවක්  විතර්‍ක විචාරයන්ගේ සන්සිඳීමෙන් තමා තුල පැහැදීම් ඇති, සිතේ එකඟකම ඇති, විතර්‍ක, විචාර නැති, සමාධියෙන් උපන් ප්‍රීතිය හා සැපය ඇති දෙවෙනි ධ්‍යානයට පැමිණ වාසය කරයි නම් , ඔහු තුල ඇල්ම නිසා වන  ඇල්මක් හට නොගන්නේය. ඇල්ම නිසා  හටගන්නා ද්වේෂයක් හට නොගන්නේය. ද්වේෂයෙන් යම් ඇල්මක් ඉපදුනේ වන්නේද, ඒද ඔහුට නැත. ද්වේෂයෙන්,  උපදින ද්වේෂයක්ද   ඔහුට  නැත..

§ 7, ’මහණෙනි, යම් භික්ෂුවක්, ප්‍රීතියගේ වෙන්වීමෙන්, උපෙක්‍ෂා ඇතිව වාසය කරයි. සිහි ඇත්තේ, සම්‍යක් ප්‍රඥාවෙන් යුක්තවූයේ, කයින් සැපක් විඳියි. උපෙක්‍ෂා ඇති, සිහි ඇති සැප විහරණයකැයි යමක් ආර්‍ය්‍යයෝ කියත්ද, ඒ තුන්වෙනි ධ්‍යානයට පැමිණ වාසය කරයි නම් . ඔහු තුල ඇල්ම නිසා වන  ඇල්මක් හට නොගන්නේය. ඇල්ම නිසා  හටගන්නා ද්වේෂයක් හට නොගන්නේය. ද්වේෂයෙන් යම් ඇල්මක් ඉපදුනේ වන්නේද, ඒද ඔහුට නැත. ද්වේෂයෙන්,  උපදින ද්වේෂයක්ද   ඔහුට  නැත.

§ 8. ’’මහණෙනි, යම් භික්ෂුවක් සැප පහවීමෙන්ද, දුක පහවීමෙන්ද, සොම්නස, දොම්නස දෙක අස්තවීමට පෙර, දුක් නැති, සැප නැති, උපෙක්‍ෂාා, ස්මෘති දෙදෙනාගේ පිරිසිදු බව ඇති, සතරවෙනි ධ්‍යානයට පැමිණ වාසය කරද්ද ඔහු තුල,  ඇල්ම නිසා වන  ඇල්මක් හට නොගන්නේය. ඇල්ම නිසා  හටගන්නා ද්වේෂයක් හට නොගන්නේය. ද්වේෂයෙන් යම් ඇල්මක් ඉපදුනේ වන්නේද, ඒද ඔහුට නැත. ද්වේෂයෙන්,  උපදින ද්වේෂයක්ද   ඔහුට  නැත.

§ 9. ’’මහණෙනි, යම් භික්ෂුවක්, ආශ්‍රවයන්ගේ ක්‍ෂය කිරීමෙන්, ආශ්‍රව නැති. අර්‍හත් ඵල සමාධියද, අර්‍හත් ඵල ප්‍රඥාවද, තමාගේම  විශිෂ්ට ඥානයෙන් දැන, තමාම  ප්‍රත්‍යක්‍ෂකොට, එහි  පැමිණ වාසය කරයිද, ඔහුට ඇල්ම නිසා ඇතිවන ඇල්ම මුලින්ම  ප්‍රහාණය කරන ලද්දේ වේ. ’’මුල් සිඳින ලද , කරටිය සිඳින ලද තල් ගසක් මෙන් කරණ ලද්දේ වෙයි. මත්තෙහි නැවත  නූපදින ස්වභාවයට පත් කරන ලද්දේවෙයි.  සම්පුරනයෙන්ම . අභාවයට යවන ලද්දේ වෙයි.  

’’ඔහුට ඇල්මෙන්  ද්වේශය නොඋපදී , එය  ප්‍රහීණවූයේ වේ. මහණෙනි, යම්  භික්ෂුවක් විතර්‍ක විචාරයන්ගේ සන්සිඳීමෙන් තමා තුල පැහැදීම ඇති, සිතේ එකඟකම ඇති, විතර්‍ක, විචාර නැති, සමාධියෙන් උපන් ප්‍රීතිය හා සැපය ඇති දෙවෙනි ධ්‍යානයට පැමිණ වාසය කරයිද, ඔහුට  ඇල්මක් හට නොනගී  ප්‍රේමයෙන් යම් ද්වේෂයක් හට නොනගී.  ද්වේෂයෙන්  ඇල්මක් නොඋපදී . ද්වේෂයෙන්, ද්වේෂයක් නොඋපදී.

’’ඔහුට ද්වේෂයෙන් ප්‍රෙමයක් නොඋපදී,  එය ප්‍රහීණවූයේ වේ. සිඳින ලද මුල් ඇත්තේද, මුල් හෝ කරටිය සිඳින ලද තල් ගසක් මෙන් කරණ ලද්දේය. අභාවයට යවන ලද්දේය. මත්තෙහි නූපදින ස්වභාව ඇත්තේය.’’. මහණෙනි, මේ භික්ෂුව දෘෂ්ටි තමාගේ යයි නොගනී. [උස්සේන්ති හෝ උක්ඛ්පති ලෙස යෙදෙන පාලි යෙදුම] මාගේ නොවේ යැයි විරුද්‍ධව නැඟී නොසිටී. ඇතුලත තෘෂ්ණා දුම් නොහමයි. බාහිර වශයෙන් නොදැවෙයි. වෙමි යන මාන වශයෙන් නොහඟියි.

§ 10. භික්ෂුව  කෙසේ [උස්සේන්ති] දෘෂ්ටි වශයෙන් නැගී සිටීද?

මහණෙනි, මේ භික්ෂුව  රූපය ආත්ම වශයෙන් බලයි. ආත්මය රූපය යැයි  බලයි. ආත්මය කෙරෙහි රූපය ඇතැයි බලයි. රූපයෙහි ආත්මය වෙතායි බලයි. වේදනාව ආත්මය වශයෙන් බලයි. ආත්මය වේදනාවත්යයි බලයි. ආත්මය කෙරෙහි වේදනාවයයි බලයි. වේදනාවෙහි ආත්මයයි බලයි. සංඥාව ආත්ම වශයෙන් බලයි. ආත්මය සංඥාවත්යයි බලයි. ආත්මය කෙරෙහි සංඥාවයයි බලයි. සංඥාවෙහි ආත්මය බලයි. සංස්කාරය ආත්ම වශයෙන් බලයි. ආත්මය සංස්කාරවත්යයි බලයි. ආත්මය කෙරෙහි සංස්කාරයයි බලයි. සංස්කාරයන්හි ආත්මයයි බලයි. විඤ්ඤාණය ආත්ම වශයෙන් බලයි. ආත්මය කෙරෙහි විඤ්ඤාණය යයි බලයි. ආත්මයෙහි හෝ විඤ්ඤාණයයයි බලයි. විඤ්ඤාණයෙහි ආත්මයයිද බලයි. මහණෙනි, මෙසේ වනාහි මහණ තෙම දෘෂ්ටි වශයෙන් නැඟී සිටී.

§ 11. ’’භික්ෂුව  කෙසේ [උස්සේන්ති] දෘෂ්ටි වශයෙන් නැගී නොසිටීද?

මහණෙනි, මේ ශාසනයෙහි භික්ෂුව

  • රූපය ආත්ම වශයෙන් නොබලයි.
  • ආත්මය රූපය ලෙස නොගනියි. 
  • ආත්මයෙහි රූපය ඇති යිද නොගනියි.,
  • රූපයෙහි ආත්මය වේයැයිද නොගනියි.
  • වේදනාව ආත්ම වශයෙන් නොගනියි..
  • ආත්මය වේදනාව යැයි නොගනියි.
  • ආත්මයෙහි වේදනාව වේයැයයි නොගනියි.
  • වේදනාවෙහි  ආත්මය වේයැයිද නොගනියි.,
  • සංඥාව ආත්මය  වශයෙන් නොගනියි..
  • ආත්මය සංඥාව තුල වේ යැයි නොගනියි.
  • ආත්මයෙහි සංඥාව වේයයිද නොගනියි.
  • සංඥාවෙහි  ආත්මය වේ යැයිද, නොගනියි.
  • සංස්කාරයන් ආත්ම වශයෙන් නොගනියි..
  • ආත්මය සංස්කාර නිසා වන්නේ යයි නොගනියි.
  • ආත්මයෙහි  සංස්කාර වන්නේයැයයිද නොගනියි.,
  • සංස්කාරයන්හි ආත්මය වේ යැයිද නොගනියි.,
  • විඤ්ඤාණය ආත්මය  වශයෙන් නොගනියි..
  • ආත්මය මත  විඤ්ඤාණය වේ යැයි නොගනියි.
  • විඤ්ඤාණය නිසා  ආත්මය වේයැයි නොගනියි.

,මහණෙනි, මෙසේ මේ සාසනයේ භික්ෂුව  දෘෂ්ටි වශයෙන් නොනැගිටී.

§ 12 ’’ භික්ෂුව කෙසේ විරුද්‍ධව නැගිටීද? (පටිස්සෙනෙති වේද?)

මහණෙනි, යම්  භික්ෂුවක් තමනට දොස් කියන්නට පෙරලා දොස් කියත්ද, ගරහන්නාට පෙරලා ගරහත්ද,   ආක්‍රොශ කරන්නාට ආපසු ආක්‍රොශ කරයිද, ද්වේශ කරන්නහුට ආපසු ද්වේශ කෙරේද,  තමනට එරෙහිව වාද  කරන්නහුට එරෙහිව  පෙරලා වාද දබර කරයිද, මහණෙනි, භික්ෂුවක්  මෙසේ  විරුද්‍ධව නැඟිටී.

§ 13 ’’භික්ෂුව කෙසේ විරුද්‍ධව නොනැගිටීද? (පටිස්සෙනෙති නොවේද?)

මහණෙනි, මේ ශාසනයෙහි භික්ෂුව තමනට  ආක්‍රොශ කරන්නහුට ආපසු ආක්‍රොශ නොකෙරේද, ද්වේශ කරන්නහුට නැවත ද්වේශ නොකෙරේද, දබර කරන්නහුට එරෙහිව  නැවත දබර නොකෙරේද, මහණෙනි, භික්ෂුවක්  මෙසේ  විරුද්‍ධව නැඟිටීමෙන් වැළකේ.

§ 14, ’’මහණෙනි,  භික්ෂුවක්  කෙසේ  දුපායති වේ ද?

“මම”ය කියා සත්වයෙක් ඉන්නේ යයි කියන අදහස ඇති කල්හි, “මම  මේ ආකාර වෙමි”යි අදහසක් වේ. “මෙසේ වෙමි”යි අදහසක් වේ. “අන් ප්‍රකාරයකින් වෙමි”යි අදහසක් වේ. “අසවලා වේ”යයි අදහසක් වේ. “සත්පුරුෂයෙක් වෙමි යැ” යි අදහසක් වේ. ඇත්තේ වේ. මේ ආකාරයෙන් ඇත්තේ වේ. මෙසේ ඇත්තේ වේ. අන් ප්‍රකාරයකින් ඇත්තේ වේ. මම ඇත්තේද වෙමි. මේ ආකාරයෙන් ඇත්තේද වෙමි. මෙසේ ඇත්තේද වෙමි. අන් ආකාරයකින් ඇත්තේද වෙමි. වන්නේ වේ. මේ ආකාරයෙන් වන්නේ වේ. මෙසේ වන්නේ වේ. අන් පරිද්දෙකින් වන්නේ වේ.

මහණෙනි, මෙසේ භික්ෂුවක් දුපායති වෙයි..

§ 15. ’’මහණෙනි, භික්ෂුවක් කෙසේ  දුපායති නොවේ ද? (නොදුවයිද?)

මහණෙනි, අස්මි මානය නැති කල්හි මේ ප්‍රකාරයෙන් වෙමියි නොවෙයි. අන් ප්‍රකාරයකින් වෙමියි නොවෙමි. අසවලා වෙමියි නොවෙයි. සත්පුරුෂයා වෙමියි නොවෙයි. ඇත්තේ නොවේ. මේ ප්‍රකාරයෙන් ඇත්තේ නොවේ. මෙසේ ඇත්තේ නොවේ. අන් ප්‍රකාරයකින් ඇත්තේ නොවේ. මම ඇත්තේ ද නොවේ. මේ ප්‍රකාරයෙන් ඇත්තේද නොවේ. මෙසේ ඇත්තේද නොවේ. අන් ප්‍රකාරයකින් ඇත්තේ නොවේ. වන්නේ නොවේ. මෙසේ වන්නේ නොවේ. අන් ප්‍රකාරයකින් වන්නේ නොවේ. මහණෙනි, මෙසේ වනාහි මහණ තෙම නොදුවයි.

§ 16. ’’මහණෙනි, භික්ෂුවක් කෙසේ  පජ්ජලිත වේද ?  (ඇවිලෙයිද?) 

මහණෙනි, මේ රූපයෙන් වෙමියි ඇති කල්හි මේ රූපයෙන් මේ ආකාරයෙන් වෙමියි සිතයි. මේ රූපයෙන් මෙසේ වෙමියි වෙයි. මේ රූපයෙන් අන් පරිද්දෙකින් වෙමියි වෙයි. මේ රූපයෙන් අසවලා වෙමියි වේ. මේ රූපයෙන් සත්පුරුෂයා වෙමියි වෙයි. මේ රූපයෙන් ඇත්තේ වේ. මේ රූපයෙන්, මේ ප්‍රකාරයෙන් ඇත්තේ වේ. මේ රූපයෙන් මෙසේ ඇත්තේ වේ. මේ රූපයෙන් අන් ප්‍රකාරයෙන් ඇත්තේ වේ. මේ රූපයෙන් ඔබ ඇත්තේද වේ. මේ රූපයෙන් මේ ප්‍රකාරයෙන් ඇත්තේද වේ. මේ රූපයෙන් මෙසේ ඇත්තේද වේ. මේ රූපයෙන් අන් ප්‍රකාරයෙන් ඇත්තේද වේ. මේ රූපයෙන් වන්නේද වේ. මේ රූපයෙන් මේ ප්‍රකාරයෙන් වන්නේ වේ. මේ රූපයෙන් මෙසේ වන්නේ වේ. මේ රූපයෙන් අන් පරිද්දෙකින් වන්නේ වේ. මහණෙනි, මෙසේ වනාහි මහණ තෙම ඇවිලෙයි.burning monk (Medium)

§ 17. ’’මහණෙනි, භික්ෂුවක් කෙසේ  පජ්ජලිත නොවේද ?  (නො ඇවිලෙයිද?) 

මහණෙනි,  රූපයෙන් මම  වෙමියි සිතක්  නැති කල්හි මේ රූපයෙන් මේ ප්‍රකාරයෙන් වෙමියි නොවෙය්. මේ රූපයෙන් මෙසේ වෙමියි නොවෙයි. මේ රූපයෙන් අන් ප්‍රකාරයකින් වෙමියි නොවෙයි. මේ රූපයෙන් අසවලා වෙමියි නොවෙයි. මේ රූපයෙන් සත්පුරුෂයා වෙමියි නොවෙයි. මේ රූපයෙන් ඇත්තේ නොවේ. මේ රූපයෙන් මේ ප්‍රකාරයෙන් ඇත්තේ නොවේ. මේ රූපයෙන් මෙසේ ඇත්තේ නොවේ. මේ රූපයෙන් අන් ප්‍රකාරයකින් ඇත්තේ නොවේ. මම ඇත්තේද නොවේ. මේ රූපයෙන් මේ ප්‍රකාරයෙන් ඇත්තේ නොවේ. මේ රූපයෙන් මෙසේ ඇත්තේ නොවේ. මේ රූපයෙන් අන් ප්‍රකාරයකින් ඇත්තේ නොවේ. මේ රූපයෙන් මේ ප්‍රකාරයෙන් වන්නේ නොවේ. මේ රූපයෙන් මෙසේ වන්නේ නොවේ. මේ රූපයෙන් අන් පරිද්දෙකින් වන්නේ නොවේ.

මහණෙනි, මෙසේ භික්ෂුවක්  නොදැවෙයි. පජ්ජලිත නොවෙයි.

§ 18. ’’මහණෙනි, භික්ෂුවක් කෙසේ සම්පජ්ඣායි වේද ?
‘මම’ය යන මාන වශයෙන් හඟියිද?

මහණෙනි, භික්ෂුවකට අස්මීමානය ප්‍රහීන නුවූයේ වේද, මෙසේ වෙමියි වේ. අන් ප්‍රකාරයකින් වෙමියි වේ. අසවලා වේයයි වේ. සත්පුරුෂයා වේයයි වේ. ඇත්තේ වේ. මේ ප්‍රකාරයෙන් ඇත්තේ වේ. මෙසේ ඇත්තේ වේ. අන් ප්‍රකාරයකින් ඇත්තේ වේ. මම ඇත්තේද වෙමි. මේ ප්‍රකාරයෙන් ඇත්තේද වෙමි. මෙසේ ඇත්තේද වෙමි. අන් ප්‍රකාරයකින් ඇත්තේද වෙමි. වන්නේ වේ. මේ ප්‍රකාරයෙන් වන්නේ වේ. මෙසේ වන්නේ වේ. අන් පරිද්දෙකින් වන්නේ වේ. භික්වශුව  මෙසේ  හඟියි.

§ 19. ’’මහණෙනි, භික්ෂුවක් කෙසේ සම්පජ්ඣායි නොවේද ?
‘මම’ය යන මාන වශයෙන් නොහඟියිද?
මහණෙනි, මේ ශාසනයෙහි භික්ෂුව  අස්මීමානය ප්‍රහීන කරන ලද්දේ වේද, සිඳින ලද මුල් ඇත්තේද, මුල් හෝ කරටිය සිඳින ලද තල් ගසක් මෙන් කරණ ලද්දේය. අභාවයට යවන ලද්දේය. මත්තෙහි නූපදින ස්වභාව ඇත්තේය.

මහණෙනි,  භික්ෂුව  මෙසේ  සම්පජ්ඣායි   නොවේ.  නොහඟියි.’’

NN Banner

AN 04- 20- 2. චතුට්ඨාන ජානන සූත්‍රය

’’මහණෙනි, මේ කරුණු සතරක්, කරුණු සතරකින් දත යුත්තාහ.
කවර සතරක්ද යත්,

  1. මහණෙනි, එකට විසීමෙන් ස්වභාවය දත යුතුය.
    ’’එයද, ස්වල්ප කාලයකින් නොවේ. දීර්‍ඝ කාලයකිනි. සිහි කරන්නාහටය. නොමෙනෙහි කරන්නාට නොවේ. ප්‍රඥාවන්තයා විසිනි. දුෂ්ප්‍රාඥයා විසින් නොවේ. 
  2. ’’මහණෙනි, කථාවෙන් පිරිසිදු බව දත යුතුය. එයද, ස්වල්ප කාලයකින් නොවේ. දීර්‍ඝ කාලයකිනි. සිහි කරන්නාහටය. නොමෙනෙහි කරන්නාට නොවේ. ප්‍රඥාවන්තයා විසිනි. දුෂ්ප්‍රාඥයා විසින් නොවේ. 
  3. ’’මහණෙනි, විපතක් පැමිණි කල්හි ශක්තිය දත යුත්තාහ. එයද, ස්වල්ප කාලයකින් නොවේ. දීර්‍ඝ කාලයකිනි. සිහි කරන්නාහටය. නොමෙනෙහි කරන්නාට නොවේ. ප්‍රඥාවන්තයා විසිනි. දුෂ්ප්‍රාඥයා විසින් නොවේ.
  4. ’’මහණෙනි, සාකච්ඡාවෙන් ප්‍රඥාව දත යුතුය. එයද, ස්වල්ප කාලයකින් නොවේ. දීර්‍ඝ කාලයකිනි. සිහි කරන්නාහටය. නොමෙනෙහි කරන්නාට නොවේ. ප්‍රඥාවන්තයා විසිනි. දුෂ්ප්‍රාඥයා විසින් නොවේ.

’’මහණෙනි, එකට විසීමෙන් ස්වභාවය දතයුතුය. එයද, ස්වල්ප කාලයකින් නොවේ. දීර්‍ඝ කාලයකිනි. සිහි කරන්නාහටය. නොමෙනෙහි කරන්නාට නොවේ. ප්‍රඥාවන්තයා විසිනි. දුෂ්ප්‍රාඥයා විසින් නොවේ.
මෙසේ යමක් වදාරණ ලද්දේ නම්, මෙය කුමක් නිසා වදාරණ ලද්දේද?
’’මහණෙනි, මේ ලොකයෙහි පුද්ගල තෙම පුද්ගලයෙකු සමග වසන්නේ, ’බොහෝ කාලයක් මේ ආයුෂ්මත් තෙම ශීලය කැඩීම කරන්නේය. සිදුරු කරන්නේය. පුල්ලි කරන්නේය. කිලුටු කරන්නේය. ස්ථිර ක්‍රියා නොකරන්නේය. සීලය සියලු කාලයෙහි නොරකින්නේය. මේ ආයුෂ්මත් තෙමේ දුශ්ශීලය, මේ ආයුෂ්මත් තෙමේ සිල්වත් නොවේය’ යි මෙසේ දනී.
’’මහණෙනි, මේ ලොකයෙහි පුද්ගල තෙම පුද්ගලයෙකු සමග වසන්නේ, ’මේ ආයුෂ්මත් තෙමේ බොහෝ කාලයක් ශීලය කැඩීම නොකරන්නේය. සිදුරු නොකරන්නේය. පුල්ලි නොකරන්නේය. කිලුටු නොකරන්නේය. ස්ථිර ක්‍රියා කරන්නේය. සියලු කල්හි සීලය රකින්නේය. මේ ආයුෂ්මත් තෙමේ සීලවන්තය, මේ ආයුෂ්මත් තෙමේ දුශ්ශීල නොවේය’ යි මෙසේ දනී.
’’මහණෙනි, සමග වාසයෙන් සීලය දත යුතුය.
’’එයද, ස්වල්ප කාලයකින් නොවේ. දීර්‍ඝ කාලයකිනි. සිහි කරන්නාහටය. නොමෙනෙහි කරන්නාට නොවේ. ප්‍රඥාවන්තයා විසිනි. දුෂ්ප්‍රාඥයා විසින් නොවේයයි මෙසේ යමක් වදාරණ ලද්දේ නම් එය මේ සඳහා වදාරණ ලද්දේය..
’’මහණෙනි, කථාවෙන් පිරිසිදු බව දත යුතුය. එයද, ස්වල්ප කාලයකින් නොවේ. දීර්‍ඝ කාලයකිනි. සිහි කරන්නාහටය. නොමෙනෙහි කරන්නාට නොවේ. ප්‍රඥාවන්තයා විසිනි. දුෂ්ප්‍රාඥයා විසින් නොවේ. මෙසේ යමක් වදාරණ ලද්දේ නම් මෙය කුමක් නිසා වදාරණ ලද්දේද?
’’මහණෙනි, මේ ලෝකයෙහි පුද්ගල තෙම පුද්ගලයෙකු සමග කථා කරන්නේ, ’මේ ආයුෂ්මත් තෙමේ අන් ප්‍රකාරයකින් එකෙකු සමග එකෙකුවී කථා කරයි. දෙදෙනෙකු සමග අන් ප්‍රකාරයකින්ද, තුන් දෙනෙකු සමග අන් පරිද්දෙකින්ද, බොහෝ දෙනා සමග අන් පරිද්දෙකින්ද, බැස ගනී. මේ ආයුෂ්මත් තෙමේ පූර්‍ව කථාවෙන් අපර කථාව අපිරිසිදු කථා ඇත්තෙකි. මේ ආයුෂ්මත් තෙමේ අපිරිසිදු කථා ඇත්තේයයි’ මෙසේ දනියි.
’’මහණෙනි, මේ ලෝකයෙහි පුද්ගල තෙම පුද්ගලයෙකු සමග කථා කරන්නේ, යම් පරිද්දෙකින් මේ ආයුෂ්මත් තෙමේ එකෙකු හා එකක් කථා කරයි. දෙදෙනෙකු සමගත් එසේය. තුන්දෙනෙකු සමගද එසේය. බොහෝ දෙනා සමගද එසේය. මේ ආයුෂ්මත් තෙමේ පූර්‍ව කථාවෙන් අපර කථාව පිරිසිදු කථා ඇත්තෙකුව නොපවතී. මේ ආයුෂ්මත් තෙමේ අපිරිසිදු කථා ඇත්තේයයි නොදනියි. මහණෙනි, කථාවෙන් පිරිසිදුකම දත යුතුය. එයද, ස්වල්ප කාලයකින් නොවේ. දීර්‍ඝ කාලයකිනි. සිහි කරන්නාහටය. නොමෙනෙහි කරන්නාට නොවේ. ප්‍රඥාවන්තයා විසිනි. දුෂ්ප්‍රාඥයා විසින් නොවේ. මෙසේ ඒ යමක් වදාරණ ලද නම් මෙය මේ සඳහා වදාරණ ලදී.
’’මහණෙනි, විපතක් පැමිණි කල්හි ශක්තිය දත යුතුය. එයද, ස්වල්ප කාලයකින් නොවේ. දීර්‍ඝ කාලයකිනි. සිහි කරන්නාහටය. නොමෙනෙහි කරන්නාට නොවේ. ප්‍රඥාවන්තයා විසිනි. දුෂ්ප්‍රාඥයා විසින් නොවේ. මෙසේ යමක් වදාරණ ලද්දේ නම් එය කුමක් සඳහා වදාරණ ලදද?
’’මහණෙනි, මේ ලෝකයෙහි ඇතැම් කෙණෙක් ඥාතීන්ගේ ව්‍යසනයකින් ස්පර්‍ශවූයේ. වස්තු විනාශයකින් ස්පර්‍ශවූයේ, රෝග ව්‍යසනයකින් ස්පර්‍ශවූයේ, යම්බඳු ලොකයෙහි, යම්බඳු ආත්ම ප්‍රතිලාභයෙක්හි ලාභය, අලාභය, අයස, යසස, නින්‍දා, ප්‍රශංසා, සුඛ, දුක්ඛ, යන අෂ්ටලෝක ධර්‍මයෝ ලොකය ලුහු බඳිද්ද, ලොකයාද අෂ්ටලොක ධර්‍මයන් ලුහුබඳියි. මේ ලෝකයේ වාසය එබඳුය.
’’මේ ආත්මභාව ප්‍රතිලාභය එසේයයි මෙසේ කල්පනා නොකරයි. හෙතෙම ඤාතිව්‍යසනයෙන් ස්පර්‍ශවූයේම, භොග ව්‍යසනයෙන් ස්පර්‍ශවූයේම, රොග ව්‍යසනයෙන් ස්පර්‍ශවූයේම, සොක කරයි. ක්ලාන්ත වෙයි. වැළපෙයි. ලෙහි අත්බැඳ හඬයි. මුළාවට පැමිණෙයි.
’’මහණෙනි, මේ ලෝකයෙහි ඇතැම් කෙණෙක් ඥාතීන්ගේ ව්‍යසනයකින් ස්පර්‍ශවූයේ. වස්තු විනාශයකින් ස්පර්‍ශවූයේ, රෝග ව්‍යසනයකින් ස්පර්‍ශවූයේ, යම්බඳු ලොකයෙහි, යම්බඳු ආත්ම ප්‍රතිලාභයෙක්හි ලාභය, අලාභය, අයස, යසස, නින්‍දා, ප්‍රශංසා, සුඛ, දුක්ඛ, යන අෂ්ටලෝක ධර්‍මයෝ ලොකය ලුහු බඳිද්ද, ලොකයාද අෂ්ටලොක ධර්‍මයන් ලුහුබඳියි. මේ ලෝකයේ වාසය එබඳුය.
’’මේ ආත්මභාව ලැබීම එබඳුයයි මෙසේ කල්පනා කරයි. හෙතෙම ඤාති ව්‍යසනයෙන් හෝ ස්පර්‍ශවූයේ, භොගව්‍යසනයෙන් ස්පර්‍ශවූයේ, රොගව්‍යසනයෙන් ස්පර්‍ශවූයේ, ශොක නොකරයි. ක්ලාන්ත නොවෙයි. නොවැළපෙයි. ලෙහි අත් බැඳ නොහඬයි. මුළාවට නොපැමිණෙයි.
’’මහණෙනි, විපතක් පැමිණි කල්හි ශක්තිය දත යුතුය. එයද, ස්වල්ප කාලයකින් නොවේ. දීර්‍ඝ කාලයකිනි. සිහි කරන්නාහටය. නොමෙනෙහි කරන්නාට නොවේ. ප්‍රඥාවන්තයා විසිනි. දුෂ්ප්‍රාඥයා විසින් නොවේ. මෙසේ යමක් වදාරණ ලද්දේ නම් එය කුමක් සඳහා වදාරණ ලදද?
’’මහණෙනි, සාකච්ඡාවෙන් ප්‍රඥාව දතයුතුය. එයද, ස්වල්ප කාලයකින් නොවේ. දීර්‍ඝ කාලයකිනි. සිහි කරන්නාහටය. නොමෙනෙහි කරන්නාට නොවේ. ප්‍රඥාවන්තයා විසිනි. දුෂ්ප්‍රාඥයා විසින් නොවේ. මෙසේ යමක් වදාරණ ලද්දේද, ඒ කුමක් සඳහා වදාරණ ලදද?
’’මහණෙනි, මේ ලෝකයෙහි පුද්ගලයෙක් තෙම පුද්ගලයෙකු සමග සාකච්ඡා කරන්නේ, ’මේ ආයුෂ්මත්හුගේ ප්‍රශ්ණකිරීමේ නුවණ. ප්‍රශ්ණ ගෙතීම, ප්‍රහ්ණ හැසිරවීම, යම් බඳුද, මේ ආයුෂ්මත් තෙමේ දුෂ්ප්‍රාඥය. මේ ආයුෂ්මත් තෙමේ ප්‍රඥාවන්ත නොවේ. ඊට හේතු කවරේද?
’’මේ ආයුෂ්මත් තෙමේ ශාන්තවූ, ප්‍රණීතවූ, තර්‍කයට අසු නොවන, සියුම් පණ්ඩිතයන් විසින් දතයුතුවූ, ගැඹුරු අර්ත්‍ථයන්, ගැඹුරු පදයන් නොඑලවයි. මේ ආයුෂ්මත් තෙමේ යම් ධර්‍මයක් කියයිද, ඒ ධර්‍මයාගේ සංක්‍ෂෙපයෙන් හෝ විස්තර වශයෙන් හෝ අර්ත්‍ථය ප්‍රකාශ කරන්ට, දේශනා කරන්ට, පණවන්ට, තබන්ට, විවරණය කරන්ට, බෙදන්ට, පහසුකරන්ට අදක්‍ෂය. මේ ආයුෂ්මත් තෙමේ දුෂ්ප්‍රාඥය. මේ ආයුෂ්මත් තෙමේ ඤාණවන්ත නොවේ.
’’මහණෙනි, යම්සේ ඇස ඇති පුරුෂයෙක් දිය විලෙක්හි ඉවුරක සිටියේ මතුවෙන කුඩා මසෙකු දක්නේය. ඔහුට යම්සේ වනාහි මේ මත්ස්‍යයාගේ මතුවූ මාර්ගය යම්සේද, වේගය යම්සේද, මේ මත්ස්‍යයා පොඩි එකෙක. මේ මත්ස්‍යයා මහත් එකෙක් නොවේයයි මෙබඳු අදහසක් වන්නේය. ’’මහණෙනි, මේ ලෝකයෙහි පුද්ගලයෙක් තෙම පුද්ගලයෙකු සමග සාකච්ඡා කරන්නේ, ’මේ ආයුෂ්මත්හුගේ ප්‍රශ්ණකිරීමේ නුවණ. ප්‍රශ්ණ ගෙතීම, ප්‍රහ්ණ හැසිරවීම, යම් බඳුද, මේ ආයුෂ්මත් තෙමේ දුෂ්ප්‍රාඥය. මේ ආයුෂ්මත් තෙමේ ප්‍රඥාවන්ත නොවේ. ඊට හේතු කවරේද?
’’මහණෙනි,මේ ලොකයෙහි පුද්ගලයෙක් තෙම, පුද්ගලයෙකු සමග සාකච්ඡා කරන්නේ, මේ ආයුෂ්මත්හුගේ ප්‍රශ්ණ කිරීමේ නුවණ, ප්‍රශ්ණ ගෙතීම, ප්‍රශ්ණ හැසිරවීම. යම් බඳුද, මේ ආයුෂ්මත් තෙම ඤාණවන්තය. මේ ආයුෂ්මත් තෙමේ දුෂ්ප්‍රාඥ නොවේයයි දනියි. ඊට හේතු කවරේද? එසේම මේ ආයුෂ්මත් තෙමේ ශාන්ත, ප්‍රණීත, තර්‍කයට නොඅසුවන, සියුම්වූ, පණ්ඩිතයන් විසින් දතයුතුවු, ගැඹුරු අර්ත්‍ථයන්, ගැඹුරු පදයන් උදාහරණ කරයිද, මේ ආයුෂ්මත් තෙමේ යම් ධර්‍මයක් කියයිද. ඒ ධර්‍මයාගේ සංක්‍ෂෙපයෙන් හෝ විස්තර වශයෙන් හෝ අර්ත්‍ථය ප්‍රකාශ කරන්ට, දේශනා කරන්ට, පණවන්ට, තබන්ට, විවරණය කරන්ට, බෙදන්ට, පහසුකරන්ට දක්‍ෂවේ. මේ ආයුෂ්මත් තෙමේ ඤාණවන්තය. මේ ආයුෂ්මත් තෙමේ දුෂ්ප්‍රාඥ නොවේයයි,
’’මහණෙනි, යම්සේ පුරුෂයෙක් දියවිලෙක්හි ඉවුරෙහි සිටියේ මතුවෙන මහත් මසෙකු දක්නේය. ඕහට මේ මත්ස්‍යයාගේ මතුවූ මාර්‍ගය යම්සේද, රළ යම්සේද, වේගය යම්සේද, මේ මත්ස්‍යයා මහත්ය. මේ මත්ස්‍යයා ස්වල්ප නොවේ යයි මෙසේ සිතෙන්නේය.
’’මහණෙනි,මේ ලොකයෙහි පුද්ගලයෙක් තෙම, පුද්ගලයෙකු සමග සාකච්ඡා කරන්නේ, මේ ආයුෂ්මත්හුගේ ප්‍රශ්ණ කිරීමේ නුවණ, ප්‍රශ්ණ ගෙතීම, ප්‍රශ්ණ හැසිරවීම. යම් බඳුද, මේ ආයුෂ්මත් තෙම ඤාණවන්තය. මේ ආයුෂ්මත් තෙමේ දුෂ්ප්‍රාඥ නොවේයයි දනියි. ඊට හේතු කවරේද? එසේම මේ ආයුෂ්මත් තෙමේ ශාන්ත, ප්‍රණීත, තර්‍කයට නොඅසුවන, සියුම්වූ, පණ්ඩිතයන් විසින් දතයුතුවු, ගැඹුරු අර්ත්‍ථයන්, ගැඹුරු පදයන් උදාහරණ කරයිද, මේ ආයුෂ්මත් තෙමේ යම් ධර්‍මයක් කියයිද. ඒ ධර්‍මයාගේ සංක්‍ෂෙපයෙන් හෝ විස්තර වශයෙන් හෝ අර්ත්‍ථය ප්‍රකාශ කරන්ට, දේශනා කරන්ට, පණවන්ට, තබන්ට, විවරණය කරන්ට, බෙදන්ට, පහසුකරන්ට දක්‍ෂවේ. මේ ආයුෂ්මත් තෙමේ ඤාණවන්තය. මේ ආයුෂ්මත් තෙමේ දුෂ්ප්‍රාඥ නොවේයයි,
’’මහණෙනි, සාකච්ඡාවෙන් ප්‍රඥාව දතයුතුයයි. එයද, ස්වල්ප කාලයකින් නොවේ. දීර්‍ඝ කාලයකිනි. සිහි කරන්නාහටය. නොමෙනෙහි කරන්නාට නොවේ. ප්‍රඥාවන්තයා විසිනි. දුෂ්ප්‍රාඥයා විසින් නොවේ. මෙසේ යමක් වදාරණ ලද්දේද, මෙය මේ සඳහා වදාරණ ලදී. මහණෙනි, මේ කරුණු සතර මේ කරුණු සතරින් දත යුත්තාහ.’’

AN 4-9-7 to 10- ශ්‍රමණ මචල සූත්‍ර

AN -4-9-7- පඨම සමණ මචළ සූත්‍රය

’මහණෙනි, මේ පුද්ගලයෝ සතර දෙනෙක් ලෝකයෙහි ඇත්තාහ. විද්‍යමාන වෙත්. කවර සතර දෙනෙක්ද යත්.
’’ශ්‍රමණ මචල පුද්ගලයාය, ශ්‍රමණ පුණ්ඩරීක පුද්ගලයාය, ශ්‍රමණ පදුම පුද්ගලයාය, ශ්‍රමණයන් කෙරෙහි ශ්‍රමණ සුකුමාල පුද්ගලයාය යන සතර දෙනයි.’’
’’මහණෙනි, කෙසේ නම් පුද්ගල තෙමේ අචල ශ්‍රද්‍ධාවෙහි පිහිටි බැවින් නොසෙල්වෙන ශ්‍රමණ වේද? මහණෙනි, මේ ශාසනයෙහි මහණ තෙමේ ශෛක්‍ෂ වේද, නිරුත්තර අර්‍හත්‍වය ප්‍රාර්ත්‍ථනා කරමින් ඒ ප්‍රතිපදාවට පැමිණ වාසය කරයි. අභිෂෙක කරණ ලද ක්‍ෂත්‍රිය රජෙකුගේ අභිෂෙකයට සුදුසු අභිෂෙක නොකළ, නිශ්චල බවට පත් දෙටු පුත්‍රයා යම්සේද, මහණෙනි, එසේම මහණ තෙම නිරුත්තර අර්‍හත්‍වය ප්‍රාර්ත්‍ථනාකරණ ප්‍රතිපදා ඇතිව වාසය කරණ ශෛක්‍ෂයෙක් වේද, මහණෙනි, මෙසේ වනාහි පුද්ගල තෙම නිශ්චල ශ්‍රමණ වේ.’’
’’මහණෙනි, කෙසේ පුදගල තෙම ශ්‍රමණ පුණ්ඩරීක වේද? මහණෙනි, මේ ශාසනයෙහි භික්‍ෂු තෙම ආශ්‍රවයන්ගේ ක්‍ෂය වීමෙන් ආශ්‍රව රහිත අර්‍හත් ඵල සමාධිය, අර්‍හත් ඵල ප්‍රඥාව මෙළොවම තෙමේ විශිෂ්ට ඥානයෙන් දැන ප්‍රත්‍යක්‍ෂ කොට පැමිණ වාසය කරයිද, අෂ්ට විමොක්‍ෂයන් කයින් ස්පර්‍ශ කොට වාසය නොකරයිද, මහණෙනි, මෙසේ වනාහි පුද්ගල තෙමේ ශ්‍රමණ පුණ්ඩරීක වේ.’’
’’මහණෙනි, කෙසේ නම් භික්‍ෂු තෙම ශ්‍රමණ පදුම වේද? මහණෙනි, මේ ශාසනයෙහි මහණ තෙම ආශ්‍රවයන්ගේ ක්‍ෂය වීමෙන් අර්‍හත්ඵල සමාධිය, අර්‍හත්ඵල ප්‍රඥාව මෙලොවම තෙමේ විශිෂ්ට ඥානයෙන් දැන ප්‍රත්‍යක්‍ෂ කොට පැමිණ වාසය කරයිද, අෂ්ට විමොක්‍ෂයන් කයින් ස්පර්‍ශ කොට වාසය කරයිද, මහණෙනි, පුද්ගල තෙමේ මෙසේ ශ්‍රමණ පදුම වේ.’’
’’මහණෙනි,කෙසේනම් පුද්ගල තෙමේ ශ්‍රමණයන් අතරෙහි ශ්‍රමණ සුඛුමාල වේද? මහණෙනි, මේ ශාසනයෙහි මහණ තෙම, බොහෝ සේ යාච්ඤා කරණ ලද්දේම සිවුරු පරිභෝග කරයි. යාච්ඤා නොකොට ස්වල්පයක් පරිභෝග කරයි. යාච්ඤා කරණ ලද්දේ බොහෝ වශයෙන් පිණ්ඩපාතය පරිභෝග කරයි. යාච්ඤා නොකරණ ලද්දේ ස්වල්ප වශයෙන් පරිභෝග කරයි. යාච්ඤා කරණ ලද්දේ බොහෝ සෙනසුන් පරිභෝග කරයි. යාච්ඤා නොකරණ ලද්දේ ස්වල්පයක් පරිභෝග කරයි. යාච්ඤා කරණ ලද්දේම බොහෝ ගිලන්පස, බෙහෙත් පිරිකර පරිභෝග කරයි. යාච්ඤා නොකරණ ලද්දේ ස්වල්පයකි. යම් සබ්‍රම්සරුන් සමග වාසය කරයිද, ඔවුහු ඔහුට මනාප කාය කර්‍මයෙන් යුක්තව බොහෝ සේ හැසිරෙයි.’’
’’අමනාපයෙන් ස්වල්පය, බොහෝ සේ මනාප වාක් කර්‍මයෙන් යුක්තව හැසිරෙත්. අමනාපයෙන් ස්වල්පය, බොහෝ සේ මනාප මනො කර්මයෙන් යුක්තව හැසිරෙත්. අමනාපයෙන් ස්වල්පය, මනාපවූ බෙහෙත් පූජා එලවත්. අමනාපව ස්වල්පය, පිතෙන් හටගත් හෝ, සෙමින් හටගත් හෝ, වාතයෙන් හටගත් හෝ, සන්නිපාතයෙන් හටගත් හෝ, ඎතු විපර්‍ය්‍යාසයෙන් හටගත් හා්, විෂම පැවැත්මෙන් හටගත් හෝ, උපක්‍රමයෙන් හටගත් හෝ, කර්ම විපාකයෙන් හටගත් හෝ, යම් ඒ වේදනා කෙනෙක් ඇද්ද, ඔහුට බොහෝ නොඋපදිත්. අල්පබාධා වේ. විශිෂ්ට සිතෙහි පහළවූ, මේ ආත්මයෙහි සැප විහරණවූ, සතර ධ්‍යානයන් අයත්නයෙන් ලැබෙන්නේ වේ. නොදුකින් ලබන්නේ වේ. පහසුවෙන් ලබන්නේ වේ. ආශ්‍රවයන්ගේ ක්‍ෂයවීමෙන් ආශ්‍රව රහිත අර්‍හත් ඵල සමාධිය, අර්‍හත් ඵල ප්‍රඥාව, මෙලොවම තෙමේ විශිෂ්ට ඥානයෙන් දැන, ප්‍රත්‍යක්‍ෂ කොට පැමිණ වාසය කරයි.
’’මහණෙනි, මෙබඳු පුද්ගල තෙම ශ්‍රමණයන් අතරෙහි ශ්‍රමණ සුඛුමාල පුද්ගලයා වේ. මහණෙනි, ඒ යමෙක් උදෙසා මනාකොට කියන්නාහු, ශ්‍රමණයන් අතුරෙහි ශ්‍රමණ සුඛුමාලයයි කියත්ද, ශ්‍රමණයන් අතරෙහි ශ්‍රමණ සුඛුමාලයයි මනාකොට කියන්නාහු, මා ගැනම කියන්නාහුය.
’’මහණෙනි, මම වනාහි යාච්ඤා කරණ ලද්දේ බොහෝ සිව්රු පරිභෝග කරමි. යාච්ඤා නොකරණ ලද්දේ ස්වල්පයකි. යාච්ඤා කරණ ලද්දේ බොහෝ පිණ්ඩපාතයන් පරිභෝග කරමි. යාච්ඤා නොකරණ ලද්දේ ස්වල්පයකි. යාච්ඤා කරණ ලද්දේ බොහෝ සේනාසන පරිභෝග කරමි. යාච්ඤා නොකරණ ලද්දේ ස්වල්පයකි. යාච්ඤා කරණ ලද්දේම බොහෝ ගිලන්පස, බෙහෙත් පිරිකර පරිභෝග කරමි. යාච්ඤා නොකරණ ලද්දේ ස්වල්පයකි. යම් භික්‍ෂූන් සමග වාසය කරම්ද, ඔවුහු මට බොහෝ සේ මනාප කාය කර්‍මයෙන් හැසිරෙත්.’’
’’අමනාපයෙන් ස්වල්පය, බොහෝ සේ මනාප වාක් කර්‍මයෙන් යුක්තව හැසිරෙත්. අමනාපයෙන් ස්වල්පය, බොහෝ සේ මනාප මනො කර්මයෙන් යුක්තව හැසිරෙත්. අමනාපයෙන් ස්වල්පය, මනාපවූ බෙහෙත් පූජා එලවත්. අමනාපව ස්වල්පය, පිතෙන් හටගත් හෝ, සෙමින් හටගත් හෝ, වාතයෙන් හටගත් හෝ, සන්නිපාතයෙන් හටගත් හෝ, ඎතු විපර්‍ය්‍යාසයෙන් හටගත් හා්, විෂම පැවැත්මෙන් හටගත් හෝ, උපක්‍රමයෙන් හටගත් හෝ, කර්ම විපාකයෙන් හටගත් හෝ, යම් ඒ වේදනා කෙනෙක් ඇද්ද, ඔහුට බොහෝ නොඋපදිත්. අල්පබාධා වේ. විශිෂ්ට සිතෙහි පහළවූ, මේ ආත්මයෙහි සැප විහරණවූ, සතර ධ්‍යානයන් අයත්නයෙන් ලැබෙන්නේ වේ. නොදුකින් ලබන්නේ වේ. පහසුවෙන් ලබන්නේ වේ. ආශ්‍රවයන්ගේ ක්‍ෂයවීමෙන් ආශ්‍රව රහිත අර්‍හත් ඵල සමාධිය, අර්‍හත් ඵල ප්‍රඥාව, මෙලොවම තෙමේ විශිෂ්ට ඥානයෙන් දැන, ප්‍රත්‍යක්‍ෂ කොට පැමිණ වාසය කරයි.
’’මහණෙනි, මෙබඳු පුද්ගල තෙම ශ්‍රමණයන් අතරෙහි ශ්‍රමණ සුඛුමාල පුද්ගලයා වේ. මහණෙනි, ඒ යමෙක් උදෙසා මනාකොට කියන්නාහු, ශ්‍රමණයන් අතුරෙහි ශ්‍රමණ සුඛුමාලයයි කියත්ද, ශ්‍රමණයන් අතරෙහි ශ්‍රමණ සුඛුමාලයයි මනාකොට කියන්නාහු, මා ගැනම කියන්නාහුය.
’’මහණෙනි, මේ පුද්ගලයන් සතර දෙන ලෝකයෙහි විද්‍යමාන වෙත්ය’’ යි වදාළ සේක.

AN -4-9-8- දුතිය සමණ මචල සූත්‍රය

’’මහණෙනි, මේ පුද්ගලයෝ සතර දෙනෙක් ලෝකයෙහි ඇත්තාහ. විද්‍යමාන වෙත්. කවර සතර දෙනෙක්ද යත්.
’’ශ්‍රමණ මචල පුද්ගලයාය, ශ්‍රමණ පුණ්ඩරීක පුද්ගලයාය, ශ්‍රමණ පද්ම පුද්ගලයාය, ශ්‍රමණයන් කෙරෙහි ශ්‍රමණ සුකුමාල පුද්ගලයාය යන සතර දෙනයි.’’
’’මහණෙනි, ශ්‍රමණ මචල පුද්ගලයා කවරේද, මහණෙනි, මේ ශාසනයෙහි මහණ තෙම සංයෝජන තුන් දෙනෙකුගේ ක්‍ෂවීමෙන් නිරයට නොයන ස්වභාව ඇති, සුගති නියතවූ, රහත් බව පරම ප්‍රතිෂ්ඨාකොට ඇති සෝවාන් වූවෙක් වේද, මහණෙනි, මේ පුද්ගල තෙම ශ්‍රමණ මචල වේ.
’’මහණෙනි, කෙසේ පුද්ගල තෙම ශ්‍රමණ පුණ්ඩරීක වේද? මහණෙනි, මේ ශාසනයෙහි මහණ තෙම සංයෝජන තුනක් ක්‍ෂය කිරීමෙන් රාග, ද්වේෂ, මොහයෙන් තුනීවූ බැවින් සකෘදාගාමී වේද, වරක් මෙලොවට පැමිණ දුක් කෙළවර කරයිද, මහණෙනි, මෙසේ වනාහි පුද්ගල තෙම ශ්‍රමණ පුණ්ඩරීක වේ.
’’මහණෙනි, කෙසේ නම් පුද්ගල තෙම ශ්‍රමණ පදුම වේද? මහණෙනි, මේ ශාසනයෙහි මහණ තෙම කාමධාතුව භජනය කරණ සංයෝජන පස ක්‍ෂය කිරීමෙන් ඔපපාතික වේද, එහි පිරිනිවියේ ලෝකයෙන් නැවත එන ස්වභාව නැත්තේ වේද, මහණෙනි, මෙබඳු පුද්ගල තෙම ශ්‍රමණ පදුම වේ.
’’මහණෙනි,කෙසේනම් පුද්ගල තෙමේ ශ්‍රමණයන් අතරෙහි ශ්‍රමණ සුඛුමාල වේද? මහණෙනි, මේ ශාසනයෙහි මහණ තෙම, බොහෝ සේ යාච්ඤා කරණ ලද්දේම සිවුරු පරිභෝග කරයි. යාච්ඤා නොකොට ස්වල්පයක් පරිභෝග කරයි. යාච්ඤා කරණ ලද්දේ බොහෝ වශයෙන් පිණ්ඩපාතය පරිභෝග කරයි. යාච්ඤා නොකරණ ලද්දේ ස්වල්ප වශයෙන් පරිභෝග කරයි. යාච්ඤා කරණ ලද්දේ බොහෝ සෙනසුන් පරිභෝග කරයි. යාච්ඤා නොකරණ ලද්දේ ස්වල්පයක් පරිභෝග කරයි. යාච්ඤා කරණ ලද්දේම බොහෝ ගිලන්පස, බෙහෙත් පිරිකර පරිභෝග කරයි. යාච්ඤා නොකරණ ලද්දේ ස්වල්පයකි. යම් සබ්‍රම්සරුන් සමග වාසය කරයිද, ඔවුහු ඔහුට මනාප කාය කර්‍මයෙන් යුක්තව බොහෝ සේ හැසිරෙයි.’’
’’අමනාපයෙන් ස්වල්පය, බොහෝ සේ මනාප වාක් කර්‍මයෙන් යුක්තව හැසිරෙත්. අමනාපයෙන් ස්වල්පය, බොහෝ සේ මනාප මනො කර්මයෙන් යුක්තව හැසිරෙත්. අමනාපයෙන් ස්වල්පය, මනාපවූ බෙහෙත් පූජා එලවත්. අමනාපව ස්වල්පය, පිතෙන් හටගත් හෝ, සෙමින් හටගත් හෝ, වාතයෙන් හටගත් හෝ, සන්නිපාතයෙන් හටගත් හෝ, ඎතු විපර්‍ය්‍යාසයෙන් හටගත් හා්, විෂම පැවැත්මෙන් හටගත් හෝ, උපක්‍රමයෙන් හටගත් හෝ, කර්ම විපාකයෙන් හටගත් හෝ, යම් ඒ වේදනා කෙනෙක් ඇද්ද, ඔහුට බොහෝ නොඋපදිත්. අල්පබාධා වේ. විශිෂ්ට සිතෙහි පහළවූ, මේ ආත්මයෙහි සැප විහරණවූ, සතර ධ්‍යානයන් අයත්නයෙන් ලැබෙන්නේ වේ. නොදුකින් ලබන්නේ වේ. පහසුවෙන් ලබන්නේ වේ. ආශ්‍රවයන්ගේ ක්‍ෂයවීමෙන් ආශ්‍රව රහිත අර්‍හත් ඵල සමාධිය, අර්‍හත් ඵල ප්‍රඥාව, මෙලොවම තෙමේ විශිෂ්ට ඥානයෙන් දැන, ප්‍රත්‍යක්‍ෂ කොට පැමිණ වාසය කරයි.
’’මහණෙනි, මෙබඳු පුද්ගල තෙම ශ්‍රමණයන් අතරෙහි ශ්‍රමණ සුඛුමාල පුද්ගලයා වේ. මහණෙනි, ඒ යමෙක් උදෙසා මනාකොට කියන්නාහු, ශ්‍රමණයන් අතුරෙහි ශ්‍රමණ සුඛුමාලයයි කියත්ද, ශ්‍රමණයන් අතරෙහි ශ්‍රමණ සුඛුමාලයයි මනාකොට කියන්නාහු, මා ගැනම කියන්නාහුය.
’’මහණෙනි, මේ පුද්ගලයන් සතර දෙන ලෝකයෙහි ඇත්තාහ. විද්‍යමාන වෙත්.’’

AN -4-9-9- තතිය සමණ මචල සූත්‍රය

’’මහණෙනි, මේ පුද්ගලයෝ සතර දෙනෙක් ලෝකයෙහි ඇත්තාහ. විද්‍යමාන වෙත්. කවර සතර දෙනෙක්ද යත්.
’’ශ්‍රමණ මචල පුද්ගලයාය, ශ්‍රමණ පුණ්ඩරීක පුද්ගලයාය, ශ්‍රමණ පදුම පුද්ගලයාය, ශ්‍රමණයන් කෙරෙහි ශ්‍රමණ සුකුමාල පුද්ගලයාය යන සතර දෙනයි.’’
’’මහණෙනි, කෙසේ නම් පුද්ගල තෙම ශ්‍රමණ මචල වේද?
’’මහණෙනි, මේ ශාසනයෙහි මහණ තෙම සම්‍යක් දෘෂ්ටික වේද, සම්‍යක් සංකල්ප ඇත්තේ වේද, සම්‍යක් වචන කියන්නේ වේද, සම්‍යක් කර්‍මාන්ත ඇත්තේ වේද, යහපත් ජීවිකාවෙන් යුත්.ද, යහපත් වෑයමෙන් යුක්තද, සම්‍යක් සතියෙන් යුක්තද, සම්‍යක් සමාධියෙන් යුක්තද,
’’මහණෙනි, මෙසේ පුද්ගල තෙම ශ්‍රමණ මචල වේ.
’’මහණෙනි, කෙසේ නම් පුද්ගල තෙම ශ්‍රමණ පුණ්ඩරීක වේද?
’’මහණෙනි, මේ ශාසනයෙහි මහණ තෙම සම්‍යක් දෘෂ්ටික වේද, සම්‍යක් සංකල්ප ඇත්තේ වේද, සම්‍යක් වචන කියන්නේ වේද, සම්‍යක් කර්‍මාන්ත ඇත්තේ වේද, යහපත් ජීවිකාවෙන් යුත්.ද, යහපත් වෑයමෙන් යුක්තද, සම්‍යක් සතියෙන් යුක්තද, සම්‍යක් සමාධියෙන් යුක්තද, අර්‍හත් ඵල ඤාණයෙන් යුක්තද, අර්‍හත්ඵල විමුක්තියෙන් යුක්තද, අෂ්ට විමොක්‍ෂයෙන් කයින් ස්පර්‍ශකොට වාසය නොකරයිද, මහණෙනි, මෙසේ පුද්ගල තෙම ශ්‍රමණ පුණ්ඩරීක වේ.
’’මහණෙනි, කෙසේ නම් පුද්ගල තෙම ශ්‍රමණ පදුම වේද? මහණෙනි, මේ ශාසනයෙහි මහණ තෙම සම්‍යක් දෘෂ්ටික වේද, සම්‍යක් සංකල්ප ඇත්තේ වේද, සම්‍යක් වචන කියන්නේ වේද, සම්‍යක් කර්‍මාන්ත ඇත්තේ වේද, යහපත් ජීවිකාවෙන් යුත්.ද, යහපත් වෑයමෙන් යුක්තද, සම්‍යක් සතියෙන් යුක්තද, සම්‍යක් සමාධියෙන් යුක්තද, අර්‍හත්ඵල විමුක්තියෙන් යුක්තවූයේද, අෂ්ට විමොක්‍ෂයන් කයින් ස්පර්‍ශකොට වාසය කෙරේද, මහණෙනි, මෙසේ වනාහි පුද්ගල තෙම ශ්‍රමණ පදුම වේ.
’’මහණෙනි, කෙසේ නම් පුද්ගල තෙම ශ්‍රමණ පුණ්ඩරීක වේද?
’’මහණෙනි, මේ ශාසනයෙහි මහණ තෙම සම්‍යක් දෘෂ්ටික වේද, සම්‍යක් සංකල්ප ඇත්තේ වේද, සම්‍යක් වචන කියන්නේ වේද, සම්‍යක් කර්‍මාන්ත ඇත්තේ වේද, යහපත් ජීවිකාවෙන් යුත්.ද, යහපත් වෑයමෙන් යුක්තද, සම්‍යක් සතියෙන් යුක්තද, සම්‍යක් සමාධියෙන් යුක්තද, අර්‍හත් ඵල ඤාණයෙන් යුක්තද, අර්‍හත්ඵල විමුක්තියෙන් යුක්තද, අෂ්ට විමොක්‍ෂයෙන් කයින් ස්පර්‍ශකොට වාසය නොකරයිද, මහණෙනි, මෙසේ පුද්ගල තෙම ශ්‍රමණ පුණ්ඩරීක වේ.
’’මහණෙනි, කෙසේ නම් පුද්ගල තෙම ශ්‍රමණ පදුම වේද? මහණෙනි, මේ ශාසනයෙහි මහණ තෙම සම්‍යක් දෘෂ්ටික වේද, සම්‍යක් සංකල්ප ඇත්තේ වේද, සම්‍යක් වචන කියන්නේ වේද, සම්‍යක් කර්‍මාන්ත ඇත්තේ වේද, යහපත් ජීවිකාවෙන් යුත්.ද, යහපත් වෑයමෙන් යුක්තද, සම්‍යක් සතියෙන් යුක්තද, සම්‍යක් සමාධියෙන් යුක්තද, අර්‍හත්ඵල විමුක්තියෙන් යුක්තවූයේද, අෂ්ට විමොක්‍ෂයන් කයින් ස්පර්‍ශකොට වාසය කෙරේද, මහණෙනි, මෙසේ වනාහි පුද්ගල තෙම ශ්‍රමණ පදුම වේ.
’’මහණෙනි, මේ පුද්ගලයන් සතර දෙනෙක් ලෝකයෙහි ඇත්තාහ

AN -4-9-10- චතුත්‍ථ ශ්‍රමණ මචල සූත්‍රය

’’මහණෙනි, මේ පුද්ගලයෝ සතර දෙනෙක් ලෝකයෙහි ඇත්තාහ. විද්‍යමාන වෙත්. කවර සතර දෙනෙක්ද යත්.
’’ශ්‍රමණ මචල පුද්ගලයාය, ශ්‍රමණ පුණ්ඩරීක පුද්ගලයාය, ශ්‍රමණ පදුම පුද්ගලයාය, ශ්‍රමණයන් කෙරෙහි ශ්‍රමණ සුකුමාල පුද්ගලයාය යන සතර දෙනයි.’’
’’මහණෙනි, පුද්ගල තෙම කෙසේ ශ්‍රමණ මචල වේද? මහණෙනි, මේ ශාසනයෙහි මහණ තෙම ශෛක්‍ෂ වේද, නොපැමිණි අර්‍හත්‍වය ඇත්තේ, නිරුත්තරවූ නිර්‍වාණය පතමින් වාසය කරයි. මහණෙනි, මෙසේ වනාහි පුද්ගල තෙම ශ්‍රමණ මචල වේ.
’’මහණෙනි, කෙසේ නම් පුද්ගල තෙම ශ්‍රමණ පුණ්ඩරීක වේද?
’’මහණෙනි, මේ ශාසනයෙහි මහණ තෙම රූපය මෙසේය. රූපය පහළවීම මෙසේය. රූපය අස්තඞ්ගම වන්නේ මෙසේය. වේදනාව මෙසේය. වේදනාව පහළවීම මෙසේය. වේදනාව අස්තඞ්ගම වන්නේ මෙසේය. සංඥාව මෙසේය. සංඥාව පහළවීම මෙසේය. සංඥාව අස්තඞ්ගම වන්නේ මෙසේය. සංස්කාරය මෙසේය. සංස්කාරය පහළවීම මෙසේය. සංස්කාරය අස්තඞ්ගම වන්නේ මෙසේය. විඤ්ඤාණය මෙසේය. විඤ්ඤාණය පහළවීම මෙසේය. විඤ්ඤාණයාගේ අස්තඞ්ගමය මෙසේයයි පඤ්ව උපාදානස්කන්‍ධයන්හි උදයව්‍යය අනුව බලමින් වාසය කරයි..
’’අෂ්ට විමොක්‍ෂයන් කයින් ස්පර්‍ශ නොකොට වාසය කරයි. මහණෙනි, මෙසේ පුද්ගල තෙම ශ්‍රමණ පුණ්ඩරීක වේ.
’’මහණෙනි, කෙසේ පුද්ගල තෙම ශ්‍රමණ පදුම වේද? මහණෙනි, මේ ශාසනයෙහි මහණ තෙම රූපය මෙසේය. රූපය පහළවීම මෙසේය. රූපය අස්තඞ්ගම වන්නේ මෙසේය. වේදනාව මෙසේය. වේදනාව පහළවීම මෙසේය. වේදනාව අස්තඞ්ගම වන්නේ මෙසේය. සංඥාව මෙසේය. සංඥාව පහළවීම මෙසේය. සංඥාව අස්තඞ්ගම වන්නේ මෙසේය. සංස්කාරය මෙසේය. සංස්කාරය පහළවීම මෙසේය. සංස්කාරය අස්තඞ්ගම වන්නේ මෙසේය. විඤ්ඤාණය මෙසේය. විඤ්ඤාණය පහළවීම මෙසේය. විඤ්ඤාණයාගේ අස්තඞ්ගමය මෙසේයයි පඤ්ව උපාදානස්කන්‍ධයන්හි උදයව්‍යය අනුව බලමින් වාසය කරයි..
’’මහණෙනි, මෙසේ වනාහි ශ්‍රමණ පදුම වේ.
’’මහණෙනි, කෙසේ නම් පුද්ගල තෙම ශ්‍රමණයන් කෙරෙහි ශ්‍රමණ සුඛුමාල වේද?
’’මහණෙනි, මේ ලෝකයෙහි ඇතැම් පුද්ගලයෙක් සැඩොල් කුලයෙහි හෝ, කුළුපොතු කුලයෙහි හෝ, වැදි කුලයෙහි හෝ, සොම්මර කුලයෙහි හෝ, පුස්සඩු කුලයෙහි හෝ උපන්නේ වේද, යම් තැනක දුකින් කෑම ඇඳීම ලැබේද, දිළිඳුවූ, අල්පවූ, ආහාර, පාන, භෝජන ඇති දුකින් ජීවිකා වෘත්තිය කරණ යථොක්ත නීච කුලයක උපන්නේ වේද, හෙතෙමේද දුර්‍වර්‍ණද, අවලක්‍ෂණද, මිටිද, රෝගීද, කණද, අත් කොරද, පා කොරද, කුදුද, ආහාර, පාන, වස්ත්‍ර, යාන, මල්, ගඳ, විලවුන්, අසුන්, වාසස්ථාන, පහන් නොලැබෙන්නේ වේද?’’
’’හෙතෙම කයින් සුචරිතයෙහි හැසිරේද, වචනයෙන් සුචරිතයෙහි හැසිරේද, සිතින් සුචරිතයෙහි හැසිරේද, හෙතෙම කයින් සුචරිතයෙහි හැසිර, වචනයෙන් සුචරිතයෙහි හැසිර, සිතින් සුචරිතයෙහි හැසිර, ශරීරයාගේ බිඳීමෙන් මරණින් මතු සුගතිවූ ස්වර්‍ග ලෝකයෙහි උපදී.’’
’’මහණෙනි, මෙසේ වනාහි පුද්ගල තෙම අඳුරෙහි වේ. ආලෝකයට යන්නේ වේ.
’’මහණෙනි, මේ සතර පුද්ගලයෝ ලොකයෙහි විද්‍යමාන වන්නාහුය.’’

MN 03-01-09- මහා පුණ්ණම සූත්‍රය

buddha-preaching

 

§ 1. මා විසින් මෙසේ අසනලදී.
එක් කලෙක්හි භාග්‍යවතුන් වහන්සේ සැවැත් නුවර සමීපයෙහිවූ මිගාරමාතා ප්‍රාසාද නම්වූ පූර්වාරාමයෙහි වැඩ වාසය කරණසේක.

§ 2. එකල්හි භාග්‍යවතුන් වහන්සේ  පොහොය ඇති පසළොස්වක්හි පූර්ණ චන්ද්‍රයාගෙන් යුක්තවූ රාත්‍රියෙහි භික්ෂු සංඝයා විසින් පිරිවරණ ලද්දේ එළිමහනෙහි වැඩඋන්නේ වෙයි.

§ 3. එකල්හි  එක්තරා භික්ෂුනමක් හුනස්නෙන් නැගිට සිව්ර එකාංශ කොට භාග්‍යවතුන් වහන්සේ වැඳ ඇඳිළි බැඳගෙන භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙසේ සැළකෙළේය. [මේ නිර්නාමික භික්ෂුව අරහත් ඵලයට පත් ආචාර්ය නමක් බවත් මේ කාලයේ ඔහු සමග වන ගතව බවුන් වඩන ශිෂ්‍ය  භික්ෂුන් හැට නමක් වූ බවත්, මේ භික්ෂුන් වහන්සේගේ කමටහන් උපදේශ නිසා ඒ සැට නම විවිධ විධර්ශනා ඥාන හා අභිඥා ලබා සිටි නමුත්  කිසිදු මාර්ග ඵලයකට පත් නොවුණු බවත්, ඒ නිසා මේ ගුරු ස්වාමින් වහන්සේ භාග්‍යවතුන් හමුවට ඔවුන් සමග පැමිණ  මේ ප්‍රශ්න මාලාව අසන්නේ තමනට ඇති සැක අනවබෝධය නිසා නොව සිය ශිෂ්‍යයයන්ගේ ධර්ම ඥානය වැඩීමට බවත්  අටුවාව දක්වයි.]

“ස්වාමීනි, ඉදින් භාග්‍යවතුන් වහන්සේ ප්‍රශ්නයක් අසන්නට අවසර දෙන්නේ නම්, මම කිසියම් කාරණයක් භාග්‍යවතුන් වහන්සේගෙන් අසන්නෙමි” යනුයි.
“එසේවී නම් මහණ, යමක් අසන්නට  කැමැත්තෙහිද, එය ස්වකීය ආසනයෙහිම හිඳ අසව”යි වදාළේය.

§ 4.  එකල්හි  ඒ භික්ෂුව  ස්වකීය ආසනයෙහි හිඳගෙණ භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙය කීයේය.
“ස්වාමීනි, මේ පස  පඤ්ච උපාදාන ස්කන්ධයෝ වෙත්ද? එනම්:

  • උපාදාන කරගත් රූපය හෙවත් රූප  උපාදාන ස්කන්ධය,
  • උපාදාන කරගත්  වෙදනා ස්කන්ධය  හෙවත් වේදනා  උපාදාන ස්කන්ධය,
  • උපාදාන කරගත්  සංඥා ස්කන්ධය හෙවත් සංඥා උපාදාන ස්කන්ධය,
  • උපාදාන කරගත්  සංස්කාර ස්කන්ධය හෙවත් සංස්කාර උපාදාන ස්කන්ධය
  • උපාදාන කරගත්  විඤ්ඤාණ ස්කන්ධය හෙවත් විඤ්ඤාණ උපාදානස්කන්ධය යන පසය.

“මහණ, රූප උපාදාන ස්කන්ධය, වෙදනා උපාදාන ස්කන්ධය, සංඥා උපාදාන ස්කන්ධය, සංස්කාර උපාදාන ස්කන්ධය විඥාන උපාදාන ස්කන්ධය යන මේවා  පඤ්ච උපාදාන ස්කන්ධයෝ වෙත්.”
“ස්වාමීනි, යහපතැයි” කියා ඒ භික්ෂුතෙම භාග්‍යවතුන් වහන්සේගේ වචනය සතුටින් පිළිගෙණ අනුමෝදන්ව භාග්‍යවතුන් වහන්සේගෙන් තවත් ප්‍රශ්නයක් ඇසිය

§ 5.  “ස්වාමීනි, මේ පඤ්ච උපාදාන ස්කන්ධයෝ  කුමක් මුල් කොට ඇත්තාහුද?”

“මහණ, මේ පඤ්ච උපාදාන ස්කන්ධයෝ තෘෂ්ණාව මුල්කොට ඇත්තාහුය.” [ චන්ද මුලික : කැමැත්ත, ආසාව, ආදී ලෙස දැක්වෙන චන්දය මුල් කොට ගෙන මේ පංච ස්කන්ධයෝ උපාදානය වන බව දැක්වේ.]

§ 6. “ස්වාමීනි, ඒ පඤ්ච ස්කන්ධයෝම  උපාදාන ස්කන්ධයෝ වෙත්ද? නැතහොත්  උපාදානය උපාදානස්කන්ධයන්ගේ වෙනස්වූ අන්‍ය වූ  උපාදානයෝ වෙත්ද? [චුල වේදල්ල සුත්‍රයේ විසාක උපාසකයන් විසින්  ධම්මදින්නා රහත් මෙහෙණින් වහන්සේගෙන් අසන ලද මේ ප්‍රශනය සහ පිළිතුර බලන්න]  

  • “මහණ, එම උපාදානය, එයම පඤ්ච උපාදාන ස්කන්ධයෝ නොවෙත්.
  • පඤ්ච උපාදාන ස්කන්ධයන් හැර අනිකක් උපාදානද නොවෙයි” 
  • “මහණ, පඤ්ච උපාදාන ස්කන්ධයන් කෙරෙහි යම් කැමැත්තක් , චන්දයක්, තෘෂ්ණාවක්වේද, එය එහි උපාදාන යයි, (දැඩිකොට අල්වා ගැනීමයි.)


§ 7.“ස්වාමීනි, පඤ්ච උපාදාන ස්කන්ධයන් කෙරෙහි ඇතිවන්නා වූ කැමැත්තේ. 
තෘෂ්ණාවේ  වෙනස් බවක් වන්නේද?”
“මහණ,  එසේය. එසේ වෙනස් වීමක් වන්නේය.”
“මහණ, මේ ලොකයෙහි ඇතමෙකුහට මෙබඳු සිතක් වෙයි. ‘මතු කාලයෙහි මෙබඳු රූප ඇත්තෙක් වන්නෙමි. මතු කාලයෙහි මෙබඳු වෙදනා ඇත්තෙක් වන්නෙමි. මතු කාලයෙහි මෙබඳු සංඥා ඇත්තෙක් වන්නෙමි. මතු කාලයෙහි මෙබඳු සංස්කාර ඇත්තෙක් වන්නෙමි. මතු කාලයෙහි මෙබඳු විඥානය ඇත්තෙක් වන්නෙමි” යනුවෙනි. මහණ, මෙසේ  පඤ්ච උපාදාන ස්කන්ධයන් කෙරෙහි ඇති කැමැත්තේ 
තෘෂ්ණාවේ වෙනස් බව වන්නේයයි” භාග්‍යවතුන් වහන්සේ වදාළේය.

§ 8.  “ස්වාමීනි, එසේ නම්  කෙසේ  ස්කන්ධයන්ට “ස්කන්ධ” යන නම වන්නේදැයි”යි ඇසීය. “මහණ, අතීතවූද අනාගතවූද වර්තමානවූද තමා කෙරෙහිවූ හෝ පිටත්හි වූ හෝ මහත්වූ හෝ සියුම්වූ හෝ ලාමකවූ හෝ ප්‍රණීතවූ හෝ දුරවූ හෝ ලඟවූ හෝ යම්කිසි රූපයක් වේද, මෙය රූපස්කන්ධය නම් වේ. [රූප රූප, ශබ්ද රූප, ගන්ධ රූප, රස රූප, ස්පර්ශ රූප යන සියල්ල රූප ලෙස දැක්ක යුතු වේ.]

  • අතීත, අනාගත, වර්තමාන යන කාලත්‍රයෙහිවූ තමා කෙරෙහිවූ හෝ පිටත්හිවූ හෝ මහත්වූ හෝ සියුම්වූ හෝ ලාමකවූ හෝ ප්‍රණීතවූ හෝ…… යම්කිසි වෙදනාවක් වේද, මෙය වෙදනා ස්කන්ධ නම් වේ.
  • අතීත, අනාගත, වර්තමාන යන කාලත්‍රයෙහිවූ ……..යම්කිසි සංඥාවෝ වෙත්ද, මේ සංඥාස්කන්ධය නම් වේ.
  • අතීත, අනාගත, වර්තමාන යන කාලත්‍රයෙහිවූ …….. යම්කිසි සංස්කාර කෙණෙක් වෙත්ද, මේ සංස්කාර ස්කන්ධය නම් වේ.
  • අතීත, අනාගත, වර්තමාන යන කාලත්‍රයෙහිවූ ….යම්කිසි විඥානයක් වේද, මේ විඥාන ස්කන්ධය වේ.

මහණ, මෙපරිද්දෙන්  ස්කන්ධයන්ට ‘ස්කන්ධ’ ය යන නම වේයයි” වදාළේය.

§ 9.  “ස්වාමීනි, රූපස්කන්ධයාගේ පැනවීමට හෙතුව කවරේද? ප්‍රත්‍යය කවරේද?
වෙදනා ස්කන්ධයාගේ පැනවීමට හෙතුව කවරේද? ප්‍රත්‍යය කවරේද?
සංඥා ස්කන්ධයාගේ පැනවීමට හෙතුව කවරේද? ප්‍රත්‍යය කවරේද?
සංස්කාර ස්කන්ධයාගේ පැනවීමට හෙතුව කවරේද? ප්‍රත්‍යය කවරේද?
විඥාන ස්කන්ධයාගේ පැනවීමට හෙතුව කවරේද? ප්‍රත්‍යය කවරේදැයි” (ඇසූයේය.)
[හේතුව හා ප්‍රත්‍යය : අපි හේතුව හා ප්‍රත්‍යය වෙනස විස්තර කලොත්:
*හේතුව හැම වෙලාවකදීම ආධ්‍යාත්මික ලක්ෂණයක්  ලෙස තියන්නෙ, ප්‍රත්‍යය හැම වෙලාවෙම බාහිර ලක්ෂණයක්  ලෙස තියන්නෙ.
*හේතුව හැම වෙලාවෙම අසාධාරණ ලක්ෂණයක් තියන්නෙ, ප්‍රත්‍ය හැම වෙලාවෙම සාධාරණ ලක්ෂණයක් තියන්නෙ.
*හේතුව හැම වෙලාවෙම ස්වජාතිකයි ප්‍රත්‍ය පරජාතකයි.”
මං ඒක විස්තර කරන්නම්, අපි යම්කිසි බීජයක් ගත්තොත්, ගහක පොල් ගෙඩියක් ගන්න නැත්නම් ගස්ලබු ඇටයක් ගන්න, මේ බීජය, යම් වස්තුවක බීජය ගත්තහම ඒකට කියනවා “හේතුව” කියලා. පොල් ගෙඩියකින් පොල් ගහක්ම විතරයි හදන්නෙ ඒකයි ස්වජාතිකයි කියන්නෙ. එයා එයාගෙම මට්ටමෙන් හදනවා මිසක වෙන මට්ටමක ගහක් හදන්නැහැ. ගස්ලබු ඇටේ හේතුවක් එයා එයාගෙම වර්ගයේ බීජයක් හදනවා මිසක පැළයක් හදනවා මිසක වෙන එකකට අයිති නෑ. ඒ හින්දා එයා හැම වෙලාවෙම ස්වජාතිකයි, තමන්ගේ මට්ටමක විතරයි. නමුත් “ප්‍රත්‍ය” කියලා ගත්තොත් පොළොවෙ තියෙන පස්ටික ගන්නකො, පොල්ගහ හැදෙන්නත් පස් උපකාරයි ගස්ලබු ගහ හැදෙන්නත් පස් උපකාරයි.
ප්‍රත්‍ය අනික් අයටත් උපකාරයි නමුත් හේතුව, ගස්ලබු ඇටේ කියන එක හේතුව නම් කොස් ඇටේ කියන එක හේතුව නම, ඒ හේතුව ස්වජාතිකයි කියන්නෙ, එයා එයාගේ පරම්පරාවට විතරයි උපකාර කරන්නෙ, කොස් ඇටෙන් හදන්නෙ කොස් ගහක්ම මිසක ගස්ලබු ගස් හදන්න උපකාර වෙන්නෙ නෑ. ගස්ලබු ඇටේ හදන්නෙ ගස්ලබු ගහක්ම මිසක කොස් ගහක් හදන්න උපාකාර වෙන්නෑ. ඒ හින්දා හේතුව ස්වජාතිකයි. එයාගෙම ජාතියක් ඇතිකරන්න. එතකොට ප්‍රත්‍ය කියන එක පරජාතිකයි කියලා කියන්නෙ එයා කාටත් එකයි. කොස් ගහ හැදෙන්නත් පඨවි ආපෝ තේජෝ වායෝ උපකාරයි. ගස්ලබු ගහ හැදෙන්නත් පඨවි ආපෝ තේජෝ වායෝ උපකාරයි.
හේතුව ආධ්‍යාත්මික ලක්ෂණයක් කියලා කියන්නෙ එයා එයාගෙම පරම්පරාවක් එයාගෙම පැත්ත විතරයි හදන්නෙ. ගස්ලබු ගහ ගස්ලබු ගහම විතරයි. කොස්ගහ කොස්ගහම විතරයි. කොස් ඇටේ කොස් ඇටේම විතරයි. ප්‍රත්‍ය පරජාතකයි කියලා කියන්නෙ අනිත් ඒවටත් උපකාරයි. හේතුව අසාධාරණයි. ප්‍රත්‍ය සාධාරණයි කියලා කියන්නෙ. කොස් ඇටේ කොස් ඇටේට විතරයි උපකාර කරන්නෙ අනිත් අයට සාධාරණ නෑ එයා. ගස්ලබු ඇටේ ගස්ලබු ඇටේට විතරයි උපකාර ඒ අයට විතරයි එයා කැමති, අනිත් අය ඇති කරන්නෙ නෑ. ඒ හින්දා එයා ඒ ඒ ධර්මයට අසාධාරණයි. අනිත් ධර්මයන්ට අයිති නෑ, නමුත් පඨවි ආපෝ තේජෝ වායෝ කියන සතර මහා ධාතු නැත්නම් ප්‍රත්‍ය හැම වෙලාවෙම සාධාරණයි කියලා කියන්නෙ කොස්ගහක් හදන්නත් උපකාරයි, එතකොට ගස්ලබු ගහක් හදන්නත් උපකාරයි මේ විදිහට.
ඒවගේ මේ පංච උපාදානස්කන්ධය ස්වජාතික ලක්ෂණය ගන්නවා හැම වෙලාවෙම කර්ම බීජය, විඤ්ඤානං බීජං. කර්ම විඤ්ඤාණය නැමැති බීජය හැම වෙලාවෙම කුසල අකුසල කර්ම ස්වභාවයෙන් යුක්ත බීජය ගත්තහම ඒක ස්වජාතිකයි. ඒ කියන්නෙ මේ කර්ම මට්ටමෙන් මනුස්සයෙක්මයි හදන්නෙ, මේ කර්ම මට්ටමෙන් මේ බීජයෙන් දෙවියෙක්වයි හදන්නෙ, මේ කර්ම බීජයෙන් බ්‍රහ්මයෙක්වයි හදනනේ, මේ කර්ම බීජයෙන් තිරිසන් සතෙක්වයි හදන්නේ කියලා, ඒ කර්ම බීජයේ ලක්ෂණ ටික ගන්නවා. ප්‍රත්‍ය සාධාරණයි පඨවි ආපෝ තේජෝ වායෝ කියනටික මනුස්සයෙක් කියන තැනක කර්ම විඤ්ඤාණයට ප්‍රතිසන්ධිගත රූපය හදන්නත් උපකාරයි. දෙවියෙක් කියපු තැනක ප්‍රතිසන්ධිගත රූපය හදන්නත් උපකාරයි. එතකොට ප්‍රේත ලෝකෙ ප්‍රේතයෙක්ගේ රූපය හදන්නත් උපකාරයි , තිරිසන්ගත ලෝකෙ තිරිසන්ගත සත්වයෙක්ගෙ රූපය හදන්නත් උපකාරයි. එතකොට මේ පංච උපාදානස්කන්ධය හේතු සහ ප්‍රත්‍ය කියන දෙකකින් හැදිලා තියන්නෙ.
එතකොට හේතුව කියන කාරණාව ගත්තහම අපි කිව්වොත් හැමවෙලාවෙම සමුදය සත්‍යයට අයිතියි. අවිද්‍යාව කර්මය තණ්හාව කියන මෙන්න මේ කාරණා ටික මොකටද අයිති, හේතුවට. ආහාර කියන ප්‍රත්‍ය අයිති දුක්ඛ සත්‍යයට නැත්නම් ස්කන්ධ ටිකට. එතකොට පංච උපාදානස්කන්ධය දැන් අපි කතා කලා දුක කියන එක. පංච උපාදානස්කන්ධය තමයි දුක. පංච උපාදානස්කන්ධයේ ඇතිවීම අපි බැලුවොත් ඇතිවීම දෙකට බෙදෙනවා, හේතු සහ ප්‍රත්‍ය කියන දෙකින් තමයි හැදිලා තියන්නෙ.
හේතුව කියන ටික ගත්තහම අවිද්‍යා කර්ම තණ්හා. පෙලේ තියන්නෙ අවිද්‍යා තණ්හා කර්ම කියන න්‍යායෙන්, නමුත් මම පටිච්චසමුප්පාදය දිහා බලාගෙන විස්තර කරන්නෙ ප්‍රතිසන්ධියට යද්දී නැත්නම් ස්කන්ධ උපදවද්දි යෙදෙන හැම වෙලාවෙම හටගන්න කර්ම නිමිත්තට තණ්හාව යෙදෙන නිසා. කර්ම නිමිත්ත ඇතිකරන ක්‍රම දෙකක් තියනවා අවිද්‍යාව නිසත් කර්ම නිමිත්තක් ඇති කරනවා, තණ්හාව නිසත් කර්ම නිමිත්තක් ඇතිකරගන්නවා. අවිද්‍යාවෙන් තණ්හාවෙන් ඇතිකරගත්ත කර්ම නිමිත්ත අරඹයා තණ්හාව උපාදානය වෙලා නැවත ප්‍රතිසන්ධියට යනවා. ඒ නිසයි අරක එහෙම තිබුණට මේක මෙහෙම ගත යුත්තේ.
පුජ්‍ය මාන්කඩවල සුදස්සන ස්වාමින්වහන්සේ විසින් 2016. 06.19 පොසොන් පොහොය දින සවස සිදු කල  දේශනාව ඇසුරෙන්..]

  • “මහණ, සතර මහාභූතයෝ  රූප ස්කන්ධයාගේ පැනවීමට හෙතු වේ. ප්‍රත්‍යය වේ.
  • වෙදනා ස්කන්ධයාගේ පැනවීමට ස්පර්ශය හෙතු වේ. ස්පර්ශය ප්‍රත්‍යය වේ.
  • සංඥා ස්කන්ධයාගේ පැනවීමටද ස්පර්ශය හෙතු වේ. ස්පර්ශය ප්‍රත්‍යය වේ.
  • සංස්කාර ස්කන්ධයාගේ පැනවීමටද ස්පර්ශය හෙතු වේ. ස්පර්ශය ප්‍රත්‍යය වේ.
  • මහණ, විඥාන ස්කන්ධයාගේ පැනවීමට නාම රූපය  හෙතු වේ. නාම රූපය ප්‍රත්‍යය වේයයි” (වදාළේය.) [සතර මහා භූතයන් සතරෙන් ඕනෑම එකක් අනික් තුනට හේතුවන්නේය. ප්‍රත්‍ය වන්නේය.  ස්පර්ෂය; වේදනා, සඥා , සංකාර, විඥාන යන් ස්කන්ධ තුනටම හේතුවද ප්‍රත්‍ය ඩ වේ.]  

§ 10. “ස්වාමීනි, කෙසේ නම් සක්කාය  දෘෂ්ටිය වේදැයි” ඇසීය. [චුල වේදල්ල සුත්‍රයේ විසාක උපාසකයන් විසින්  ධම්මදින්නා රහත් මෙහෙණින් වහන්සේගෙන් අසන ලද මේ ප්‍රශනය සහ පිළිතුර ද බලන්න]  
“මහණ, මේ ලොකයෙහි ධර්ම ඥානයෙන් තොර වූ (= අස්සෘතවත්), 
ආර්‍ය්‍යයන් නොදක්නාවූ, ආර්‍ය්‍ය ධර්මයෙහි අදක්ෂවූ, ආර්‍ය්‍ය ධර්මයෙහි නොහික්මුනාවූ, සත්පුරුෂයන් නොදක්නාවූ, සත්පුරුෂ ධර්මයෙහි අදක්ෂවූ, සත්පුරුෂ ධර්මයෙහි නොහික්මුනාවූ, පෘථග්ජන පුද්ගලයා  රූපය තමා  යයි  දකියි. හෝ තමා රූපය ඇත්තෙකැයි  දකියි. තමා කෙරෙහි රූපය ඇත්තේයයි කියා හෝ දකියි. රූපයෙහි තමා ඇත්තේයයි කියා හෝ දකියි. වෙදනාව තමායයි කියා හෝ දකියි. තමා වෙදනාව ඇත්තෙකැයි කියා හෝ දකියි. තමා කෙරෙහි වෙදනාව ඇත්තේයයි කියා හෝ දකියි. වෙදනාව කෙරෙහි තමා ඇත්තේයයි කියා හෝ දකියි. සංඥාව තමායයි කියා හෝ තමා සංඥාව ඇත්තෙක කියා හෝ තමා කෙරෙහි සංඥාව ඇත්තේය කියා හෝ සංඥාව කෙරෙහි තමා ඇත්තේය කියා හෝ දකියි. සංස්කාරය තමායයි කියා හෝ දකියි. තමා සංස්කාර ඇත්තෙක කියා හෝ සංස්කාර කෙරෙහි තමා ඇත්තේය කියා හෝ තමා කෙරෙහි සංස්කාර ඇත්තේය කියා හෝ දකියි. විඤ්ඤාණය තමා කියා හෝ දකියි. තමා විඤ්ඤාණය ඇත්තෙක කියා හෝ විඤ්ඤාණය කෙරෙහි තමා ඇත්තේය කියා හෝ තමා කෙරෙහි විඤ්ඤාණය ඇත්තේය කියා හෝ දකියි. මහණ,   සත්කායදෘෂ්ටිය මෙසේ වේයයි” වදාළේය.

§ 11. “ස්වාමීනි, කෙසේ නම් සත්කාය දෘෂ්ටිය නොවේද?”
“මහණ, මේ ශාසනයෙහි ආර්‍ය්‍යයන් දක්නාවූ, ආර්‍ය්‍ය ධර්මයෙහි දක්ෂවූ, ආර්‍ය්‍ය ධර්මයෙහි මනාව හික්මුනාවූ සත්පුරුෂයන් දක්නාවූ, සත්පුරුෂ ධර්මයෙහි දක්ෂවූ, සත්පුරුෂ ධර්මයෙහි මනාව හික්මුනාවූ, බොහෝ ඇසූ පිරූ තැන් ඇති ආර්‍ය්‍යශ්‍රාවකයා  රූපය තමායයි නො
දකියි. තමා රූපය ඇත්තෙකැයි කියා හෝ නොදකියි. තමා කෙරෙහි රූපය ඇත්තේයයි හෝ නොදකියි. රූපය කෙරෙහි තමා ඇත්තේයයි හෝ නොදකියි. වෙදනාව තමායයි නොදකියි. තමා වෙදනාව ඇත්තෙකැයි හෝ නොදකියි. තමා කෙරෙහි වෙදනාව ඇත්තේයයි හෝ නොදකියි. වෙදනාව කෙරෙහි තමා ඇත්තේයයි හෝ නොදකියි. සංඥාව තමායයි නොදකියි. තමා සංඥාව ඇත්තෙකැයි හෝ නොදකියි. තමා කෙරෙහි සංඥාව ඇත්තේයයි හෝ නොදකියි. සංඥාව කෙරෙහි තමා ඇත්තේයයි හෝ නොදකියි. සංස්කාරයන් තමායයි නොදකියි. තමා සංස්කාරයන් ඇත්තෙකැයි හෝ නොදකියි. තමා කෙරෙහි සංස්කාරයන් ඇත්තේයයි හෝ නොදකියි. සංස්කාරයන් කෙරෙහි තමා ඇත්තේයයි හෝ නොදකියි. විඥානය තමායයි නොදකියි. තමා විඤ්ඤාණය ඇත්තෙකැයි හෝ නොදකියි. තමා කෙරෙහි විඥානය ඇත්තේයයි හෝ නොදකියි. විඥානය කෙරෙහි තමා ඇත්තේයයි හෝ නොදකියි.
මහණ, මෙසේ  සත්කායදෘෂ්ටිය නොවේයයි” වදාළේය.

§ 12.  “ස්වාමීනි,

  • රූපයෙහි ආශ්වාදය (රසවිඳීම) කවරේද? ආදීනවය (දොෂය) කවරේද? නිස්සරණය (නික්මීම) කවරේද?
  • වෙදනාවෙහි ආශ්වාදය කවරේද? ආදීනවය කවරේද? නිස්සරණය කවරේද?
  • සංඥාවෙහි ආශ්වාදය කවරේද? ආදීනවය කවරේද? නිස්සරණය කවරේද?
  • සංස්කාරයන්හි ආශ්වාදය කවරේද? ආදීනවය කවරේද? නිස්සරණය කවරේද?
  • විඥානයෙහි ආශ්වාදය කවරේද? ආදීනවය කවරේද? නිස්සරණය කවරේද?

“මහණ, රූපය නිසා යම් සතුටක්,  සැපයක් සොම්නසක් උපදීද, එය රූපයෙහි  ආශ්වාදය වේ. (රසවිඳීම වේ.) රූපය  අනිත්‍යද, දුක් ස්වභාව කොට ඇත්තේද, වෙනස්වන  පෙරළෙන ස්වභාව ඇත්තේද, වේ. ඒ  රූපයෙහි ආදීනව වේ. රූපය (රූප, ශබ්ද, ඝන්ධ, රස,  ස්පර්ශ)  කෙරෙහි ඇතිවන්නාවූ  ඇලීම නැති කිරීමෙක් ඇලීම දුරුකිරීමෙක් වේද, ඒ  රූපයෙහි නිස්සරණය වේ.

“මහණ, වෙදනාව නිසා යම් සැපයක් සොම්නසක් උපදීද, මේ වේදනාවෙහි ආශ්වාදය වේ. (රස විඳගැන්ම වේ.)  වේදනාව  අනිත්‍යද, දුක් ඇත්තේද, පෙරළෙන ස්වභාව ඇත්තේද, මේ වේදනාවෙහි ආදීනවය වේ. වේදනාවෙහි යම් ඡන්දරාගයෙන් ඇලීම නැතිකිරීමෙක්, ඡන්ද රාගය දුරුකිරීමෙක් වේද, මේ වේදනාවෙහි නිස්සරණය වේ.

සංඥාව නිසා යම් සැපයක්, සොම්නසක් උපදීද, මේ සංඥාවෙහි යම් සැපයක් සොම්නසක් උපදීද, මේ සංඥාවෙහි ආශ්වාදය වේ. යම් සංඥාවක් අනිත්‍යද, දුක් ඇත්තේද, පෙරළෙන ස්වභාව ඇත්තේද, මේ සංඥාවෙහි ආදීනවය වේ. සංඥාවෙහි යම් ඡන්දරාගයෙන් ඇලීම නැතිකිරීමෙක් ඡන්ද රාගය දුරු කිරීමෙක් වේද, මේ සංඥාවෙහි නිස්සරණය වේ.

සංස්කාරයන් නිසා යම් සැපයක් සොම්නසක් උපදීද, මේ සංස්කාරයෙහි ආශ්වාදය වේ. යම් සංස්කාරයක් අනිත්‍යද, දුක් ඇත්තේද, පෙරළෙන ස්වභාව ඇත්තේද, මේ සංස්කාරයෙහි ආදීනවය වේ. සංස්කාරයෙහි යම් ඡන්දරාගයෙන් ඇලීම නැති කිරීමෙක්, ඡන්දරාගය දුරු කිරීමෙක් වේද, මේ සංස්කාරයෙහි නිස්සරණය වේ. විඥානය නිසා යම් සැපයක් සොම්නසක් උපදීද, මේ විඥානයෙහි ආශ්වාදය වේ. යම් විඥානයක් අනිත්‍යද, දුක් ඇත්තේද, පෙරළෙන ස්වභාව ඇත්තේද, මේ විඥානයෙහි ආදීනවයයි. විඥානයෙහි යම් ඇලීමක් නැතිකිරීමක් ඇලීම දුරු කිරීමක් වේද, මේ විඥානයෙහි නිශ්ශරණය වේයයි (වදාළේය)


§ 13. “ස්වාමීනි, කෙසේ දන්නාවූ, කෙසේ දක්නාවූ පුද්ගලයාහට  විඥානය සහිත මේ 
කයෙහි (ශරීරයෙහි) ද පිටත ඇති  සියලු අරමුණුවලද මමය, මාගේයයි ගන්නා මානානුසයයෝ නොවෙත්ද?”

  • “මහණ, අතීත, අනාගත, වර්තමාන යන කාලත්‍රයෙහිවූ අධ්‍යාත්මයෙහිවූ හෝ බාහිරවූ හෝ මහත්වූ හෝ සියුම්වූ හෝ ලාමකවූ හෝ ප්‍රණීතවූ හෝ දුරවූ හෝ ලඟවූ හෝ යම්කිසි රූපයක් වේද, මේ සියලු රූප මාගේ නොවෙයි. මේ රූප  මම නොවෙමි. මේ රූපය මාගේ ආත්මය නොවේයයි මෙසේ මෙය තත්වූ පරිද්දෙන් මනා නුවණින් දකීද,
  • අතීත, අනාගත, වර්තමාන යන කාලත්‍රයෙහිවූ අද්ධ්‍යාත්මයෙහිවූ හෝ බාහිරවූ හෝ මහත්වූ හෝ සියුම්වූ හෝ ලාමකවූ හෝ ප්‍රණීතවූ හෝ යම් දුරවූ හෝ ලඟවූ හෝ යම්කිසි වේදනාවක් වේද, මේ සියලු වේදනාව මාගේ නොවෙයි, මේ වේදනාවතෙම මම නොවෙමියි, මේ වේදනාව මාගේ ආත්මය නොවේයයි මෙසේ මෙය තත්වූ පරිද්දෙන් මනා නුවණින් දකීද,
  • අතීත, අනාගත, වර්තමාන යන කාලත්‍රයෙහිවූ අධ්‍යාත්මයෙහිවූ හෝ බාහිරවූ හෝ මහත්වූ හෝ සියුම්වූ හෝ ලාමකවූ හෝ, ප්‍රණීතවූ හෝ යම් දුරවූ හෝ ලඟවූ හෝ යම්කිසි සංඥාවක් වේද, මේ සියලු සංඥාව මාගේ නොවෙයි, මේ සංඥාවතෙම මම නොවෙමියි, මේ සංඥාව මාගේ ආත්මය නොවේයයි මෙසේ මෙය තත්වූ පරිද්දෙන් මනා නුවණින් දකීද,
  • අතීත, අනාගත වර්තමාන යන කාලත්‍රයෙහිවූ අධ්‍යාත්මයෙහිවූ හෝ බාහිරවූ හෝ මහත්වූ හෝ සියුම්වූ හෝ ලාමකවූ හෝ, ප්‍රණීතවූ හෝ යම් දුරවූ හෝ ලඟවූ හෝ යම්කිසි සංස්කාරයක් වෙත්ද, මේ සියලු සංස්කාරය මාගේ නොවෙයි, මේ සංස්කාරය  මම නොවෙමියි, මේ සංස්කාරය මාගේ ආත්මය නොවේයයි මෙසේ මෙය තත්වූ පරිද්දෙන් මනා නුවණින් දකීද,
  • අතීත අනාගත වර්තමාන යන කාලත්‍රයෙහිවූ අධ්‍යාත්මයෙහිවූ හෝ බාහිරවූ හෝ මහත්වූ හෝ සියුම්වූ හෝ ලාමකවූ හෝ ප්‍රණීතවූ හෝ යම් දුරවූ හෝ ලඟවූ හෝ යම්කිසි විඥානයක් වේද, මේ සියලු විඥානය මාගේ නොවෙයි, මේ විඥානයතෙම මම නොවෙමි. මෙතෙම මාගේ ආත්මය නොවේයයි මෙසේ මෙය තත්වූ පරිද්දෙන් මනා නුවණින් දකියිද මහණ, මෙසේ වනාහි දන්නහුගේ මෙසේ දක්නහුගේ මේ විඥානය සහිතවූ ශරීරයෙහිද, පිටත්හිවූ සියලු නිමිතිවලද, (අහංකාර මමංකාරයයි කියනලද) මමය මාගේයයි ගන්නාලද මානානුසයෝ නොවෙත්යයි” වදාළේය.

§ 14. එවිට වෙනත්   එක්තරා භික්ෂුවක්හට මෙබඳු සිත පිළිබඳ පරිවිතර්කයක් (කල්පනාවක්) පහළ විය. ‘ මෙසේ  රූපයතමා නොවෙයිනම් ( අනාත්ම)  වේදනාවෝතමාගේ  නොවෙත් නම් (අනාත්ම නම්) , සඥා වෝ තමා ගේ නොවේ නම් (අනාත්ම නම්), සංස්කාර යෝ තමන් රැස් නොකෙරේ නම් (අනාත්ම නම්), විඥානය තමගේ නොවේ නම් (අනාත්ම නම්) මෙසේ අනාත්මයෙහි සිට කරණ ලද කර්මයෝ කවර ආත්මයෙහි සිට විපාක දෙත්ද කියයි. [ විපාක ලබන්නට “මම” ක් නැතිව කර්මයේ කර්ම ඵල හෝ කර්ම විපාක ඵල දීමක් වේදැයි මේ භික්ෂුව ට වටහා ගන්නට අසීරු වූ බව පෙනේ.] 

එකල්හි භාග්‍යවතුන් වහන්සේ ඒ භික්ෂූන් වහන්සේගේ සිත්හි උපන් අදහස සිය  සිතින් දැන භික්ෂූන්ට කථාකළ සේක.

“මහණෙනි, මේ ශාසනයෙහි ඇතැම් හිස් පුරුෂයෙක්, අවිද්‍යාවෙන් යුක්තවූයේ තෘෂ්ණාව අධිපතිකොට ඇත්තාවූ සිතින් යුතු වුයේ, තමා  ශාස්තෘ ශාසනය ඉක්මවා යා යුතුයයි හඟින්නේය, යන කාරණය විද්‍යමාන කරමින් ”  රූපය අනාත්මය, වේදනාවෝ අනාත්මය, සංඥාවෝ අනාත්මය, සංස්කාරයෝ අනාත්මය, විඥානය අනාත්මය. එසේ වූ  අනාත්මයෙහි සිට කරණ ලද කර්මයෝ කවර ආත්මයෙක්හි සිට විපාක දෙන්නාහුද’ කියා සිතත්.

“මහණෙනි, මා මේ ධර්ම පරියාය බොහෝ තැන්වලදී, බොහෝ අවස්තාවලදී ඔබලාට විස්තර වශයෙන් උගන්වන ලද්දේ වෙයි.

නුඹලා කෙසේ නම් සිතත්ද?
 රූපය , අනිත්‍යය  වේද ? නිත්‍ය වේද? 
“ස්වාමීනි, අනිත්‍යය.”
“යමක්  අනිත්‍යනම් 
, ඒ දුක් හෝ වේද. සැප  වේදැ”
“ස්වාමීනි, දුක්ය.”
“යමක්  අනිත්‍යද දුකද, වෙනස්වන 
 ස්වභාව ඇත්තේනම් , ‘ඒ මගේය මෙතෙම මම වෙමියි. මෙතෙම මාගේ ආත්මයයි දැකීමට සුදුසුද?”
“ස්වාමීනි, ඔය නුසුදුසුමැයි”

“නුඹලා කෙසේ නම් සිතත්ද?
වේදනා අනිත්‍යය  වේද ? නිත්‍ය වේද? ”
“ස්වාමීනි, අනිත්‍යය.”
“යමක්  අනිත්‍යනම් , ඒ දුක් හෝ වේද. සැප  වේදැ”
“ස්වාමීනි, දුක්ය.”
“යමක්  අනිත්‍යද දුකද, වෙනස්වන  ස්වභාව ඇත්තේනම් , ‘ඒ මගේය මෙතෙම මම වෙමියි. මෙතෙම මාගේ ආත්මයයි දැකීමට සුදුසුද?”
“ස්වාමීනි, ඔය නුසුදුසුමැයි”

“නුඹලා කෙසේ නම් සිතත්ද?
සංඥාවෝ අනිත්‍යය  වේද ? නිත්‍ය වේද? ”
“ස්වාමීනි, අනිත්‍යය.”
“යමක්  අනිත්‍යනම් , ඒ දුක් හෝ වේද. සැප  වේදැ”
“ස්වාමීනි, දුක්ය.”
“යමක්  අනිත්‍යද දුකද, වෙනස්වන  ස්වභාව ඇත්තේනම් , ‘ඒ මගේය මෙතෙම මම වෙමියි. මෙතෙම මාගේ ආත්මයයි දැකීමට සුදුසුද?”
“ස්වාමීනි, ඔය නුසුදුසුමැයි”

“නුඹලා කෙසේ නම් සිතත්ද?
සංස්කාරයෝ අනිත්‍යය  වේද ? නිත්‍ය වේද? ”
“ස්වාමීනි, අනිත්‍යය.”
“යමක්  අනිත්‍යනම් , ඒ දුක් හෝ වේද. සැප  වේදැ”
“ස්වාමීනි, දුක්ය.”
“යමක්  අනිත්‍යද දුකද, වෙනස්වන  ස්වභාව ඇත්තේනම් , ‘ඒ මගේය මෙතෙම මම වෙමියි. මෙතෙම මාගේ ආත්මයයි දැකීමට සුදුසුද?”
“ස්වාමීනි, ඔය නුසුදුසුමැයි”

“නුඹලා කෙසේ නම් සිතත්ද?
සංස්කාරයෝ අනිත්‍යය  වේද ? නිත්‍ය වේද? ”
“ස්වාමීනි, අනිත්‍යය.”
“යමක්  අනිත්‍යනම් , ඒ දුක් හෝ වේද. සැප  වේදැ”
“ස්වාමීනි, දුක්ය.”
“යමක්  අනිත්‍යද දුකද, වෙනස්වන  ස්වභාව ඇත්තේනම් , ‘ඒ මගේය මෙතෙම මම වෙමියි. මෙතෙම මාගේ ආත්මයයි දැකීමට සුදුසුද?”
“ස්වාමීනි, ඔය නුසුදුසුමැයි”

“නුඹලා කෙසේ නම් සිතත්ද?
විඥානය නිත්‍ය  වෙත්ද? අනිත්‍ය  වෙත්ද?”
“ස්වාමීනි, අනිත්‍යය.”
“යමක් වනාහි අනිත්‍යද, ඒ දුක් හෝ වේද? සැප හෝ වේද?”
“ස්වාමීනි, දුක්ය.”
“යමක් වනාහි අනිත්‍යද දුකද, පෙරළෙන ස්වභාව ඇත්තේද, මෙය මගේය. මෙතෙම මම වෙමි. මෙතෙම මාගේ ආත්මයයි එය කල්පනා කරන්නට සුදුසුද?”
“ස්වාමීනි, මෙය නුසුදුසුමය.”

“මහණෙනි, එහෙයින් මේ ලොකයෙහි අතීත අනාගත වර්තමාන යන කාලත්‍රයෙහිවූ අධ්‍යාත්මයෙහිවූ හෝ (තමා කෙරෙහිවූ හෝ) පිටත්හිවූ හෝ මහත්වූ හෝ සියුම්වූ හෝ හීනවූ හෝ ප්‍රණීතවූ හෝ දුරවූ හෝ ලඟවූ හෝ යම් කිසි රූපයක් වේද, මේ සියලු රූපය මාගේ නොවෙයි.  මම නොවෙමි. මාගේ ආත්මය නොවේ යයි මෙසේ මෙය තත්වූ පරිද්දෙන් මනා නුවණින් දැක්ක යුතුයි.

අතීත, අනාගත වර්තමාන, යන කාලත්‍රයෙහිවූ අද්ධ්‍යාත්මයෙහිවූ හෝ බාහිරවූ හෝ මහත්වූ හෝ සියුම්වූ හෝ ලාමකවූ හෝ ප්‍රණීතවූ හෝ යම් දුරවූ හෝ ලඟවූ හෝ යම්කිසි වේදනාවක් වේද, මේ සියලු වේදනාව මාගේ නොවෙයි. මේ වේදනාව  මම නොවෙමියි, මේ වේදනාව මාගේ ආත්මය නොවේයයි මෙසේ මෙය තත්වූ පරිද්දෙන් මනා නුවණින් දකීද,

අතීත, අනාගත, වර්තමාන යන කාලත්‍රයෙහිවූ අද්ධ්‍යාත්මයෙහිවූ හෝ බාහිරවූ හෝ මහත්වූ හෝ සියුම්වූ හෝ ලාමකවූ හෝ ප්‍රණීතවූ හෝ යම් දුරවූ හෝ ලඟවූ හෝ යම්කිසි සංඥාවක් වේද මේ සියලු සංඥාව මාගේ නොවෙයි. මේ සංඥාව තෙම මම නොවෙමියි, මේ සංඥාව මාගේ ආත්මය නොවේ යයි මෙසේ මෙය තත්වූ පරිද්දෙන් මනා නුවණින් දකීද,

අතීත, අනාගත, වර්තමාන යනා කාලත්‍රයෙහිවූ අද්ධ්‍යාත්මයෙහිවූ හෝ බාහිරවූ හෝ මහත්වූ හෝ සියුම්වූ හෝ ලාමකවූ හෝ ප්‍රණීතවූ හෝ යම් දුරවූ හෝ ලඟවූ හෝ යම්කිසි සංස්කාරයෙක් වෙත්ද මේ සියලු සංස්කාරය මාගේ නොවෙයි, මේ සංස්කාරය  මම නොවෙමියි, මේ සංස්කාරය මාගේ ආත්මය නොවේයයි මෙසේ මෙය තත්වූ පරිද්දෙන් මනා නුවණින් දකීද,

අතීතානාගත වර්තමාන යන කාලත්‍රයෙහිවූ තමා කෙරෙහිවූ හෝ පිටත්හිවූ හෝ මහත්වූ හෝ සියුම්වූ හෝ ලාමකවූ හෝ ප්‍රණීතවූ හෝ දුරවූ හෝ ලඟවූ හෝ යම්කිසි විඥානයක්වේද, මේ සියලු විඥානය මාගේ නොවෙයි.  මම නොවෙමි.  මාගේ ආත්මය නොවේයයි, මෙසේ මෙය තත්වූ පරිද්දෙන් යහපත් ප්‍රඥාවෙන් දැක්ක යුතුයි.

“මහණෙනි, මෙසේ දක්නාවූ ධර්ම ඥානය ඇති ආර්ය  ශ්‍රාවකයා රූපය ගැන  කලකිරෙයි. වෙදනාවෙහි කලකිරෙයි. සංඥාවෙහි කලකිරෙයි. සංස්කාරයන්හි කලකිරෙයි. විඥානයෙහි කලකිරෙයි. කලකිරෙමින් නොඇලෙයි. නොඇලීමෙන් මිදෙයි. මිදුනු කල්හි මිදුනේයයි දැනීමවේ. ජාතිය ක්ෂය කරණ ලද්දීය. බ්‍රහ්මචර්‍ය්‍යාව වැස නිමවන ලද්දේය. සතර මගින් කටයුතු දෙය කරණ ලද්දේය මේ ආත්මභාවය පිණිස අනිකක් නැතැයි දැන ගනීයයි” වදාළේය.
භාග්‍යවතුන් වහන්සේ මෙය වදාළේය.

සතුටු සිත් ඇත්තාවූ ඒ භික්ෂූහු භාග්‍යවතුන් වහන්සේගේ වචනය සතුටින් පිළිගත්තාහුය.
[මේ දෙශනාව දෙශනාකරණ කල්හි සැටක් පමණවූ ඒ ශිෂ්‍ය සංඝ පිරිස සිය පුරුදු භාවනා අරමුණ හැර පියා මේ දේශනාව කමටහන ලෙස ගෙන විදර්ශනා වඩන්නේ හුන් හුන් අසුන්වලදීම මෙම දේශනාව අසමින්ම ආශ්‍රවයන්ගෙන් මිදුනාහු ‘යැයි අටුවාවේ සඳහන් වේ.]

SusaraTheros Site Pali Version English Version